Get Adobe Flash player

Maandelijks archief: november 2011

Afscheid van het paradijs

Om het avontuur op Bali af te sluiten wil ik volgens de traditie van de afgelopen twee weken toch nog een keer een verhaal schrijven over de laatste dag. Het zal een verhaal worden met weinig of geen foto’s omdat we op de terugreis bijna geen foto’s hebben gemaakt.

Op 12 november 2011 was het dan zover, een dag die aan het begin van de vakantie zo verschrikkelijk ver leek was ineens realiteit. Het was de dag van het grote afscheid, afscheid van een paradijsje in het noorden van het eiland Bali. Toen we ons bed uit kwamen, lagen de meeste meiden alweer heerlijk te bakken in de verraderlijke Balinese zon. Komang en Komang waren alweer aanwezig en de tuinman Samsung was het zwembad aan het schoonmaken en had de bale benong al in orde gemaakt. We realiseren ons dat het echt de laatste dag is en dat we nu echt onze koffers moeten gaan inpakken. We hebben allemaal wel een aantal souvenirs gekocht en het wordt dan ook heel spannend of dat allemaal gaat passen in onze koffers. Voor alle zekerheid zoeken we nog even op de site van de KLM naar het maximaal toelaatbare gewicht per koffer en dat blijkt zoals we ook al dachten 23 kg per koffer te zijn. Er zijn grote boeddha’s gekocht die bij nawegen maar liefst bijna 10 kg wegen en wanneer je dan bedenkt dat we al een paar koffers hadden die het toelaatbare gewicht overschreden bij vertrek, is dat redelijk spannend te noemen. Na het lenen van de personenweegschaal van de buren konden we beginnen met het inpakken van de koffers. De meeste koffers wisten we na creatief indelen rond de 23 kg te krijgen. Wat nu nog fout kon gaan was dat de weegschaal niet klopte en dat we alsnog problemen zouden krijgen. Om dit te controleren waren sommigen van ons bereid om hun gewicht vrij te geven aan de rest door op de weegschaal te stappen. De resultaten gaven ons het vertrouwen dat het wel redelijk moest kloppen dus we besloten verder te gaan. Bij sommige ging het echt niet passen en er werd besloten onderweg naar Denpasar te stoppen op de markt om een paar tassen voor extra handbagage aan te schaffen met de laatste Roepia’s die we nog in ons bezit hebben. Daarnaast werden een aantal toilet artikelen gedoneerd aan de beide Komang’s die er zichtbaar heel erg blij mee waren. Zelfs de spullen die door een van de meiden in de vuilnisbak werden gegooid werden er direct weer uit gehaald door Komang.

Alle koffers waren uiteindelijk ingepakt en de kleding die wat meer op Nederland was afgestemd werd aangetrokken. Bij een gevoelstemperatuur van rond de 42 graden is dat echter geen al te goed idee en er werd dan ook besloten in een van de kamers de airco weer aan te zetten. Komang had voorgesteld een heerlijke soep te maken als lunch zodat we met een goed gevulde maag op weg konden gaan. De soep werd op tafel gezet en ik kan niet anders zeggen dat ze zichzelf weer had overtroffen met deze soep, jammer genoeg voor mij kreeg niet iedereen het op en heb ik uiteindelijk 2,5 kop soep naar binnen gewerkt (absoluut vrijwillig).

Om 14:30 uur stond het eerste busje op de parkeerplaats, we hadden geregeld dat de beide Ketut’s ons naar Denpasar zouden brengen maar het bleek dat onze minst populaire chauffeur was gestuurd voor deze barre tocht. Deze man was niet populair omdat hij in de bergen erg onregelmatig rijd en dat hij daardoor de inzittenden misselijk maakt. Later bleek dat de populaire Ketut 2 niet kon omdat hij naar het kantoor van de baas moest, het mag duidelijk zijn dat de teleurstelling van de gezichten af te lezen was.

