Get Adobe Flash player

Afscheid van een Balineese vriend

In 2011 ging ik voor het eerst op vakantie naar Bali. De dag na aankomst werden we opgehaald door Ketut, de vaste chauffeur van Villa Branie de villa waar we twee weken zouden verblijven.

Regelmatig maakten we uitstapjes naar bezienswaardigheden op Bali. Omdat de afstanden op Bali klein zijn maar het onmogelijk is om heel hard te rijden door de wegen maar ook door het feit dat je altijd via de bergen moet zijn de reistijden lang.

We hebben tijdens deze ritten vele uren met elkaar doorgebracht. Inmiddels ben ik 4 keer naar Bali geweest en ieder jaar hebben we met elkaar opgetrokken. Dit jaar gaan we voor de 5de keer naar Bali en het zal anders zijn dan de 4 keer daarvoor. Er is iets vreselijks gebeurd, Ketut is door een verwaarloosde hondenbeet afgelopen week overleden.

Het verlies van een vriend kan ik gerust zeggen. We hebben elkaar leren waarderen de afgelopen jaren, een vertrouwde hand op mijn rug aan het einde van ons derde bezoek aan het paradijs liet duidelijk blijken dat een vertrouwensband was ontstaan. Je kunt je afvragen wat vriendschap is en wat het betekent. Wanneer mag je iemand een vriend noemen, zijn daar regels voor ? Ik denk dat het een gevoel is.

Wanneer je jaren naar de zelfde plek op vakantie gaat en daar drie weken vertoeft met steeds dezelfde mensen om je heen gebeurd er iets. De mensen op Bali zijn onderdanig en zullen nooit dichtbij komen, dat is anders dan bij ons. Ik heb vaker de neiging gehad om mijn armen om hem heen te slaan zoals we in onze cultuur vriendschappelijk regelmatig doen. Uit respect voor de cultuur doe je dat niet maar het gevoel was er wel.

Afgelopen jaar zijn we voor het eerst bij hem thuis geweest en hebben we mango’s uit zijn eigen boom gegeten in zijn eigen Bale Benong, Hij was trots op wat hij had bereikt en wat hij had opgebouwd en terecht. Hij liet ook wel doorschemeren dat het niet altijd makkelijk was. Het was heel hard werken voor hem. Regelmatig reed hij van noord Bali naar zuid Bali om gasten op te halen. een rit van 4 uur heen en 4 uur terug. Het kwam regelmatig voor dat hij deze rit twee maal op een dag maakte om het geld voor zijn gezin te verdienen. Een rode peper hield hem dan onderweg wakker wanneer hij vermoeid raakte.

Het geloof speelt een enorme rol in het leven van de Hindoestaanse Balinees. Dit was bij Ketut niet anders. Ook familie is heel belangrijk en alles wijkt voor het geloof en voor de familie. Je voelt op Bali ook dat je terug gaat naar de basis van het bestaan en dat het gaat om de dingen die echt belangrijk zijn in het leven. Dat gevoel is ook een belangrijke reden voor de verslaving aan het eiland en de behoefte om ieder jaar terug te gaan.

Vorig jaar heb ik met Ketut vlak voor ons vertrek afgesproken dit jaar samen langs de weg saté te gaan eten. Vol passie vertelde je over het feit dat het heel lekker was en dat het ook nog eens heel goed was voor het libido. De afspraak hebben we bezegeld met een handdruk.

De rit naar het vliegveld afgelopen jaar heb ik intens mee gemaakt en in mijn “Voor de vierde keer afscheid van het paradijs” redelijk gedetailleerd beschreven. Dat dit de laatste rit met mijn vriend Ketut zou zijn kon ik niet voorzien en is nog steeds niet te bevatten.

Ik had hem ondanks de cultuurverschillen willen laten weten dat hij mijn vriend was. Dat gaat niet meer lukken maar ik hoop dat hij het geweten heeft. Het zal nooit meer hetzelfde zijn en we zullen hem nooit vergeten.

De Hindoestaan gelooft in reïncarnatie en dat betekent dat hij inmiddels alweer in een ander lichaam verder leeft. Hij was een oprecht en goed mens en dat zal in zijn volgende leven niet anders zijn.

Mijn medeleven gaat uit naar het gezin dat hij achterlaat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het gaat je goed mijn vriend.

