Get Adobe Flash player

Persoonlijk

Persoonlijke overwegingen

Afscheid van een Balineese vriend

In 2011 ging ik voor het eerst op vakantie naar Bali. De dag na aankomst werden we opgehaald door Ketut, de vaste chauffeur van Villa Branie de villa waar we twee weken zouden verblijven.

Regelmatig maakten we uitstapjes naar bezienswaardigheden op Bali. Omdat de afstanden op Bali klein zijn maar het onmogelijk is om heel hard te rijden door de wegen maar ook door het feit dat je altijd via de bergen moet zijn de reistijden lang.

We hebben tijdens deze ritten vele uren met elkaar doorgebracht. Inmiddels ben ik 4 keer naar Bali geweest en ieder jaar hebben we met elkaar opgetrokken. Dit jaar gaan we voor de 5de keer naar Bali en het zal anders zijn dan de 4 keer daarvoor. Er is iets vreselijks gebeurd, Ketut is door een verwaarloosde hondenbeet afgelopen week overleden.

Het verlies van een vriend kan ik gerust zeggen. We hebben elkaar leren waarderen de afgelopen jaren, een vertrouwde hand op mijn rug aan het einde van ons derde bezoek aan het paradijs liet duidelijk blijken dat een vertrouwensband was ontstaan. Je kunt je afvragen wat vriendschap is en wat het betekent. Wanneer mag je iemand een vriend noemen, zijn daar regels voor ? Ik denk dat het een gevoel is.

Wanneer je jaren naar de zelfde plek op vakantie gaat en daar drie weken vertoeft met steeds dezelfde mensen om je heen gebeurd er iets. De mensen op Bali zijn onderdanig en zullen nooit dichtbij komen, dat is anders dan bij ons. Ik heb vaker de neiging gehad om mijn armen om hem heen te slaan zoals we in onze cultuur vriendschappelijk regelmatig doen. Uit respect voor de cultuur doe je dat niet maar het gevoel was er wel.

Afgelopen jaar zijn we voor het eerst bij hem thuis geweest en hebben we mango’s uit zijn eigen boom gegeten in zijn eigen Bale Benong, Hij was trots op wat hij had bereikt en wat hij had opgebouwd en terecht. Hij liet ook wel doorschemeren dat het niet altijd makkelijk was. Het was heel hard werken voor hem. Regelmatig reed hij van noord Bali naar zuid Bali om gasten op te halen. een rit van 4 uur heen en 4 uur terug. Het kwam regelmatig voor dat hij deze rit twee maal op een dag maakte om het geld voor zijn gezin te verdienen. Een rode peper hield hem dan onderweg wakker wanneer hij vermoeid raakte.

Het geloof speelt een enorme rol in het leven van de Hindoestaanse Balinees. Dit was bij Ketut niet anders. Ook familie is heel belangrijk en alles wijkt voor het geloof en voor de familie. Je voelt op Bali ook dat je terug gaat naar de basis van het bestaan en dat het gaat om de dingen die echt belangrijk zijn in het leven. Dat gevoel is ook een belangrijke reden voor de verslaving aan het eiland en de behoefte om ieder jaar terug te gaan.

Vorig jaar heb ik met Ketut vlak voor ons vertrek afgesproken dit jaar samen langs de weg saté te gaan eten. Vol passie vertelde je over het feit dat het heel lekker was en dat het ook nog eens heel goed was voor het libido. De afspraak hebben we bezegeld met een handdruk.

De rit naar het vliegveld afgelopen jaar heb ik intens mee gemaakt en in mijn “Voor de vierde keer afscheid van het paradijs” redelijk gedetailleerd beschreven. Dat dit de laatste rit met mijn vriend Ketut zou zijn kon ik niet voorzien en is nog steeds niet te bevatten.

Ik had hem ondanks de cultuurverschillen willen laten weten dat hij mijn vriend was. Dat gaat niet meer lukken maar ik hoop dat hij het geweten heeft. Het zal nooit meer hetzelfde zijn en we zullen hem nooit vergeten.

De Hindoestaan gelooft in reïncarnatie en dat betekent dat hij inmiddels alweer in een ander lichaam verder leeft. Hij was een oprecht en goed mens en dat zal in zijn volgende leven niet anders zijn.