Niet lang daarna arriveerde onze vertrouwde Ketut en was het tijd om afscheid te nemen van ons personeel. Ze blijven bij het afscheid nemen op een afstand en de slappe handjes die we krijgen verraad de schroom die ze hebben om te dicht bij te komen. Na de zware koffers en de plastic tassen met handbagage te hebben ingeladen en zelf in de auto’s te hebben plaats genomen vertrekken we met de dankbare blikken van het personeel achter ons richting Denpasar. We zijn nog geen 5 minuten onderweg wanneer de telefoon van Ketut gaat waarna hij de auto langs de kant zet. Hij verteld dat we iets vergeten zijn en dat Samsung het op de scooter komt brengen. We vragen ons af wat het kan zijn en komen tot de slotsom dat het eigenlijk alleen een kapotte koptelefoontje kan zijn dat we achteloos op de bar hebben achtergelaten. En ja hoor, het kapotte kleinood wordt ons niet lang daarna door Ketut aan ons overhandigd. We hadden besloten heel dankbaar te reageren omdat we natuurlijk niemand tegen het hoofd wilden stoten. We vervolgden onze weg richting Denpasar.

Ketut nam al snel allerlei sluiproutes om de drukkere plekken om deze tijd zoveel mogelijk te vermijden. Na ongeveer 1,5 uur kwamen we aan bij de markt, de meiden die bij de “mindere” chauffeur in de auto zaten keken verre van gelukkig omdat hun angst voor de onprettige wijze van rijden inderdaad bevestigd werd. Na zo snel mogelijk een paar “kwaliteit” tassen te hebben gekocht om de handbagage in te doen en een paar koelkast magneten voor het thuisfront vervolgden we onze barre reis. Het werd uiteindelijk een reis van ruim 4 uur en na een formule 1 waardige reis op het laatste deel van de reis stonden we om 18:35 voor de vertrekhal in Denpasar.

Na het uitladen van de bagage en een innig afscheid van onze vaste chauffeur Ketut, die overigens zich best wel ongemakkelijk voelde bij het stukje innig plaatsen we onze bagage voor de deur bij de plaatselijke Mac Do. Bij de Mac werden wat menu’s besteld en genuttigd waarna het echt wel tijd werd om in te checken want dat had officieel al om 18:30 uur had gemoeten (3 uur voor vertrek). Op de heenweg hadden we via de website ingecheckt en konden met de uitgeprinte exemplaren van de boardingpassen naar binnen. Op de terugweg was dat niet mogelijk omdat we in de villa van alle gemakken voorzien waren maar een printer hoorde daar niet bij. Het was dus nu de bedoeling om de boardingpassen bij de KLM aan de incheckbalie op te halen. Toen we de vertrekhal inliepen werd ons echter direct gevraagd om de boardingpas te laten zien terwijl we die natuurlijk niet hadden. Na een verwarrende 5 minuten liet de beambte ons toch maar door waarna we ons konden melden bij de incheckbalie van de KLM. Nu kwam de ultieme test of de weegschaal wel klopte die we gebruikt hadden in de villa. De eerste koffer ging er op en….. ja hoor te zwaar. Omdat we als groep reisde werd verzocht om de andere koffers ook op de band te zetten en dat maakte dat het uiteindelijke gemiddelde onder de grens van 23 kg uit kwam. Allemaal voorzien van een geldige boardingpas begaven we ons naar de taxfree shops en de massage salons van de vluchthaven. Alles is hier in verhouding “belachelijk” duur wanneer je het vergelijkt met de prijzen op straat, al was hier en daar ook wel een kwaliteitsverschil zichtbaar, met name de tassen die op de markt waren gekocht bleken echt niet voor de langere termijn te zijn gemaakt want een van de exemplaren begon hier en daar al scheuren te vertonen.

Na allemaal 150.000 Roepia oprotpremie te hebben betaald, kwamen we in het deel van de luchthaven waar we om 21:15 aan boord gingen van vlucht KL836 naar Singapore. Eenmaal in het vliegtuig werd in recordtijd alles klaar gemaakt voor vertrek en zo goed als op tijd vertrokken we voor een vlucht van ruim 2 uur naar Singapore.