Selamat tinggal

Voor de vierde keer afscheid van het paradijs

Het is weer zover, op een of andere manier gaat de laatste week zo enorm snel voorbij dat het bijna niet te bevatten is
De beide Komang’s en Kadek passen hun gehele dag aan in afwachting van ons vertrek. Het is duidelijk onwennig die laatste uren. Wij voelen ons anders op zo’n laatste dag maar ook voor het personeel voelt het anders. Het is wachten op het moment van vertrek, Kadek die normaal onverstoord zijn gang gaat in de tuin staat doelloos te wachten bij de muur tussen tuin en strand. Het regent weer als van ouds op de laatste dag, niet zo hard als vorig jaar maar het regent gestaag en de Balinezen zijn er blij mee. Het is raar maar het lijkt er op dat de regentijd ieder jaar wacht op ons vertrek.
We nemen afscheid van het personeel wat altijd wat afstandelijk blijft en onderdanig, het voelt alsof je afscheid neemt van vrienden maar zonder de genegenheid die daar bij hoort.
Onderweg naar Denpasar regent het, terwijl we voor de laatste keer door Lovina rijden. Voor de laatste keer stilstaan bij het stoplicht waar we tot nu toe bijna altijd naar links gingen maar waar we nu rechtdoor gaan.
We komen langs het favoriete Warung waar ketut de saté Kambing haalt. Gisteren avond hebben we de afspraak gemaakt dat ik volgend jaar samen met hem daar ga eten. Ook hebben we gesproken over Bakso, een gerecht wat wordt klaargemaakt Achterop de Honda. De afspraak staat dat we dat gerecht samen gaan eten en ik kijk daar nu al naar uit.
Het is raar maar na 3 weken is de omgeving zo vertrouwd dat je je niet meer verbaast over de dingen die je om je heen ziet. Wanneer je aankomt vallen dingen op waar je van op kijkt maar inmiddels heb ik dat helemaal niet meer.
We staan voor een stoplicht, een fantastisch systeem met een digitale klok die aftelt van 30 naar 0 en dan groen wordt voor maar liefst 15 seconden.
Het is inmiddels droog wanneer we de afslag hebben genomen richting de bergen. We rijden langs een Indomaret, een kleine supermarkt waar er hier heel veel van zijn en waar we de afgelopen drie weken onze boodschappen hebben gedaan.
Ketut neemt altijd een soort sluiproute waar je echt geen toeristen meer tegen komt, hier zie je het leven zoals het geleefd wordt op Bali met alle bedrijvigheid die daar bij hoort. Er wordt heel veel gewacht, gepraat, gehangen, maar er wordt ook gewerkt. Het blijft opvallend dat op Bali waar je ook kijkt wordt gebouwd.
Een andere tak van inkomsten is het runnen van een winkeltje, waar je er op Bali heel veel van ziet. Het gekke is alleen dat ik bij het langsrijden zo goed als nooit klanten zie maar alleen de eigenaar/ verkoper die zit te wachten op een mogelijke klant. Je vraagt je dan ook af of het runnen van zo’n winkeltje voldoende oplevert om van te leven maar gezien de grote aantallen winkeltjes is dat lonend genoeg om te kunnen overleven.
Dan zijn er ook nog de vele kleine kraampjes langs de weg met fruit, op het moment dat ik dit schrijf rijden we langs een stuk of 6 kraampjes met mango’s. Soms zit er slechts 20 meter tussen de kraampjes waar allemaal iemand zit te wachten op een mogelijke klant. Ik snap eerlijk gezegd niet hoe dat moet werken maar het werkt.
We zijn inmiddels op de vertrouwde “hoofdweg” en rijden langs de sportschool verder omhoog de bergen in. We hebben net een hele moeizame klim meegemaakt waar onze bus met heel veel moeite omhoog kwam. Ik had zelfs heel even het idee dat we het niet gingen redden en dat er geduwd moest gaan worden, maar met enig ingetogen gejuich van mijn kant haalde we de top.
We klimmen verder, hoger en hoger en nog steeds met langs de weg een onophoudelijk aantal kraampjes met mango’s en wachtende verkopers in de hoop dat iemand precies voor zijn of haar kraampje zal stoppen.