Mijn medeleven gaat uit naar het gezin dat hij achterlaat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het gaat je goed mijn vriend.

Selamat tinggal

Het ultieme contrast

Ik ben nu voor de vierde keer op Bali, met de zelfde mensen in de zelfde villa, met het zelfde personeel en in de zelfde periode van het jaar. Nee ik ben geen autist, althans niet dat ik weet.
Ik heb wel gemerkt dat ik lastig tegen veranderingen kan, misschien omdat dat je weghaalt van de dingen die je kent en vertrouwd zijn.
DSC_2777
Ik ben verslaafd geraakt aan wat je hier op Bali vindt, ultieme rust van buiten maar ook van binnen. De hectiek van het leven in nederland valt volledig weg, van alles moet naar…..niets moet.
Het is eindeloos, zo beeld je het leven in na een leven van “hard” werken. Ik zet hard tussen aanhalingstekens omdat ik me schuldig voel over dat woord. Hard werken, dat deed mijn Opa en de generatie daarvoor. Maar terwijl ik dat denk vraag ik me af of dat terecht is. Het wordt vaak gezegd; Van hard werken ga je niet dood, en dat is ook zo. Ik doe dat soms wel eens lekker fysiek werken in de fabriek, even de kop leeggooien en alleen focussen op het moment en de handelingen waar je mee bezig bent. Heerlijk is dat en nog heel erg bevredigend ook.
Er komt op dat moment echt iets uit je handen wat tastbaar is en wanneer je dan naar huis gaat schud je alles van je af en ben je vrij van werkgerelateerde zorgen.
Voor mijzelf is dat anders wanneer ik met mijn eigen werk bezig ben. Dat houdt nooit op, je neemt het mee naar huis want je bent verantwoordelijk en je voelt je verantwoordelijk voor wat er in de fabriek gebeurd. Werken in de avond en in het weekend is mij niet vreemd en wakker schrikken en over je werk in zitten ook niet.
Alles op een rijtje zettend denk ik dus dat ik alle recht heb om de aanhalingstekens bij het hard van hard werken weg te halen. Ik denk dat ik harder werk dan mijn Opa, gewoon omdat er veel meer druk op staat en omdat ik het meeneem naar huis. Stress is iets van de laatste decennia en wordt steeds meer gemeen goed. Om je heen hoor je over mensen die door de stress geveld worden en voor het leven getekend zijn. Wanneer je namelijk over het randje gaat is dat voor het leven, het komt nooit meer goed.
Ook hoor ik steeds vaker dat mensen met hartproblemen worden opgenomen in het ziekenhuis, het kan toeval zijn maar daarvoor zou ik mijn hand niet in het vuur durven te steken.
Ik denk dat stress veel kapot maakt, zowel bij de persoon die het treft als de personen om hem of haar heen.
Op Bali heb ik geen stress en ik denk ook dat de Balinees het woord niet kent en het bijbehorende fenomeen ook niet.
Ze leven eenvoudig en zijn vaak arm maar ze kennen een soort levensgeluk wat wij allang niet meer kennen. Wij hebben zoveel zaken waar we ons druk over maken dat we nauwelijks meer tot rust komen en vaak niet meer kunnen relativeren om ons te focussen op de de zaken die echt belangrijk zijn.
De Balinees wordt gedreven door zijn geloof en dat is ook hetgeen wat in grote mate het leven bepaald. Ze werken 7 dagen in de week en zijn vrij wanneer een ceremonie dat vraagt en niet anders.
Voor ons valt op Bali alle druk weg, wij hebben niets meer wat ons drijft en niets moet meer. Het is een totale rust die maakt dat je volledig je stress kwijt raakt. je leest een boek, luistert naar muziek of kijkt een film en helmaal niets moet. In de vorige jaren zijn we regelmatig weg geweest om dingen te bekijken. Wanneer je hier voor de vierde keer komt hoeft dat allemaal niet meer zo want dan heb je de meeste bezienswaardigheden gezien. Dit jaar doen we voornamelijk ………niets en dat is heerlijk. De hectiek is 15000 km verderop en je beseft dat je hier aan zou kunnen wennen. Natuurlijk realiseer ik me dat dit een vakantie situatie is in een villa aan het strand met personeel die fantastisch voor ons zorgt. Ze verzorgen ons eten drie keer per dag, maken het huis schoon en doen de was. De tuinman maakt aan het begin van zijn werkdag de bale benong schoon en legt de kussens recht, veegt rond het zwembad en maakt het zwembad schoon. Voor de rest van de dag is hij bezig met de fantastische tuin. Je wordt letterlijk in de watten gelegd en dat maakt het gewenningsproces heel eenvoudig, zeker ook omdat het hier overdag standaard rond de 32 graden is en je in de avond heerlijk buiten kan blijven zitten.
De combinatie is fantastisch, de rust, het weer, de kabbelende zee en het niets moeten maar alles mogen.
Verdien je dat niet na een leven van stress en sappelen. Ik denk van wel!
Ik zou hier oud kunnen worden en wat mij betreft vanaf morgen….
Het vervelende is alleen dat ik 55 ben en dus nog 12 jaar moet werken. Wie kan mij vertellen hoe ik me voel wanneer ik die leeftijd heb bereikt. Wat ik me hierbij realiseer is dat mijn vader op 58 jarige leeftijd stopte met werken en in dat geval zou ik nog maar 3 jaar hoeven te werken. Ook weer reden te meer om de aanhalingstekens bij het hard van hard werken weg te halen. Vroeger was alles beter schiet door mijn hoofd en ik realiseer me eens te meer dat dit ook de waarheid is.