Rond 00:00 uur plaatselijke tijd kwamen we na een perfecte landing aan op het vliegveld van Singapore. In de vertrekhal worden we weer aangehouden door een persoon die de al eerder vergeten defecte koptelefoontje op de grond had gevonden en we besluiten het ding nu echt in de vuilnisbak te mikken. Nadat sommigen van ons de moed hadden om in de rij te gaan staan bij de toiletten om de broodnodige behoeften te doen was het weer tijd om in te checken voor de vervolgvlucht naar Amsterdam. De vlucht zou weer vertrekken om 02:00 uur plaatselijke tijd voor een vlucht van 12,5 uur met een aankomsttijd in Amsterdam om 07:30 uur. Het blijft vreemd maar ik moet zeggen dat zo’n vlucht uiteindelijk meevalt, slapen kan je volledig vergeten want het is een aaneensluiting van hazenslaapjes waar je onder aan de streep juist moe van wordt maar het vliegt letterlijk voorbij. Keurig op tijd en na ook hier een smetteloze landing zetten we weer voet aan Nederlandse bodem. Waar de familie alweer klaar staat om ons op te vangen.

De sfeer op zo’n terugreis is heel anders dan op een heenreis, ik denk dat we allemaal moeite hadden om deze ervaring los te laten want we hebben het echt fantastisch gehad en zijn een groot aantal fijne herinneringen en ervaringen rijker.

Nog even nagenieten…..met de onderstaande filmpjes

De Balinese zee

20111113-182315.jpg

Zwemmen met een (opgewonden) dolfijn

Vandaag was het dan zover, eerst gepland op maandag maar door de zware regenval uitgesteld naar dinsdag, vandaag dus.

Bij een hotel in de buurt is het mogelijk om te zwemmen met dolfijnen als attractie. Het Melka Excelsior Hotel in Lovina heeft een dieren thema park, waaronder ook enkele dolfijnen.

Voor een bedrag van 600.000 Roepia (€ 40,-) per persoon is het mogelijk om te zwemmen met een dolfijn en voor 60.000 Roepia (€ 4,-) per persoon is het mogelijk om te kijken naar het zwemmen met een dolfijn.

Vier van de meiden hadden besloten dit avontuur aan te gaan en om 13:00 uur stond het vervoer voor de deur om ons naar het Melka hotel te brengen. Het Melka hotel is een hotel waar in en om het hotel veel hindoeïstische symboliek terug te vinden is. Met name Ganesh of Ganapati Tantra is ruim vertegenwoordigd, de onderstaande verklaring maakt duidelijk waarom:

Ganesh is in het pantheon van het hindoeïsme de godheid met het olifantenhoofd. Hij is de god van kennis en wijsheid, neemt hindernissen weg en is de beschermheilige van reizigers. Hindoes bidden tot Ganesh voor ze aan iets nieuws beginnen, zoals een nieuwe baan of wanneer ze verhuizen.

Wat overal in het hotel ook veel teug komt is de Swastika, wat voor het hindoeïsme het heiligste symbool is. Voor ons Europeanen is het behoorlijk verwarrend omdat het bijna identiek is aan het hakenkruis dat door Hitler werd geïntroduceerd als symbool voor de nazipartij.

Aangekomen bij het Hotel hebben we de toegang betaald en was het zover om door te lopen naar de plek waar de dolfijnen zich bevinden.

De vier meiden werden naar de kleedhokjes gebracht waar zij de bikini’s aan konden trekken en ondertussen werden de kijkers alvast toegelaten bij het zwembad waar de dolfijnen zich bevinden.

Om de kijkers alvast wat te entertainen werd één van de twee dolfijnen alvast warm gedraaid door hem/ haar wat trucjes te laten doen. In eerste instantie werd hem/ haar gevraagd een paar keer te springen.

Daarna kreeg hij/ zij een ring op zijn/ haar bek en ging hij/zij daar mee slingeren en als laatste speelde hij/ zij met een bal.