Onze bus heeft het zwaar, we kachelen met 30 km per uur omhoog. De eerste borden die aangeven dat we in de buurt komen van de GitGit twin waterfall verschijnen aan de kant van de weg. Nog meer mango’s en ik zie een vrouw het straatje van haar winkeltje schoonmaken op de Balinese manier. Je veegt het vuil van voor je winkel naar naast je winkel. Wanneer de toegang schoon is, is het doel bereikt. We komen langs de GitGit en gaan nog steeds gestaag omhoog. Het wordt steeds rustiger naarmate we hoger komen. Ik merk dat de airco steeds slechter gaat werken en het wordt bij vlagen onaangenaam warm en vochtig in de auto. Ik moet gapen, niet omdat ik moe ben maar omdat ik een beetje misselijk begin te worden. Er komt een vreemde damp uit de roosters van de airco wat aangenaam koud aanvoelt maar gepaard gaat met een vreemd luchtje. Ik hoop niet dat hij het zo begeeft want dat warme vochtige is niet aangenaam.
We stijgen steeds verder en inmiddels zitten we achter een bus waarachter we de duizelingwekkende snelheid van 25 km/uur regelmatig halen.
De airco geeft er weer even de brui aan maar pakt na een korte stop de draad weer op. Alles heeft het moeilijk, ikzelf ook. De misselijkheid neemt nog niet erg af en het gapen gaat door en het stijgen ook. De Soto soup komt even omhoog, niet vies maar dit was niet de bedoeling.
Ik probeer mijn persoonlijke problemen even te verdrukken en concentreer me weer op de gebeurtenissen buiten. Ik merk dat we op sommige momenten zelfs moeite hebben om de bus bij te houden bij deze duizelingwekkende snelheden.
De airco trekt mijn aandacht weer naar de andere kant van het glas, het kreng stinkt en valt steeds weg. Ketut draait al een beetje nerveus aan de knoppen en ik kan hem melden dat hij het weer doet. De problemen met de airco zullen voortkomen uit het harde werken van de motor want we gaan nog steeds heel moeizaam omhoog. Eindelijk bereiken we de top, waar we de eerste apen ontwaren. Niet lang daarna komen we bij het gedeelte waar de toeristen normaal de apen kunnen voeren. We gaan nu met een gangetje van 40 km per uur naar beneden, nog steeds houdt de misselijkheid aan. We “scheuren” inmiddels langs de minizoo en vervolgens langs de markt.
We gaan nu richting Strawberry Hill, een restaurant en hotel waar naar ik verwacht alles draait om aardbeien. Ter bevestiging van deze aanname worden even verderop langs de weg aardbeien verkocht.
De Soto Soup komt verder omhoog en ineens heb ik heel even spijt dat ik deze fantastische soep heb gegeten. Ik hoop dat de soep me onder deze omstandigheden niet fataal gaat worden, maar gelukkig gebeurd er niets en ebt het gevoel van spijt weer weg.
Inmiddels zijn we ruim 1,5 uur onderweg en de weg wordt vlakker, we rijden nu duidelijk de bergen uit. Onze bus heeft het gered en de airco doet het nu dusdanig goed dat het gewoon fucking koud begint te worden. Omdat niemand klaagt doe ik de aanname dat het aan mij ligt en maak ik er verder geen werk van. De lucht wordt weer donker en de eerste druppels verschijnen op de voorruit. Door het donkere buiten en het koude binnen waan ik me al even in Nederland en dat is echt niet wat ik al wil !!!!!!
De regen zet door, de ruitenwissers gaan nu definitief aan.
De weg staat op sommige plaatsen blank en dat is zeer welkom in deze omgeving, het had hier volgens zeggen vanaf april al niet meer geregend. De kanaaltjes die door de dorpen lopen stromen weer vol met water, dit moet een absolute zegen zijn na zoveel droogte.
De rijstvelden staan weer blank en ineens zoals altijd is daar weer de zon, de lucht is weer blauw en ik schat in dat het 31 graden is buiten, hoewel in de auto inmiddels het ijs op mijn vingers staat. Bestuurders van scooters trekken hun poncho’s weer uit, alles is nat maar de regen is gestopt. We komen in de buurt van Denpasar, de eerste borden wijzen al in die richting maar eigenwijs gaat Ketut echter rechtsaf waar de borden zeggen dat hij rechtdoor zou moeten. Weer een sluiproute, overigens niet alleen bekend bij Ketut want het is hier knap druk.
Ook hier zien Toch zien we duidelijk de tekenen van regenval want ook hier staan alle velden blank en zijn de kanaaltjes die door de dorpjes lopen redelijk gevuld met water
