Get Adobe Flash player

Maandelijks archief: augustus 2011

De Uitdaging

Vroeger had ik een lijfspreuk “Wat je niet gebruikt slijt ook niet”. Voor een heleboel dingen geldt dat maar wanneer het over het ouder wordende menselijk lichaam gaat zeker niet. Je moet in beweging blijven om je lichaam in conditie te houden, zeker wanneer door het ouder worden niet alles vanzelfsprekend heel soepel meer beweegt.

Jaren geleden ben ik naar de sportschool gegaan en dat heb ik ongeveer 1,5 jaar volgehouden. Met een tussenpoos van ongeveer 2 jaar heb ik daarna toen het via mijn werk werd aangeboden weer opgepakt en ben ik weer voor een periode van 1,5 jaar 2 x per week ruim 2 uur aan het sporten geweest. Maar ik heb een probleem…….. ik geniet er niet van om op apparaten te zitten of op een fiets of loopband  bezig te zijn. Het mooiste moment was altijd wanneer ik na het trainen onder de douche stond en het weer achter de rug had.

En het is heel simpel maar dan houd je het niet vol. En toch wil ik niet stilzitten want een ander spreekwoord zegt “rust roest” en daar zit ik dus echt niet op te wachten. Daarnaast is het zo dat ik redelijk sportief ben tijdens de vakantie in de vorm van het maken van bergwandelingen en canyoning en dan moet je dus wel een bepaalde conditie hebben.

Mijn eerste idee was dat ik de 3 km die ik van mijn werk af woon niet met de fiets maar lopend zou gaan overbruggen en dat dan 3 x per week. Ik heb mijn oude sportschoenen uit de kast getrokken en heb op een maandag morgen de stoute (sport) schoenen aangetrokken en ben het gaan doen. Vanaf het eerste begin had ik al een enorme pijn aan mijn benen en na de eerste week kwam ik met zoveel pijn in mijn benen thuis dat ik pijnstillers moest nemen. Op aanraden van mijn dochter heb ik toen andere schoenen gekocht maar ook dat was niet helemaal de oplossing.

Ik ben op zoek gegaan naar een trainingsprogramma en dat vond ik op het internet. Het is muziek waarmee het mogelijk zou moeten zijn om in 9 weken 5 km aan een stuk hard te kunnen lopen en dat op een beat die het looptempo aangeeft. Vanaf het moment dat ik dit ritme aan ging houden ging het prima en was ik van de pijn aan mijn benen voor 95% af en ik kon veel verder lopen zonder problemen.

Ik ben wel gestopt met lopen naar mijn werk omdat ik moeite had met 2 x per dag 3 km lopen, terwijl 1 x 6 km prima gaat. Ik loop dus nu in principe 3 x per week in de avond rond de 6 km hard en dat vind ik heerlijk. In principe loop ik alleen maar ik heb ook een aantal keer met mijn dochter en/ of mijn zoon gelopen.

Ook tijdens de vakantie dit jaar wilde ik dit patroon doorzetten dus ik heb mijn hardloop spullen meegenomen naar Frankrijk. Zoals in een ander bericht beschreven staan we op een hoogte van 1000 mtr midden in de Franse Alpen en dat lijkt in geen enkel opzicht op Nederland. Lopen in Nederland is dus ook niet te vergelijken met het lopen in de bergen waarbij je alleen maar omhoog of omlaag loopt. In Nederland loop ik ongeveer 6 km per keer op een vlak parkoers en dat gaat me met het trainingsprogramma op mijn mp3 speler goed af. Ik ben al op week 7 van het programma waarmee ik binnen 9 weken 5 km aan een stuk zou moeten kunnen lopen.

Omdat de plek waar we zitten dus verre van vlak is heb ik gekozen om een stuk van 4,9 km te gaan lopen naar een “dorp”op een hoogte van 1167 mtr met de naam Champcontier. Kortweg betekent dit dus dat over een afstand van 4,9 km een stijging van 167 mtr moet worden gerealiseerd en dat gaat niet geleidelijk maar daar zitten behoorlijke stijgingen bij, vooral aan het einde van het traject naar boven.

Ik ging de eerste keer in alle onwetendheid over wat me te wachten stond gewoon op de muziek van week 7 naar boven maar……… ik kwam er al snel achter dat dit een behoorlijk verkeerd uitgangspunt was. Naast het feit dat de zon volop scheen en de lucht natuurlijk een stuk ijler is, mag je gerust stellen dat het nemen van stijgingen van meer dan 20% een flinke uitdaging is.