Na de toeschouwers bezig gehouden te hebben was het dan nu tijd voor het echte werk, zwemmen met een dolfijn. Om het bad in te mogen gaan moest iedereen een zwemvest aan trekken. Daarna met z’n allen op de trap voor de laatste uitleg.

En dan is het toch echt zover, de eerste mag het water in met de duidelijke opdracht om vooral de armen te bewegen. Deze opdracht werd overigens in “perfect” Nederlands mee gegeven. Niet lang daarna mocht de tweede er ook in met de zelfde opdracht.

Daarna wordt meerdere keren gewisseld.

In de Laatste fase ging iedereen het water in en daarmee werd het zwemmen met de dolfijn afgerond.

Het was daarna tijd om de zwemvesten uit te trekken en naar de andere kant van het zwembad te gaan. Daar mocht iedereen één voor één eerst de dolfijn een kus geven en daarna proberen om de dolfijn vast te houden aan zijn vinnen terwijl de dolfijn rechtop uit het water kwam.

Van te voren was al aangegeven dat dolfijnen geslacht gevoelig zijn en dus wild kunnen worden in aanwezigheid van het vrouwelijk geslacht. Als leken op dit gebied hadden we het gevoel dat dit allemaal wel niet zo’n vaart zou lopen. De onderstaande foto’s laten echter zien dat een mannelijke dolfijn wel degelijk geprikkeld wordt door het vrouwelijk geslacht en dat hij daar ook naar mate de tijd verstreek wat ongemakkelijk wild van werd. Het houden van dolfijnen op de wijze zoals het hier gebeurd is misschien ook niet erg natuurgetrouw en de vraag is of deze dieren op een gegeven moment geen “vreemd” gedrag gaan vertonen.

Al met al was het een spannende ervaring en hadden ze het absoluut niet willen missen, de foto hieronder laat de trotse dames zien met hun gele polsbandjes die ze bij het voorbereiden hadden om gekregen.

De eenden hoeder

Iedere dag komen twee maal grote groepen eenden (bebeks) langs die worden begeleid door een eenden hoeder. We vroegen ons af wat daar nu precies de functie van was en na een beetje googlen kwamen we de onderstaande verklaring tegen.

Historie
De Indische loopeend komt oorspronkelijk uit het vroeger Nederlands-Indië en is een heel oude diersoort. Uit steen uitgehouwen afbeeldingen op Java geven aan dat daar al tweeduizend jaar of langer loopeenden voorkwamen. De eenden werden daar gehouden door de eenden hoeders die ermee langs de rijstvelden van de boeren gingen om na de oogst restjes rijst op te eten en de velden te ontdoen van klein ongedierte. De rijstboeren hadden daarna een schoon en bemest rijstveld en de eendenhoeders konden zo aan vlees en eieren komen voor eigen consumptie of de verkoop.

Ook nu hebben deze eenden nog hun oorspronkelijke functie en het is iedere keer weer een mooi schouwspel om ze langs te zien lopen.

Wanneer iemand op het strand staat gaat de hele roede het water in om vervolgens daarna weer het strand op te komen.

De eenden hoeder loopt op zijn gemak achter de roede aan en komt alleen in actie wanneer het uit de hand dreigt te lopen en dat gebeurd eigenlijk nauwelijks.

Inmiddels hebben we de eenden onderweg naar Ubud aan het werk gezien op de Sawa, hieronder de foto die we hiervan hebben genomen. Wanneer je op de onderstaande foto klikt wordt een grotere versie getoond waar de eenden beter op te zien zijn.