Ketut vertelde gisterenavond over een extreme droogte toen hij 9 jaar oud was. Het was toen een hele zware tijd omdat er niet voldoende rijst was. Wanneer ik nu om me heen kijk staan de rijstvelden er goed bij en zal in 2014 zeker geen rijst schaarste ontstaan
En dat is maar goed ook want de meeste Balinezen eten drie maal per dag rijst, waarbij ze per persoon per maaltijd ongeveer 150 gram rijst verorberen. Met ruim 3.000.000 Balinezen is dat toch snel 1.350.000 kg per dag.
We rijden door de rook van verschillende stapels groenafval dat in de brand is gestoken, een fenomeen wat je hier heel vaak ziet omdat dit op Bali de enige manier is om van je afval af te komen.
Inmiddels zie ik weer een verkeersbord met Denpasar wat keurig wordt opgevolgd, gevolgd door een bord waar we weer lekker schijt aan hebben. We rijden nu richting Kuta. Het schiet me ineens te binnen dat de reden van deze afwijking wel eens de uitwijk naar onze eerste tussenstop zou kunnen zijn, namelijk Mac Donalds. Ik zie een grote M aan de horizon, we komen in de buurt.
We slaan af naar de parkeerplaats van de Mac Donalds en hebben onze richtingaanwijzer uit. Schijnbaar niet voor iedereen duidelijk want terwijl Ketut langzaam de parkeerplaats opdraait naar links probeert een scooterrijder toch links nog even voorbij te steken en dat ging dus even niet. Met een klap komt de scooter tot stilstand tegen de zijkant van onze bus. Ketut probeert nog in contact te komen met deze onfortuinlijke scooterrijder maar helaas is hij al gevlogen. Een soort van gedrag dat we al eerder bij een aanrijding hebben mogen aanschouwen. Na ons bezoek aan de Mc vervolgen we onze reis naar de luchthaven van Denpasar. Het is duidelijk minder druk op de weg dan de jaren hiervoor en we komen zonder veel strubbelingen aan op het vliegveld van Denpasar.
We nemen op gepaste wijze afscheid van Ketut en na het afwijzen van een gretige persoon die onze koffers wil dragen lopen we richting de toiletten waar enige vorm van gedaanteverwisseling plaats vind bij sommige van ons. Vanaf het toilet lopen we richting de incheckbalie waar alles ook weer vlot verloopt en na het afdragen van 200.000 rupiah aan legale dieven (belasting) komen we uiteindelijk via nog twee controlepunten in het walhalla voor mensen met heel veel geld, de taxfree shops.
Daar lopende zien we iets heel vertrouwd (wie had dat in godsnaam verwacht) namelijk een la Place restaurant, spontaan hebben enkele van ons heel veel spijt van het Mc avontuur maar dat is niet meer terug te draaien. We nemen plaats in de “comfortabele” wachtruimte om de komende paar uur door te brengen. Dit geeft mij volop de tijd om alles wat ik tot nu toe op heb geschreven bij te schaven en te fatsoeneren.
Terwijl ik de tekst zit bij te werken worden we gestoord door een bellende Rus die zichzelf schijnbaar heel graag hoort. Het blijft toch vervelend dat je steeds weer bevestiging krijgt van de onbeschoftheid van een volk wat niet om kan gaan met de vrijheid die ze hebben gekregen.
Rond 20:45 uur klinkt uit de luidsprekers dat het boarden een half uur is verlaat en dat wordt door sommige niet als heel fijn ontvangen want de wachttijd was al lang zat, toch? Rond 21:35 uur mogen we dan eindelijk aan boord van de KL0836 van Denpasar naar Amsterdam.
Terwijl we in het vliegtuig zitten krijgen we door dat het opstijgen vertraagd is doordat een passagier niet is komen opdagen. Zijn of haar bagage is wel aan boord en als veiligheid maatregel wordt de bagage dan verwijdert uit het vliegtuig. Ik kan me voorstellen dat het opzoeken van een specifieke koffer tussen minimaal 189 stuks bagage niet eenvoudig is.
Maar dan gaat het toch gebeuren, het onvermijdelijke loskomen van het paradijs is een feit. Met een ongekende snelheid rukken de wielen van ons favoriete toestel de Boeing 777-300 zich met grote tegenzin los van het eiland en kiest hij het luchtruim richting Singapore. Over “slechts” 15 uur zetten we weer voet op vaderlandse bodem en is de droom voor dit jaar weer voorbij.