De eerste keer haalde ik de top in 50 minuten en ben ook de gehele weg terug gelopen terwijl dat ook best een uitdaging is wanneer je bijna continue in een afdaling loopt. Twee dagen later heb ik het weer geprobeerd en dat ging een heel stuk beter want ik deed het toen in 40 minuten

Het kaartje hierboven geeft de route weer vanuit het dorp Le Lauzet Ubaye naar het “dorpje” Champcontier. Ik zet dat weer tussen aanhalingstekens omdat het eigenlijk geen dorp genoemd mag worden. Het gaat om drie huizen en een kerkje en dat is het. Daarnaast een foto van het traject in het echt waarbij ook de stijging duidelijk wordt. De uitdaging is na alle keren dat ik naar boven ben gelopen om onder mijn huidige record van 38 minuten te komen. Of ik dat deze vakantie ga halen weet ik niet, wat ik wel zeker weet is dat ik in Nederland geen enkel probleem meer zal hebben om 10 km achter elkaar te lopen.

Hieronder een aantal foto’s die het traject in beeld brengt. Wanneer je met de muis over de foto gaat zie je per foto een korte uitleg.








Het uitzicht bovenop blijft fantastisch en volledig aan het eind van mijn latijn zit ik op een bankje het laatste water uit mijn drinkfles te drinken. Genietend van de laatste zon van deze dag en met de wetenschap dat ik ook weer naar beneden moet, maar met het goede gevoel dat ik het toch maar weer heb gehaald…….met mijn 43 jaar.

Spijt

De vraag of je ergens spijt van hebt in je leven kan je eigenlijk pas beantwoorden wanneer er iets gebeurd waarbij je met je neus op de feiten wordt gedrukt. De dood van mijn vader was zo’n gebeurtenis voor mij.

Ik was al een paar jaar bezig om meer contact met hem te krijgen omdat het contact met name nadat de kinderen groter waren geworden en hun eigen leven begonnen te leiden steeds minder was geworden.

Ook het besef dat ik hem niet echt kende maakte dat die drang bij mij steeds sterker werd omdat het gezien zijn leeftijd niet ondenkbaar was dat het een keer over kon zijn.

Ik dacht regelmatig na over het feit dat ik niets zou weten te zeggen op de eventuele uitvaart van mijn vader en dat vond ik verschrikkelijk.

Ik zou hem zo graag beter leren kennen en ook willen betrekken bij het leven en de geboorte van zijn achterkleinkinderen maar ik kreeg het niet voor elkaar. Ik ben er wel achter gekomen dat ik daar niet de enige in was want eigenlijk kon niemand tot hem doordringen.

Ik had het ook voor mezelf al opgegeven om nog de moeite te doen en het dan maar over een andere boeg te gooien en mee te gaan met zijn passie….wandelen.

Op 7 mei was de wandeling in het licht van de bevrijding in Wageningen en ik zou samen met hem een wandeling gaan maken.  Ondanks dat ik het voor mezelf had geaccepteerd had ik toch de hoop dat het die dag zou gaan lukken tot hem door te dringen.

Ik kwam er echter al snel achter dat het die dag niet zou gaan lukken omdat we niet met z’n tweeën  gingen lopen.

Ondanks dat het niet was gelukt om meer contact te krijgen was het een goed gevoel om die dag met hem te hebben gelopen, het was een prachtige warme dag en we gingen tevreden naar huis in het bezit van een medaille. Een andere belangrijk punt was dat we een afspraak hadden staan om in Juni weer te gaan lopen.

Op 24 mei werd ik gebeld door mijn vrouw dat mijn vader in het ziekenhuis lag en dat hij geopereerd was. Het was niet helemaal duidelijk wat de ernst van de situatie was en ik ben die avond samen met mijn zusje naar Hilversum gereden om hem te bezoeken.

Daar kwamen we er al snel achter dat het heel ernstig was en dat de kans dat hij het zou gaan halen niet heel groot was.

Het feit dat mijn stiefmoeder een behoorlijk probleem had met haar geheugen en achteraf blijkt dat alzheimer was geconstateerd maakte dat we direct alle aandacht moesten geven aan het oplossen van dat probleem.