Een druk programma

Afgesproken was om 10:00 uur in de morgen te vertrekken en weer een aantal van de bezienswaardigheden in de omgeving te gaan bekijken:

–       De sawa’s in de bergen
–       Lake Buyan en Tambingan
–       De apen langs de weg
–       Foto’s maken met exotische dieren.
–       De tempel van Pura Ulun Danu aan lake Bratan
–       Een bezoek aan een markt
–       De Git Git Twin Waterfall (toegift)

We vertrokken netjes op tijd richting de sawa’s maar hadden wel gevraagd of we die dag ook nog even langs de flappentap konden gaan.
Ketut besloot dat dan maar eerst te doen, dus we stopten als eerste bij een ATM moneymachine. Ik en twee van de meiden hebben daar gepind en getracht te pinnen want het lukte niet bij iedereen. Na besloten te hebben dat het pinnen ook later nog wel een keer kon, vervolgden we onze weg richting de sawa’s

Er was duidelijk een opbouw in de schoonheid van de sawa’s want de eerste waar we voor stopten was niet echt spectaculair. We hebben daar wel wat familiefoto’s gemaakt maar daar bleef het eigenlijk bij.

 

De volgende sawa’s waar we voor stopten waren duidelijk veel mooier zoals de foto’s laten zien. De vriendelijkheid van de mensen blijft een verademing want een opgestoken hand en een lach wordt altijd vol overgave beantwoord.

Onderweg vertelde Ketut over de jackfruit, een fruitsoort die langs de weg aan de bomen groeit en hij vond dat het tijd was om ons de vrucht ook te laten proeven. Hij kocht langs de weg 4 zakjes voor ons en verdeelde dat over de twee busjes. Het is even wennen aan de structuur maar het is niet vies, zoals we hier regelmatig zeggen.

We vervolgden onze weg in de richting van de apen langs de weg, het begon ondertussen weer wat te regenen en we moesten direct weer denken aan onze eerdere ervaring met regen. Onderweg naar de apen stopte Ketut nog een keer om zakjes met nootjes te  kopen voor de apen. Hij deed dat speciaal bij een kraampje langs de weg omdat je daar bij de apen zelf veel meer voor betaald.
Onderweg zijn we ook nog gestopt bij Lake Buyan en Tambingan, twee meren die vroeger één groot meer zijn geweest maar dat door een aardverschuiving bij de eeuwwisseling van 1900 in tweeën is gedeeld.

 

terwijl we relaxed over het meer kijken en nog wat foto’s maken beseffen we ons langzaam dat we de andere auto met vijf van de meiden kwijt zijn. We zitten daar al een kwartier en hebben nog steeds niets voorbij zien komen…. Ongerust belt Ketut waar ze blijven en die krijgt te horen dat ze allang voorbij zijn en al bij de apen zijn aangekomen. We stappen snel in en vertrekken ook richting de apen. Bij de apen aangekomen is het toch een hele aparte ervaring om deze wilde apen te voeren. Het is ook best wel bizar om de samenwerking te zien tussen mens en dier op deze parkeerplaats langs de grote weg. Er zijn mensen die het verkeer regelen om te kunnen parkeren, er zijn mensen die eten verkopen om aan de apen te voeren en de apen zijn in feite vrij om te gaan maar blijven daar gewoon zitten. Het is een mooi gezicht hoe een aap met zijn kleine handje jouw grote duim opzij duwt om het tweede nootje dat daar nog zit ook te pakken. Ze zijn heel rustig, hetgeen niet altijd zo is wanneer je de verhalen van het internet moet geloven. Daar wordt gesproken over apen die brillen van je hoofd rukken of tassen pikken enz.. Die ervaring hebben we gelukkig niet. We hebben een groot aantal leuke foto’s kunnen maken.

De volgende stop was bij de slangen die je op je nek kunt nemen en waar je dan vanzelfsprekend indrukwekkende foto’s kunt maken. Op de plek aangekomen bleek dat het niet alleen om slangen ging maar dat daar nog veel meer dieren zaten, zoals; leguanen, schildpadden, kameleons, eekhoorns, vleermuizen een luwak kat en inderdaad ook een slang. Er waren een aantal dapperen onder ons (die tevens fotogeniek zijn) die de slang soepel om de nek lieten leggen en er waren er die het lieten bij het voelen aan de slang en ik kan je uit ervaring vertellen dat dit ook een ervaring is. Het aaien van de leguaan was duidelijk genieten voor het beestje want hij sloot de ogen om er lekker van te genieten.

De vleermuis was op een hele andere manier aan het genieten want er groeide iets waar hij door zijn lenigheid bij kon…. en daar laten we het maar bij.