Panorama foto’s

Natuurlijk kan je nooit uitleggen hoe het voelt om op Bali te zijn. Wat ik wel kan doen is laten zien hoe het er uit ziet wanneer je ergens staat en 360 graden rond je as draait.
Ik heb een aantal 360 graden panorama’s gemaakt rond en in Villa Branie zodat je kunt zien hoe het er uitziet wanneer je er zou zijn. Hieronder een paar van deze panorama’s

Regen

Het regent, hoe mooi kan dat zijn. In Nederland baal ik op een verschrikkelijke manier wanneer het regent, maar hier op Bali is het heerlijk. Het is een moment van verkoeling waar iedere Balinees op een gegeven moment naar snakt. Het is hier droog geweest, extreem droog zelfs. Wij zijn hier altijd aan het begin van de regentijd. Iedere middag kans op een regenbuitje maar tot nu toe niet dit jaar. Gisteren voor het eerst een paar spetters die een buitje genoemd mochten worden. En vandaag wordt ik geroepen door Kadek, de fantastische tuinman. Hij wijst naar het veld achter de villa en wijst op het feit dat het daar inmiddels hard regent.
IMG_2023IMG_2025
Het komt uit de bergen en verplaatst zich in rap tempo naar de kust. De eerste spetters zijn al voelbaar en snel wordt alles wat niet nat mag worden op het overdekte deel van het terras gezet. Het regent er lekker op los, niet wat we hier gewend zijn want wanneer het hier echt regent dan komt het met bakken naar beneden. Dit is een beschaaft regentje en ik baal helemaal niet, het geeft me zelfs een nog rustiger gevoel dan ik al had en dat was gevoelsmatig al bijna niet meer mogelijk. De geur van de regen is duidelijk aanwezig en bij de muziek van Buddha Bar 16 geniet ik van deze heerlijke verkoeling. Ik begrijp volkomen dat de Balinezen deze tijd verwelkomen, zeker na de tijd van enorme droogte die achter ze ligt. Het voelt ineens egoïstisch dat we gisteren nog tegen Kadek zeiden dat de regen nog een weekje weg moet blijven omdat we dan vertrekken.
Ook dit moment is een moment om van te genieten op Bali wanneer je het op zijn waarde weet in te schatten.
Langzaam trekt het wolkendek weer open en voel ik de eerste voorzichtige zonnestraaltjes alweer doorkomen. Na regen komt met grote zekerheid weer zonneschijn op Bali, op meer dan 1 manier.

Het ultieme contrast

Ik ben nu voor de vierde keer op Bali, met de zelfde mensen in de zelfde villa, met het zelfde personeel en in de zelfde periode van het jaar. Nee ik ben geen autist, althans niet dat ik weet.
Ik heb wel gemerkt dat ik lastig tegen veranderingen kan, misschien omdat dat je weghaalt van de dingen die je kent en vertrouwd zijn.
DSC_2777
Ik ben verslaafd geraakt aan wat je hier op Bali vindt, ultieme rust van buiten maar ook van binnen. De hectiek van het leven in nederland valt volledig weg, van alles moet naar…..niets moet.
Het is eindeloos, zo beeld je het leven in na een leven van “hard” werken. Ik zet hard tussen aanhalingstekens omdat ik me schuldig voel over dat woord. Hard werken, dat deed mijn Opa en de generatie daarvoor. Maar terwijl ik dat denk vraag ik me af of dat terecht is. Het wordt vaak gezegd; Van hard werken ga je niet dood, en dat is ook zo. Ik doe dat soms wel eens lekker fysiek werken in de fabriek, even de kop leeggooien en alleen focussen op het moment en de handelingen waar je mee bezig bent. Heerlijk is dat en nog heel erg bevredigend ook.
Er komt op dat moment echt iets uit je handen wat tastbaar is en wanneer je dan naar huis gaat schud je alles van je af en ben je vrij van werkgerelateerde zorgen.
Voor mijzelf is dat anders wanneer ik met mijn eigen werk bezig ben. Dat houdt nooit op, je neemt het mee naar huis want je bent verantwoordelijk en je voelt je verantwoordelijk voor wat er in de fabriek gebeurd. Werken in de avond en in het weekend is mij niet vreemd en wakker schrikken en over je werk in zitten ook niet.
Alles op een rijtje zettend denk ik dus dat ik alle recht heb om de aanhalingstekens bij het hard van hard werken weg te halen. Ik denk dat ik harder werk dan mijn Opa, gewoon omdat er veel meer druk op staat en omdat ik het meeneem naar huis. Stress is iets van de laatste decennia en wordt steeds meer gemeen goed. Om je heen hoor je over mensen die door de stress geveld worden en voor het leven getekend zijn. Wanneer je namelijk over het randje gaat is dat voor het leven, het komt nooit meer goed.
Ook hoor ik steeds vaker dat mensen met hartproblemen worden opgenomen in het ziekenhuis, het kan toeval zijn maar daarvoor zou ik mijn hand niet in het vuur durven te steken.
Ik denk dat stress veel kapot maakt, zowel bij de persoon die het treft als de personen om hem of haar heen.
Op Bali heb ik geen stress en ik denk ook dat de Balinees het woord niet kent en het bijbehorende fenomeen ook niet.
Ze leven eenvoudig en zijn vaak arm maar ze kennen een soort levensgeluk wat wij allang niet meer kennen. Wij hebben zoveel zaken waar we ons druk over maken dat we nauwelijks meer tot rust komen en vaak niet meer kunnen relativeren om ons te focussen op de de zaken die echt belangrijk zijn.
De Balinees wordt gedreven door zijn geloof en dat is ook hetgeen wat in grote mate het leven bepaald. Ze werken 7 dagen in de week en zijn vrij wanneer een ceremonie dat vraagt en niet anders.
Voor ons valt op Bali alle druk weg, wij hebben niets meer wat ons drijft en niets moet meer. Het is een totale rust die maakt dat je volledig je stress kwijt raakt. je leest een boek, luistert naar muziek of kijkt een film en helmaal niets moet. In de vorige jaren zijn we regelmatig weg geweest om dingen te bekijken. Wanneer je hier voor de vierde keer komt hoeft dat allemaal niet meer zo want dan heb je de meeste bezienswaardigheden gezien. Dit jaar doen we voornamelijk ………niets en dat is heerlijk. De hectiek is 15000 km verderop en je beseft dat je hier aan zou kunnen wennen. Natuurlijk realiseer ik me dat dit een vakantie situatie is in een villa aan het strand met personeel die fantastisch voor ons zorgt. Ze verzorgen ons eten drie keer per dag, maken het huis schoon en doen de was. De tuinman maakt aan het begin van zijn werkdag de bale benong schoon en legt de kussens recht, veegt rond het zwembad en maakt het zwembad schoon. Voor de rest van de dag is hij bezig met de fantastische tuin. Je wordt letterlijk in de watten gelegd en dat maakt het gewenningsproces heel eenvoudig, zeker ook omdat het hier overdag standaard rond de 32 graden is en je in de avond heerlijk buiten kan blijven zitten.
De combinatie is fantastisch, de rust, het weer, de kabbelende zee en het niets moeten maar alles mogen.
Verdien je dat niet na een leven van stress en sappelen. Ik denk van wel!
Ik zou hier oud kunnen worden en wat mij betreft vanaf morgen….
Het vervelende is alleen dat ik 55 ben en dus nog 12 jaar moet werken. Wie kan mij vertellen hoe ik me voel wanneer ik die leeftijd heb bereikt. Wat ik me hierbij realiseer is dat mijn vader op 58 jarige leeftijd stopte met werken en in dat geval zou ik nog maar 3 jaar hoeven te werken. Ook weer reden te meer om de aanhalingstekens bij het hard van hard werken weg te halen. Vroeger was alles beter schiet door mijn hoofd en ik realiseer me eens te meer dat dit ook de waarheid is.