Ik heb nu nog ruim 1,5 week te gaan op Bali en ik neem me voor om nog meer dan ik al heb gedaan tot nu toe te gaan genieten.

Afscheid van een vriend

Afgelopen zondag 5 augustus werd onder begeleiding van een deel van de vaste camping-vrienden de as van NeNe verstrooid. We kennen hem ongeveer 20 jaar en de laatste jaren was het contact “closer” geworden. Het afgelopen jaar was al te zien dat het niet goed met hem ging, hij was mager geworden en zag er gewoon slecht uit.
Op de dag voor ons vertrek moest hij ineens naar het ziekenhuis in Marseille en dat was geen goed teken. We werden vervolgens door onze vrienden, die nabij Parijs wonen op de hoogte gehouden van het verloop en dat waren geen goede berichten. Het vervelende is echter dat NeNe zelf nooit echt heeft verteld hoe hij er aan toe was, waardoor het bericht van zijn overlijden toch als een bom insloeg. Laten we wel zijn dat 55 jaar veel te vroeg is om afscheid te nemen. onze vriendin uit de omgeving van Parijs is in de week van zijn overlijden nog bij hem op bezoek geweest en de pijn die hij leed moet onbeschrijfelijk zijn geweest want hij gaf tijdens dat bezoek aan dat hij alleen nog maar wilde sterven. Hij stierf uiteindelijk aan kanker aan de Pancreas.

Vaak wordt gezegd dat de goeden altijd als eerste gaan en dat was bij hem ook het geval. We zijn toen we hoorden van zijn overlijden op 3 mei vrijwel direct naar Frankrijk vertrokken, we hebben daar niet over nagedacht want dat was gewoon het juiste om te doen. We hebben onze vriendin nabij Parijs opgehaald en zijn na een nachtje rust de volgende dag doorgereden naar de Franse Alpen om op maandag 7 mei de begrafenis bij te wonen.

Op de begrafenis werden we door verschillende mensen met ongeloof en respect begroet omdat ze niet hadden verwacht dat we 1300 km zouden rijden voor de begrafenis.
De dienst in de kerk van het kleine dorpje was zo druk bezocht dat veel mensen buiten moesten blijven. Het voelde goed om er voor hem bij te zijn geweest, het was een troost voor de familie en we hadden de kans om afscheid te nemen niet willen missen.
Na de begrafenis werd besloten dat op zijn favoriete plek een deel van zijn as zou worden verstrooid. Deze ceremonie vond op 5 augustus plaats maar door het feit dat we bij de trouwerij van andere Franse vrienden waren uitgenodigd konden we daar niet bij zijn.
Naar we hebben gehoord was het emotioneel en goed om op die manier nog een keer de eer te bewijzen.
We waren er niet blij mee dat we er niet bij konden zijn maar je kunt jezelf niet in tweeën splitsen. Ik was er dan ook blij mee dat ik alsnog de zaterdag na de verstrooiing de kans kreeg om mee te gaan naar zijn favoriete plek vanwege het feit dat het de zondag daarvoor niet was gelukt de gedenkplaat goed te bevestigen.