Er was op het moment dat we mijn stiefmoeder naar huis gingen brengen bij mij nog hoop dat hij het zou gaan halen en dat we tijdelijk wat problemen hadden op te lossen.

We hebben voor die eerste nacht haar zuster bereid gevonden om haar op te vangen en zijn naar huis gereden.

De volgende dag ben ik naar mijn werk gegaan en ben die middag eerder naar huis gegaan om te gaan hardlopen om de ellende en de spanning van me af te lopen. Regelmatig heb ik die dag contact met het ziekenhuis gehad om te vragen hoe de situatie was en die waren door de dag heen redelijk tegenstrijdig.

Mijn vrouw had besloten om die avond naar het ziekenhuis te gaan en ik zou de volgende dag gaan. Ik was 10 minuten terug van het hardlopen en mijn vrouw was al vertrokken toen mijn zusje belde dat het ziekenhuis had gebeld.

De situatie was hopeloos en ze hadden besloten de stekkers er uit te trekken en vroegen om de familie naar het ziekenhuis te laten komen om afscheid te nemen.

Dat was het moment waarop ik heel veel spijt had van alles wat ik niet had gedaan, verdomme ik hield van die man, veel meer dan ik ooit beseft had. En nu moest ik afscheid gaan nemen, totaal onverwacht en ik had nog zoveel…………..

Het afscheid was goed, we hebben met een aantal familieleden die daar behoefte aan hadden afscheid kunnen nemen en zijn bij hem gebleven tot zijn allerlaatste ademhaling.

Hij was 82 jaar oud en zijn hele leven zo gezond als een vis geweest en dat maakte het ook zo moeilijk om te accepteren dat het zo plotseling afgelopen was. Ik heb die avond ook vooral bij de kleinkinderen gezien hoe moeilijk het afscheid voor hen was.

Het enorme gevoel bekruipt me ook dat er zoveel gemiste kansen voor hem zijn geweest, hij had zoveel meer kunnen genieten van zijn leven wanneer hij zich had open gesteld.

In de dagen daarna zijn we bezig geweest om alles regelen, de papieren waren her en der verspreid over het huis en we wisten niet of er een verzekering was. Om daar achter te komen moest het hele huis doorgespit worden en daardoor heb ik mijn vader in een korte tijd beter leren kennen en ben er ook achter gekomen dat een heleboel aannames niet klopten. Ik heb begrip gekregen voor heel veel dingen die hij had gedaan of niet gedaan, hij had het met name de laatste jaren moeilijk gehad. Een belangrijke oorzaak was het achteruit gaan van de situatie van mijn Stiefmoeder. Ook op dit vlak wilde hij zich niet openstellen, wij hebben nooit geweten hoe erg het was.

Mijn vader overleed aan de gevolgen van een aneurysma van de aorta in de buik, de wikipedia zegt er het volgende over:

Bij een aneurysma van de aorta in de buik is deze bloeding in 75% van de gevallen dodelijk. Meer dan 50% van de patiënten overlijdt voor aankomst in het ziekenhuis, waarna nog eens meer dan 50% van de geopereerden overlijdt tijdens de operatie.

Ik ben gezien deze informatie dan ook heel erg dankbaar voor het feit dat ik in de gelegenheid ben geweest om te zeggen dat ik van hem hield. Ik ga er van uit dat hij mij gehoord heeft ondanks het feit dat hij in coma werd gehouden voor het eventuele herstel. Ook ben ik dankbaar voor het feit dat ik op 7 mei met hem gewandeld heb.

Kwetsbaar opstellen is belangrijk binnen relaties en wanneer je van iemand houdt, vertel dat dan wanneer het nog kan.  Ik heb het mijn vader te laat gezegd en daar heb ik spijt van…..

Een vriend van me heeft op zijn arm het woord respect laten tatoeëren ter nagedachtenis aan zijn vader, ik ga zover niet maar respect is wel wat ik inmiddels voor mijn vader heb gekregen.

Mijn vader was een vervend wandelaar, vorig jaar heb ik hem nog gevraagd of hij samen met mij de 4-daagse van Nijmegen wilde lopen. Hij zag dat toen niet zitten en achteraf had hij er ook niet bij kunnen zijn. Ik heb me voorgenomen om in 2012 ter nagedachtenis aan mijn vader met zoveel mogelijk familieleden de 4-daagse te gaan lopen.

Buiten het wandelen en fietsen had mijn vader nog een andere grote passie… Militaire muziek.

13 pipes and drums