Ik heb nu nog ruim 1,5 week te gaan op Bali en ik neem me voor om nog meer dan ik al heb gedaan tot nu toe te gaan genieten.

Spheres Frankrijk 2014

Deze 3 dimensionale foto is tijdens mijn vakantie in Frankrijk gemaakt

Kickstarter

Al geruime tijd volg ik met name de productdesign ideeën die worden gelanceerd op de site van Kickstarter.
Eerst even een korte uitleg van het fenomeen Kickstarter. Kickstarter is een platform op het internet voor ondernemers en ondernemers in spe met een goed idee hun producten wereldkundig kunnen maken. In feite is het een mogelijkheid om veilig te testen of een idee inderdaad een goed idee is. Geïnteresseerden kunnen deel nemen aan een project door een vastgesteld bedrag te reserveren voor de eventuele aankoop van het product. Van tevoren wordt vastgesteld hoeveel geld nodig is om het product succesvol in productie te nemen. Vervolgens kunnen geïnteresseerden zich inschrijven voor een bedrag. Wanneer op de vastgestelde datum voldoende funding binnen is het project succesvol en zal het bedrag waarvoor je je hebt ingeschreven worden afgeboekt van je rekening. Vervolgens gaat het product in productie en wordt het geleverd. Projecten die dus niet op tijd het vastgestelde bedrag binnen halen zijn niet interessant genoeg en worden gestopt.
Ik heb zo door de jaren heen al een paar projecten gesteund en deze waren allemaal succesvol.
Mijn eerste project was een steun voor een Apple USB toetsenbord waar je de iPad in kon zetten.

20140609-132851-48531252.jpg
Mijn tweede project was een oplaadstation voor mijn iPhone en iPad.

20140609-133625-48985923.jpg
Een derde project is een koptelefoon die niet uit je oren valt tijdens bijvoorbeeld hardlopen omdat je deze helemaal kunt vormen naar het model van je oor.