Zijn neef YoYo kwam ons om 08:00 uur halen met zijn 4×4 om vervolgens te vertrekken naar Champcontier. Daar vandaan vertrokken we voor een behoorlijk zware wandeling van ongeveer een uur om het favoriete plekje van NeNe te bereiken. Het is een fantastische plek met een adembenemend uitzicht. De foto’s laten dit duidelijk zien, wanneer je daar staat wordt je stil en kan je alleen genieten… net zoals hij dat veelvuldig moet hebben gedaan.

Het gaat je goed vriend, we houden van je.



Tot slot nog een foto van de gedenkplaat die we namens zijn camping-vrienden op zijn favoriete plek hebben geplaatst.


NeNe in zijn element

Wonderen bestaan echt

We gaan natuurlijk niet zeggen dat de westerse geneeskunde niet deugt want dat zou niet reëel zijn en deze vorm van geneeskunde ook geen recht doen. Toch wil ik zonder afbreuk te doen aan deze vorm toch ook een veel oudere vorm in dit bericht naar voren brengen.

We gaan even terug naar het begin: In maart van dit jaar wordt mijn oudste zoon ziek, hij heeft koorts en heeft pijn aan oren keel en gewrichten. Omdat hij zich steeds slechter gaat voelen gaat hij naar de huisarts en deze constateert dat het niet goed gaat en dat het wenselijk is om zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te gaan.

In het ziekenhuis aangekomen wordt hij onderworpen aan een aantal onderzoeken met als resultaat een opname in het ziekenhuis voor een kleine 3 weken. Vele bloedonderzoeken wijzen niets uit en men besluit aan het einde van de eerste week te beginnen met prednison omdat ze nog steeds niet weten wat het is maar vermoeden dat het de “ziekte van Still” is. Ik had daar nog nooit van gehoord maar het kon haast niet anders dan dat zijn omdat alle andere mogelijkheden uitgesloten waren. Omdat er geen middel tegen deze ziekte beschikbaar is wordt om in elk geval iets te doen dus gestart met een hoge dosis Prednison.

Ter observatie blijft hij daarna nog bijna 2 weken in het ziekenhuis waarbij de koorts aanvallen doorgaan en er niet echt progressie in zit. Na drie weken is het nog steeds hetzelfde en onder druk van mijn zoon zelf wordt na hoog beraad besloten dat hij thuis ook kan vertoeven in deze situatie. Het liefst hadden ze gehad dat hij nog langer zou blijven omdat het een uniek geval is en ze er veel van zouden kunnen leren. Dit laatste is natuurlijk heel mooi maar daar zit je niet op te wachten met een gezin met kleine kinderen en een eigen zaak.

Uiteindelijk gaat het thuis na enige weken toch iets minder goed en wordt besloten om de prednison van 30mg te verhogen naar 60mg. Nu is prednison geen goedje wat je heel lang wil slikken, de bijwerkingen kunnen zeer ernstig zijn en zelfs tot de dood leiden omdat de spieren door het middel verzwakken. Aangezien het hart ook een spier is kan dit tot hartstilstand leiden. Al met al wil je als vader niet dat je kind hier langer dan absoluut noodzakelijk aan bloot wordt gesteld.

Nu heb ik een collega gehad die een probleem had met zijn dochter, zij had namelijk last van een “olifantenhuid” dit is een huidziekte die zeldzaam is en waar de westerse geneeskunde geen antwoord op had. Uiteindelijk na jaren ziekenhuis in en ziekenhuis uit te zijn gegaan werd medegedeeld dat ze er maar mee moest leren leven.

Mijn collega liet het daar niet bij zitten en ging op zoek naar alternatieven en die vond hij bij een Chinese dokter in Amsterdam. Na een gesprek kreeg zij een kuur van kruiden mee om het probleem aan te pakken. Het waren kruiden waar thee van moest worden getrokken maar ook kruiden die in bad moesten worden gebruikt. Ik weet niet hoe lang ze deze kuur heeft moeten volgen maar de olifantenhuid is verdwenen en nooit meer terug gekomen…..