Na hier wat te hebben gedronken en allemaal een zakje chips te hebben genuttigd stapten we weer in onze busjes om koers te zetten naar de tempel van Pura Ulun Danu. Deze aan het op één na grootste meer Bratan gelegen tempel is mede gebouwd om het meer te bewaken. Dit is een hindoestaanse tempel waar het schijnbaar niet heel veel uitmaakt hoe je naar binnen gaat omdat de schaars geklede dames hier zonder problemen naar binnen mochten. De bezoekers van de tempel lieten dan ook de camera’s volop draaien om dit allemaal vast te leggen. In de tempel was op het moment dat wij er waren een uitvaartceremonie bezig. Ketut vertelde dat het na een crematie normaal was dat de ceremonie zich binnen een tijdbestek van twee dagen verplaatste van tempel naar tempel. De volgende foto’s geven een beeld van de tempel en de omgeving.

 

Na de tempel vertrokken we in de richting van de markt en kregen we onderweg onderricht  over de wijze van onderhandelen. Hij vertelde dat je wanneer de vraagprijs 100.000 roepia  was, je dit bedrag eerst moest halveren en daarna nog een keer moest halveren, het bedrag wat je dan krijgt is het bedrag dat je moet bieden. 100.000 roepia wordt dan dus 25.000 roepia enz..

We hebben met deze wetenschap goede zaken gedaan en dat werd ook door Ketut bevestigd toen we terug kwamen bij de busjes. Een van de meiden wilde graag een boeddha beeld kopen van ongeveer 40 cm groot waar 500.000 roepia voor werd gevraagd  en bood daar 150.000 roepia voor maar daar trapte de verkoper niet in. Ook een metalen hoofd van een Boeddha waar 700.000 roepia voor werd gevraagd ging aan haar neus voorbij omdat de verkoper ook daar op een lager bod niet in ging.

Uiteindelijk werd besloten is om in Ubud nog een keer naar een boeddha te gaan kijken.

Het was nu in principe tijd om terug te gaan naar villa Branie maar onderweg zagen we dat onze chauffeur Ketut het erg zwaar had om zijn ogen open te houden. Bij navraag of hij moe was reageerde hij echter ontkennend. Toen hij opperde om te stoppen bij de Git Git Twin Waterfall hebben we daar in toegestemd omdat we het idee hadden dat het goed was voor Ketut om even de benen te strekken.

Met 7 van de 9 vertrokken we richting de watervallen, de andere 2 bleven achter bij de busjes. Direct toen we naar beneden liepen werden we belaagd door kleine kinderen die smekend voor ons stonden om armbanden te verkopen. Ik vond het een trieste vertoning en Ketut schaamde zich zichtbaar voor de gang van zaken en vertelde ons dat dit niet normaal was.

Bij het loket aangekomen werd na een kort overleg tussen de kaartverkoper en Ketut een bedrag van 30.000 roepia afgerekend, terwijl dat normaal 70.000 roepia had moeten zijn. Toch weer een besparing van ruim € 3,-. We moesten ongeveer 500 meter lopen voordat we de Git Git Twin Waterfall bereikten.

Nadat we hier wat foto’s hadden gemaakt zijn we nog een stukje doorgelopen naar een andere waterval niet ver daar vandaan.

Daarna was het tijd om weer terug te gaan naar ons vervoer. Onderweg daar naartoe werden we weer belaagd door de kinderen met de armbanden, één van de meiden begon een gesprek met een jongetje en vroeg hem of hij mee naar Nederland wilde. Op die vraag en alle andere vragen zei hij ja, het blijft triest om te zien dat kinderen op deze manier worden misbruikt.

Bij de busjes aangekomen zijn we direct ingestapt om vervolgens richting de villa te gaan. Het was een druk programma maar het was het absoluut waard.