20140609-134144-49304853.jpg
En het laatste project wat nu loopt is een laadkabel voor mijn iPhone en iPad die in de kabel een accu heeft zitten. Het voordeel hiervan is dat wanneer je apparaat is opgeladen automatisch deze accu wordt geladen in de resterende tijd dat je iPhone of iPad nog op de lader zijn aangesloten.
Je zit dus eigenlijk nooit zonder stroom. Om een idee te krijgen van dit product kan je de onderstaande link volgen.
http://jumpcable.refr.cc/9MQRBJ5
Wanneer je van nieuwe innovatieve dingen houdt nodig ik je uit om eens op de site of de app van Kickstarter te kijken, het is absoluut de moeite waard

Spheres

Een nieuw fenomeen is de zogenaamde sphere, een eenvoudigere vorm van de 3D foto. Dit is een foto die volledig de omgeving vastlegt zowel horizontaal als verticaal. Hiervoor heb ik een speciaal apparaat gekocht, waarin ik mijn iPhone op een statief kan plaatsen. Het apparaat maakt volledig automatisch de serie foto’s van beneden naar boven en van boven naar beneden in een rondgaande beweging. Wanneer de totale rondgang is gemaakt worden de foto’s aan elkaar genaaid met een 3 dimensionaal effect.
Hieronder een voorbeeld hiervan:

Een blik op de rijstvelden in de avondzon

20131114-184355.jpg
Het is een fantastisch gezicht en een mooi sfeerplaatje

Snorkelen bij het Menjangan eiland

We spreken af om 09:00 uur om de trip naar het westen van Bali te maken naar het nationaal park. We zijn in 2012 wezen snorkelen bij het Menjangan eiland in het Nationaal Park en dat was een fantastische ervaring. Een goede reden om deze trip nog een keer te maken.
De beide Komangs zijn vandaag iets eerder begonnen om ervoor te zorgen dat het ons aan niets ontbreekt tijdens het ontbijt. Voordat we vertrekken verzorgen ze ook nog onze lunch voor op de boot die bestaat uit 6 keurige doosjes gevuld met overheerlijke nasi goreng, een eitje en twee plakjes komkommer.
IMG_5337DSC_2261
Uitgerust met handdoeken en zwemkleding stappen we in het busje van Ketut die ons staat op te wachten. Het is een reis van ongeveer 1 uur om bij het nationaal park te komen. Vanaf Temukus waar het landschap behoorlijk groen is veranderd het landschap al heel snel naar droog en dor. Veel huizen langs de weg staan leeg of zijn vervallen en naar het lijkt is het leven in dit deel van Bali nog minder makkelijk.
Op een gegeven moment zien we langs de weg grote groepen stilstaande scooter bestuurders staan die lijken te wachten op iets. Een paar honderd meter verder krijgen we antwoord op de vraag wat hier de oorzaak van is. De polisi voert een controle op papieren uit bij scooter bestuurders en de bestuurders die we eerder tegenkwamen waren schijnbaar gewaarschuwd door andere bestuurders en stonden te wachten tot de controle over was.
Dit fenomeen herhaalt zich na de plek waar gecontroleerd wordt, ook hier grote aantallen wachtende scooter bestuurders. Rustig rijden we verder door dit nog steeds dorre gebied en met een korte onderbreking voor een gebed bij een tempel aan de kant van de weg van onze chauffeur Ketut komen we aan bij het nationaal park. De weg wordt aangeduid met een mooi bord. Het mooie bord staat in schril contrast met de prehistorische weg die we op rijden. Deze weg is nog in de originele staat van honderden jaren geleden en al schommelend komen we aan bij de plek waar de voorbereidingen en de betalingen voor het snorkelen en eventueel duiken kunnen worden gedaan.
Als eerste gaan we onze uitrusting ophalen bij het afgiftepunt, we passen wat flippers en krijgen onze brillen en snorkels uitgereikt. Vorig jaar hadden we een gids met de naam Hari, die zichzelf de roepnaam Hari potter had gegeven. Hari had een eigen onderwater camera bij zich waar we onze eigen SD kaart in mochten doen en hij heeft toen alle foto’s genomen. Dit jaar is Hari niet beschikbaar omdat hij al op weg is met een andere groep die aan het duiken is bij het eiland. Dit jaar hebben we een gids met de naam Kadeh een gids zonder eigen camera want bij het afgifte punt voor de uitrusting zit een jongen die zijn camera aanbiedt voor de prijs van Rp 250.000 en we besluiten dat aanbod aan te nemen. Voor de uitrusting betalen we bij elkaar Rp 200.000.
We zijn nu klaar voor de volgende fase, het betalen voor de boot, de schipper en de gids. Natuurlijk moet ook betaald worden voor een verzekering zodat we alle risico’s hebben gedekt.
IMG_0096 kopie
De totale kosten voor dit deel komen voor 6 personen uit op Rp 818.000 en dat is toch even snel Rp 250.000 duurder dan vorig jaar. Je merkt overigens overal aan dat het leven op Bali steeds iets duurder begint te worden. Je merkt dat aan het eten maar je merkt dat ook aan de prijs die je betaald voor de reis heen en weer naar het Nationaal park. Vorig jaar betaalde we Rp 400.000 en dit jaar Rp 500.000, de uitleg daarbij is dat de benzine beduidend duurder is geworden. De totale kosten voor deze excursie komen daarmee voor 6 personen op Rp 1.718.000 en dat is inclusief de extra kosten voor de camera Rp 525.000 duurder dan vorig jaar.
Nadat we aan alle verplichtingen hebben voldaan zijn we klaar om te vertrekken naar het haventje waar onze enigszins blauwe boot op ons ligt te wachten. De toestand van de boot is slechter dan die van vorig jaar en we zien onze schipper naast het besturen van de boot ook regelmatig tussendoor even een pomp beweging maken wat ons doet vermoeden dat we lichtelijk water maken onderweg. De grootte van de pomp stelt ons echter gerust dat dit niet zal leiden tot onbedoelde duikbewegingen van boot en opvarenden.
Daarnaast hebben we natuurlijk betaald voor een verzekering dus ons kan niets gebeuren. De reis naar het eiland leidt ons over water met een fantastische kleur die op een foto absoluut niet te vergelijken is met het daadwerkelijke beeld. Ik bedenk me nu dat de ik de werkelijkheid beleef met een zonnebril op en dat filter zit natuurlijk niet over de foto heen.
DSC_2270IMG_5210
Na ongeveer 30 minuten varen komen we aan bij het eiland en leggen we de boot aan tussen twee ander blauwe boten die daar al voor anker lagen.
We voorzien onszelf van zonnebrand, flippers, duikbril en snorkel en laten ons soepel in het zilte nat glijden. Kadeh geeft aan dat we hem moeten volgen en dat doen we natuurlijk gedwee. Onze SD kaart zit bij hem in de onderwater camera en hij zal ons dit keer voorzien van onvergetelijk beeldmateriaal. Terwijl wij al snorkelend genieten van de pracht en praal van het rif en zijn bewoners, zien we Kadeh regelmatig tot een diepte van zo’n 4 tot 5 meter afdalen om zoals hieronder te zien is fantastische plaatjes te schieten van de onvoorstelbare schoonheid van deze flora en fauna.
IMG_5352IMG_5331IMG_5314IMG_5305IMG_5296IMG_5290IMG_5266IMG_5263IMG_5260IMG_5256IMG_5254IMG_5252IMG_5227IMG_5221IMG_5220IMG_5218
Tot aan de lunch vertoeven eerst aan de zuidkant van het eiland, tegen lunchtijd verkassen we met de boot naar de oostkant van het eiland waar bovenop het eiland wat tempeltjes staan en in het eiland een aantal grotten te zien zijn waar vleermuizen zich ophouden. Vorig jaar zijn “voor de lol” dichter naar zo’n grot toe gevaren en ik kan je vertellen de stank is daar onbeschrijflijk. Dit jaar doen we dat dus niet en we leggen aan om te genieten van de lunch die zo zorgzaam door de beide komangs is bereid. Het is een zeer smakelijke lunch en zoals gewoonlijk dus weer genieten.
IMG_5335
Na de lunch tuigen we onszelf weer op en laten ons een voor een weer afdalen in deze wondere wereld. Naast onze boot liggen nog wat andere boten en op een daarvan zien we Hari, onze gids van vorig jaar. We spreken hem aan in de verwachting dat hij ons nog herkent maar dat is voor ons iets makkelijker dan voor hem en dat blijkt ook wel. Hij geeft aan dat hij net getrouwd is en dat we elkaar bij de haven nog wel even zullen ontmoeten.
Na een zeer geslaagde snorkel dag stappen we weer aan boord van de boot en beginnen aan de 30 minuten durende terugreis naar de haven waar we weer probleemloos aanleggen en de pier opstappen. Teruglopend naar de kade zien we in het water een zwart wit geblokte zeeslang (Ular Laut), bij navraag aan onze gids gaat het hier om een giftige slang die volgens zeggen niet snel bijt en gezien de positie van de tanden ook geen ernstig letsel kan veroorzaken. Maar zoals iedere beet van een slang moet ook een beet van deze slang direct behandeld worden om ernstig letsel door het gif te voorkomen.
20131109-132822.jpg
Bij de haven ontmoeten we Hari die zijn best doet te doen alsof hij ons herkent en dat lukt hem aardig. Het blijft een vrolijk mannetje met een glimlach van oor tot oor en een berg humor. Na afscheid te hebben genomen van Hari en Kadeh stappen we enigszins vermoeid het vertrouwde busje van Ketut weer in om op weg te gaan naar onze thuishaven Villa Branie.
IMG_0756IMG_0757