Met dit succesverhaal in mijn hoofd ben ik op zoek gegaan naar deze dokter in Amsterdam en ik heb hem gevonden. Op maandag 09-07-2012 om 11:00 uur was het zover dat we bij deze dokter op consult gingen. Het is een oud Amsterdams pand en wanneer je binnenkomt zie je aan de linkerkant een toonbank met daarachter een wand met planken gevuld met allerlei plastic bakken gevuld met kruiden en voorzien van een chinees opschrift. De doordringende geur van deze kruiden is door het hele pand aanwezig en is eigenlijk best aangenaam. Het ziet er binnen oud en verwaarloost uit en je wordt verwelkomd door de huiskat die in de wachtkamer op alle stoelen ligt getuige de vele kattenharen.

Dr Jiang is slechts iedere drie maanden 14 dagen per jaar lijfelijk aanwezig in Amsterdam en zit de rest van het jaar in China.  Zijn zwager en leerling Dr. Xiang Yang Wang is echter het gehele jaar aanwezig en staat bij ieder consult in directe verbinding met zijn leermeester in China middels de telefoon.

Dr Jiang is behoorlijk succesvol en hij is in China onderscheiden voor zijn werk.

Terug naar het eerste consult; We zijn aan de beurt en mijn zoon neemt plaats in het onaangename houten bankje naast de dokter. Hij vraagt wat de klachten zijn, voelt zijn pols en bekijkt zijn tong. De klachten zijn voornamelijk, vocht rond het hart, ontstekingen in de gewrichten, vutloosheid, pijn rond het hart en de onderrug en oor en keelpijn. Een hele waslijst die besproken wordt met Dr Jiang in China. Tijdens het gesprek worden allerlei Chinese tekens op het patiëntenformulier geschreven die later het recept voor de thee blijken te zijn. Dr Xiang geeft aan dat in eerste instantie het vocht rond het hart, de pijn, de ontstekingen en de vutloosheid zullen worden aangepakt en dat een week later een tweede afspraak moet worden gemaakt.

We lopen nu mee met Dr Xiang naar de balie waarachter een vriendelijke Chinese dame de kruiden voor ons samenstelt.

 

 

Het is een feest om te zien hoe ze de afgewogen kruiden moeiteloos gelijkmatig verdeeld over de 7 verschillende stapeltjes. De stapeltjes worden verpakt in plastic en samen in een witte plastic tas gestopt.

We krijgen nog wat dieet instructies mee waarin staat dat sambal, gebakken voedsel en ook gefrituurd voedsel onder andere niet mogen worden gebruikt. De kruiden moeten twee keer per dag in ruim water worden gekookt, de laatste 200 ml die overblijft moet worden gefiltreerd en worden opgedronken. De onderstaande foto laat zien hoe aantrekkelijk dit er uit ziet. Het ruikt heerlijk maar het smaakt verschrikkelijk.

 

Twee glazen limonade laten de vieze smaak weer verdwijnen.

Maar nu het wonder; na een week wordt een echo gemaakt van het hart en wordt bloed afgenomen om te testen of het vocht rond het hart is afgenomen en of de waarden van het bloed zijn verbeterd.

De echo toonde aan dat het vocht rond het hart was verdwenen op een klein beetje rond de aorta na. Alle bloedwaarden waren spectaculair gedaald en wanneer de nierwaarde goed was geweest had de beslissing genomen kunnen worden om de Prednison af te bouwen. Zijn arts staat verbaasd van de vorderingen en mijn zoon geeft aan dat hij bij een Chinese dokter is geweest. De arts is enthousiast en geeft aan dat hij vooral door moet gaan omdat het er erg goed uitziet.

Mijn zoon heeft weer veel meer energie is inmiddels weer bij Dr Xiang geweest voor het vervolg van de kuur. Het gaat nog steeds erg goed en hij heeft steeds meer energie. We hopen van harte dat we op korte termijn de afbouw van de Prednison mogen meemaken want dat zou toch geweldig zijn.