Een dag met grote plannen

Op deze dag waren een aantal uitstapjes gepland:

  • – De watervallen van Sekumpul
  • – De kruiden en fruit markt van Singaraja
  • – De boeddhistische tempel in dessa Banjar
  • – De warmwaterbronnen van Banjar

Om 10:00 uur stonden onze chauffeurs voor deze dag met hun Suzuki busjes voor ons klaar, ook deze ochtend waren ze zeer stipt om te vertrekken naar ons eerste doel de watervallen van Sekumpul, bij navraag aan onze chauffeur Putu een klein uur rijden.

Na een voorspoedige reis kwamen we aan bij de eerste parkeerplaats van de watervallen.

Bij de parkeerplaats was een mogelijkheid om water te kopen en dat hadden we naar zeggen van onze chauffeur en gids Ketut (chauffeur andere busje) hard nodig straks want het zou een barre tocht worden. De toegang naar de watervallen bestaat uit een trap met 365 treden en dat is een hele beproeving, zowel omlaag als weer omhoog.

We liepen vol goede moed en zin in de richting van het hokje waar de toegangskaartjes gekocht konden worden. terwijl we daar stonden te wachten vielen er ineens een paar flinke druppels naar beneden en dat werden al snel steeds meer druppels totdat we gerust konden stellen dat we met een wolkbreuk te maken hadden. Dapper als we waren en met een enorme dosis doorzettingsermogen vervolgden we door deze wolkbreuk onze weg met in ons achterhoofd dat dit nooit heel lang kon duren. Een steil kronkelpad leidde ons naar een plek waar twee schuilplekken waren en een kraampje waar iets gekocht kon worden. Wat daar verkocht werd heb ik nooit bekeken omdat ik me na deze enorme hoeveelheid water en het besef dat ik het voor het eerst echt koud had op Bali daar echt geen interesse in had.

Ik had niet lang daarvoor nog gezegd “natter dan nat kan niet dus we gaan ervoor” maar op dit moment voelde ik me steeds beroerder en de hoop dat de regen snel zou stoppen werd ons ontnomen door een man die daar het gastenboek beheerde. We besloten dan ook voor te stellen dit avontuur af te breken en terug te gaan naar de busjes omdat het in dit barre weer onmogelijk zou zijn om überhaupt de watervallen te kunnen zien. We vroegen aan Ketut of hij het erg vond wanneer we besloten om terug te gaan en die zei direct “for me it is not a problem, if you are happy I am happy”. Na alle moed bij elkaar geraapt te hebben en een van de dames haar nog achtergebleven make-up had weggespoeld, vertrokken we terug door de nog steeds doordenderende regen naar de busjes. Onderweg werden twee van de dames weer kind en sprongen in elke plas die ze tegenkwamen, hoe smeriger hoe beter. Totaal doorweekt kwamen we aan bij de busjes. Omdat we de busjes niet volledig wilden verknallen met onze doorweekte kleding werden hier en daar wat kledingstukken uitgetrokken en uitgewrongen. Met de airco op vol om het beslaan van de ruiten tegen te gaan vertrokken we terug naar de villa om droge kleren aan te trekken en vervolgens weer te vertrekken naar het derde doel van deze dag de boeddhistische tempel. De markt hebben we gelaten voor wat het was omdat daar inmiddels geen tijd meer voor was.

Aangekomen bij de tempel werden we eerst gescreend op toelaatbaarheid en wanneer je niet door de screening kwam kreeg je een sarong omgeslagen om alsnog de tempel te mogen binnen treden.

 

 

 

 

 

 

 

De rondleiding werd geleid door Ketut, onze chauffeur. Via de treden van de trap die het idee symboliseren dat het stap voor stap beoefenen van het boeddhisme uiteindelijk leidt tot de hoogste verlichting, komen we bij een binnenplaats met een vijver op het laagste niveau. Via de trap op de rechter foto kwamen we een niveau hoger waar zich een gebedsruimte bevond waar enkele mediterende mensen zaten, het bleef hier daarom ook bij naar binnen kijken omdat we natuurlijk niets wilden verstoren.

Via de trap op de linker foto kwamen we weer een niveau hoger en ook daar was een gebedsruimte die op het moment dat we daar waren leeg was. Het was hier dus mogelijk om de schoonheid en de rust binnen deze ruimte vast te leggen.