Inmiddels bij de cardioloog geweest en deze heeft inmiddels afscheid genomen omdat hij daar niet meer terug hoeft te komen. Het vocht rond het hart is volledig verdwenen

Ook hebben we inmiddels weer een bloedtest gehad en hieruit bleek dat alle waardes prima waren en dat met de afbouw van de prednison kan worden begonnen. Deze keer mag het met 10mg naar beneden naar een waarde van 50mg, over een maand mag er nog eens 10mg af naar de waarde van 40mg. Jammer genoeg mag het daarna alleen nog maar met stapjes van 5mg per maand en dat betekent in totaal een afbouw periode van 9 maanden en dat is toch wel frustrerend wanneer je bedenkt dat het gebruik nu 4 maanden is.

Maar al met al moeten we het positief bekijken het lichaam reageert aan alle kanten positief en het lijkt er op dat de oorzaak is weg genomen omdat de waarde in het bloed aangeeft dat er geen ontstekingen meer zijn. En uiteindelijk was dat de reden om het immuunsysteem uit te zetten. Niet om de oorzaak weg te nemen maar simpel om de symptomen weg te nemen. Het gevolg daarvan is een vergiftigingsperiode van 13 maanden…. We mogen ons serieus afvragen of dit nu allemaal wel nodig was geweest.

Stof tot nadenken

Ik maak er geen geheim van dat ik een liefhebber ben van Apple apparatuur. Dit verhaal schrijf ik op mijn MacBook Air en dat is met zijn oogstrelende design, gebruiksgemak en betrouwbaarheid een uitstekende laptop. Het is ook met name het design en de solide uitstraling van de Apple apparaten die mijn merkvastheid bepalen. Maar ook het feit dat Apple door de jaren heen onder leiding van zijn bevlogen visionair Steve Jobs een absolute trendsetter is geweest en hopelijk ook zal blijven. Het laatste is de vraag omdat Steve Jobs natuurlijk een heel belangrijke drijfveer was achter het ontwikkelen van wereld veranderende vernieuwingen.

Ik ben pas sinds de introductie van de iPad een Apple fan en dat is dus nog niet zo heel lang, maar wanneer je eenmaal je eerste Apple apparaat in je bezit hebt en ermee hebt gewerkt dan smaakt dat naar meer.
Maar even terug naar de visionair die zoals we allemaal weten inmiddels aan het hemelen is maar verre van vergeten is. Mede door een groot aantal pakkende uitspraken die hij tijdens zijn leven heeft gedaan.

Ik zat vanmorgen te kijken op Facebook. Ik doe daar in principe weinig mee maar ik gebruik het om in contact te blijven met mijn vriend Alex in Thailand. Vaak zet Alex zaken op Facebook die je even prikkelen om na te denken en zo ook vanmorgen werd mijn aandacht getrokken door een plaatje dat hij had geupload.

Het was een foto met daarbij een tekst van Steve. Het was niet de kwaliteit die ik graag zie en ik heb hem daarom opnieuw gemaakt met het onderstaande resultaat:

Wanneer je dit leest maakt het je leven zoveel simpeler, maak je druk om zaken die belangrijk genoeg zijn en leef je leven zo vol mogelijk. Geniet zoveel mogelijk van het leven en wees blij met de kleine dingen. Levensgeluk zit niet in de grote dingen maar juist in de kleine en het leuke daarvan is dat er daar ook veel meer van zijn.

Relaties

Rondom de kerst is het altijd een tijd van bezinning, op televisie worden in die tijd veel films gebracht die je aanzetten tot denken. over het algemeen vooral over relaties, zowel met familie als met vrienden.In de film is het aan het einde altijd koek en ei en iedereen leeft nog lang en gelukkig…..

Helaas is de realiteit niet altijd zo en zie je dat relaties vaak onder druk staan door zaken die het in veel gevallen niet waard zijn. Het is een moment dat je nadenkt en vaak wat makkelijker relativeert en tot de slotsom komt dat het eigenlijk in het leven maar om een ding gaat en dat is juist die relatie met familie en vrienden.

Ook de relatie met collega’s worden op dit moment door alles wat ik afgelopen jaar om mijn werk heb gedaan met mijn medewerkers, steeds belangrijker. Ik heb contact met een coach die mij helpt in dat traject op mijn werk en daar leer ik veel waardevolle dingen van die ik meeneem naar mijn privé situatie. Gek genoeg is het echter veel makkelijker om het geleerde toe te passen op mijn werk omdat je daar een minder diepgaande relatie met de persoon hebt en dat maakt het makkelijker om over inhoud te praten.

Afgelopen kerst heb ik ook weer veel over relaties nagedacht en heb me gerealiseerd dat wanneer het om vrienden gaat, een aantal van onze echte vrienden in Frankrijk wonen. Vrienden die we op de camping hebben leren kennen in de 27 keer dat we op dezelfde plek op vakantie zijn geweest.We zien elkaar in sommige gevallen ieder jaar slechts 1 of 2 keer of zelfs 1 keer in de 2 a 3 jaar, maar wanneer we elkaar zien en spreken is het goed en weten we dat we op elkaar kunnen bouwen op de momenten dat we elkaars hulp nodig hebben.

Zo heb ik afgelopen kerst mijn gevoelens uitgesproken naar mijn vrienden Jean Francois en Penny en op hetzelfde moment hebben zij ook op een ludieke wijze hetzelfde gedaan in mijn richting in de vorm van een digitale kerstkaart speciaal voor mij gemaakt.Omdat ik het een hele leuke kaart vindt en ik hem jullie niet wil onthouden heb ik de kaart in dit bericht bijgesloten. Door op de foto te klikken kan je de kerstgroet bekijken.

Relaties zijn het belangrijkste wat er is, het leven is zoveel makkelijker en fijner wanneer je geluk en verdriet met elkaar kunt delen. Koester wat je hebt en wees tolerant in je relaties want je weet pas wat je mist wanneer het er niet meer is.

Spijt

De vraag of je ergens spijt van hebt in je leven kan je eigenlijk pas beantwoorden wanneer er iets gebeurd waarbij je met je neus op de feiten wordt gedrukt. De dood van mijn vader was zo’n gebeurtenis voor mij.

Ik was al een paar jaar bezig om meer contact met hem te krijgen omdat het contact met name nadat de kinderen groter waren geworden en hun eigen leven begonnen te leiden steeds minder was geworden.

Ook het besef dat ik hem niet echt kende maakte dat die drang bij mij steeds sterker werd omdat het gezien zijn leeftijd niet ondenkbaar was dat het een keer over kon zijn.

Ik dacht regelmatig na over het feit dat ik niets zou weten te zeggen op de eventuele uitvaart van mijn vader en dat vond ik verschrikkelijk.

Ik zou hem zo graag beter leren kennen en ook willen betrekken bij het leven en de geboorte van zijn achterkleinkinderen maar ik kreeg het niet voor elkaar. Ik ben er wel achter gekomen dat ik daar niet de enige in was want eigenlijk kon niemand tot hem doordringen.

Ik had het ook voor mezelf al opgegeven om nog de moeite te doen en het dan maar over een andere boeg te gooien en mee te gaan met zijn passie….wandelen.

Op 7 mei was de wandeling in het licht van de bevrijding in Wageningen en ik zou samen met hem een wandeling gaan maken.  Ondanks dat ik het voor mezelf had geaccepteerd had ik toch de hoop dat het die dag zou gaan lukken tot hem door te dringen.

Ik kwam er echter al snel achter dat het die dag niet zou gaan lukken omdat we niet met z’n tweeën  gingen lopen.

Ondanks dat het niet was gelukt om meer contact te krijgen was het een goed gevoel om die dag met hem te hebben gelopen, het was een prachtige warme dag en we gingen tevreden naar huis in het bezit van een medaille. Een andere belangrijk punt was dat we een afspraak hadden staan om in Juni weer te gaan lopen.

Op 24 mei werd ik gebeld door mijn vrouw dat mijn vader in het ziekenhuis lag en dat hij geopereerd was. Het was niet helemaal duidelijk wat de ernst van de situatie was en ik ben die avond samen met mijn zusje naar Hilversum gereden om hem te bezoeken.

Daar kwamen we er al snel achter dat het heel ernstig was en dat de kans dat hij het zou gaan halen niet heel groot was.

Het feit dat mijn stiefmoeder een behoorlijk probleem had met haar geheugen en achteraf blijkt dat alzheimer was geconstateerd maakte dat we direct alle aandacht moesten geven aan het oplossen van dat probleem.

Er was op het moment dat we mijn stiefmoeder naar huis gingen brengen bij mij nog hoop dat hij het zou gaan halen en dat we tijdelijk wat problemen hadden op te lossen.

We hebben voor die eerste nacht haar zuster bereid gevonden om haar op te vangen en zijn naar huis gereden.

De volgende dag ben ik naar mijn werk gegaan en ben die middag eerder naar huis gegaan om te gaan hardlopen om de ellende en de spanning van me af te lopen. Regelmatig heb ik die dag contact met het ziekenhuis gehad om te vragen hoe de situatie was en die waren door de dag heen redelijk tegenstrijdig.

Mijn vrouw had besloten om die avond naar het ziekenhuis te gaan en ik zou de volgende dag gaan. Ik was 10 minuten terug van het hardlopen en mijn vrouw was al vertrokken toen mijn zusje belde dat het ziekenhuis had gebeld.

De situatie was hopeloos en ze hadden besloten de stekkers er uit te trekken en vroegen om de familie naar het ziekenhuis te laten komen om afscheid te nemen.

Dat was het moment waarop ik heel veel spijt had van alles wat ik niet had gedaan, verdomme ik hield van die man, veel meer dan ik ooit beseft had. En nu moest ik afscheid gaan nemen, totaal onverwacht en ik had nog zoveel…………..

Het afscheid was goed, we hebben met een aantal familieleden die daar behoefte aan hadden afscheid kunnen nemen en zijn bij hem gebleven tot zijn allerlaatste ademhaling.

Hij was 82 jaar oud en zijn hele leven zo gezond als een vis geweest en dat maakte het ook zo moeilijk om te accepteren dat het zo plotseling afgelopen was. Ik heb die avond ook vooral bij de kleinkinderen gezien hoe moeilijk het afscheid voor hen was.

Het enorme gevoel bekruipt me ook dat er zoveel gemiste kansen voor hem zijn geweest, hij had zoveel meer kunnen genieten van zijn leven wanneer hij zich had open gesteld.

In de dagen daarna zijn we bezig geweest om alles regelen, de papieren waren her en der verspreid over het huis en we wisten niet of er een verzekering was. Om daar achter te komen moest het hele huis doorgespit worden en daardoor heb ik mijn vader in een korte tijd beter leren kennen en ben er ook achter gekomen dat een heleboel aannames niet klopten. Ik heb begrip gekregen voor heel veel dingen die hij had gedaan of niet gedaan, hij had het met name de laatste jaren moeilijk gehad. Een belangrijke oorzaak was het achteruit gaan van de situatie van mijn Stiefmoeder. Ook op dit vlak wilde hij zich niet openstellen, wij hebben nooit geweten hoe erg het was.

Mijn vader overleed aan de gevolgen van een aneurysma van de aorta in de buik, de wikipedia zegt er het volgende over:

Bij een aneurysma van de aorta in de buik is deze bloeding in 75% van de gevallen dodelijk. Meer dan 50% van de patiënten overlijdt voor aankomst in het ziekenhuis, waarna nog eens meer dan 50% van de geopereerden overlijdt tijdens de operatie.

Ik ben gezien deze informatie dan ook heel erg dankbaar voor het feit dat ik in de gelegenheid ben geweest om te zeggen dat ik van hem hield. Ik ga er van uit dat hij mij gehoord heeft ondanks het feit dat hij in coma werd gehouden voor het eventuele herstel. Ook ben ik dankbaar voor het feit dat ik op 7 mei met hem gewandeld heb.

Kwetsbaar opstellen is belangrijk binnen relaties en wanneer je van iemand houdt, vertel dat dan wanneer het nog kan.  Ik heb het mijn vader te laat gezegd en daar heb ik spijt van…..

Een vriend van me heeft op zijn arm het woord respect laten tatoeëren ter nagedachtenis aan zijn vader, ik ga zover niet maar respect is wel wat ik inmiddels voor mijn vader heb gekregen.

Mijn vader was een vervend wandelaar, vorig jaar heb ik hem nog gevraagd of hij samen met mij de 4-daagse van Nijmegen wilde lopen. Hij zag dat toen niet zitten en achteraf had hij er ook niet bij kunnen zijn. Ik heb me voorgenomen om in 2012 ter nagedachtenis aan mijn vader met zoveel mogelijk familieleden de 4-daagse te gaan lopen.

Buiten het wandelen en fietsen had mijn vader nog een andere grote passie… Militaire muziek.

13 pipes and drums