Links een overzichtsfoto van deze ruimte en daarnaast een foto van de tafel waar een donatie aan de tempel kan worden gedaan. Het woord “dana” betekent donatie.

De bouw van de tempel is overal even mooi, ook de bloemen die binnen de tempel groeien zien er fantastisch uit op deze heilige grond.

 

Via een volgende trap komen we weer een niveau hoger waar weer veel moois is te zien, ook hier weer een gebedsruimte en een tuin met veel symboliek.

Wanneer je de tempel van bovenaf ziet is duidelijk te zien dat de tempel van buiten vooral heel praktisch wordt onderhouden. Er worden golfplaten gebruikt om de daken te repareren en eigenlijk klopt dat ook helemaal met de levenswijsheid dat de schoonheid van binnen zit. Ook op dit niveau weer een prachtig beeld.

Uiteindelijk belanden we op het hoogste niveau waar de laatste gebedsruimte is gebouwd. Het is ook de mooiste van allemaal en we kunnen ook binnen in de ruimte geen foto’s nemen omdat ook hier weer een aantal mediterende mensen aanwezig zijn op het moment dat wij daar zijn. We zijn op onze blote voeten in alle stilte door de ruimte gelopen waar een absolute serene stilte heerst, waar je alleen maar respectvol mee om kunt gaan.

Op een pad dat leidt naar de gebedsruimte loopt een kaalgeschoren boeddhistische vrouw die aan het bidden is, uren aan een stuk door iedere keer een stap te zetten en na iedere stap een gebed te doen. Daarnaast een foto van een beeld van de Dalai lama, de oprichter van het boeddhisme.

Hierna was het tijd voor onze volgende bestemming, de warmwaterbronnen van Banjar. Deze liggen niet ver van de tempel en na een korte reis kwamen we aan op de parkeerplaats van de bronnen. Na onze chauffeurs geld te hebben gegeven voor een late lunch hebben we kaartjes gekocht om naar binnen te mogen ter waarde van 5000 Roepia per persoon (€ 0,40). Op de weg naar de bronnen zijn links en rechts van de weg allerlei kraampjes met voornamelijk kleding, de dames zagen direct al wel wat leuke dingen maar besloten niet bij de eerste kraam al hun slag te slaan. We vervolgden onze weg om nog even verder te kijken wat de andere kraampjes te bieden hadden. Onderweg werd mij regelmatig verteld wat een “lucky man I was” om met deze 7 mooie vrouwen rond te mogen lopen.

Zonder nog iets te hebben gekocht kwamen we aan bij de bronnen waarvoor we een brug over moesten steken. Aan de overkant stond een bananenboom met aan de tros een bloem. Aan de overkant aangekomen zagen we links van ons een bamboebos. Het bamboe wordt hier bijvoorbeeld in de bouw heel veel gebruikt als tijdelijk ondersteuningsmateriaal. Op een palmboom in de buurt zaten hele grote rode mieren.

we vervolgden onze weg naar de bronnen en op de volgende brug kwamen we een slak tegen die we mooi genoeg vonden om op de gevoelige plaat vast te leggen. Omdat we niet gekleed waren om ons volledig over te geven aan het warme water, bleef het slechts bij pootje baden in een van de kleinere baden waar drie stromen water naar naar beneden kwamen.

De groter baden zijn zeer fraai gemaakt zoals de foto’s hieronder laten zien. Na een klein half uur in de bronnen te hebben vertoeft, besloten we terug te gaan en nog even bij de kraampjes met kleding te kijken.

Onderweg kwamen we nog wat pluimvee tegen dat we van verschillende hoeken hebben vastgelegd.

Bij de kraampjes vlogen de bedragen van links naar rechts, van 180.000 Roepia werden uiteindelijk na behoorlijk harde onderhandelingen prijzen van 45.000 roepia geroepen. De meeste dames hadden uiteindelijk iets gekocht, allemaal verschillende prijzen voor nagenoeg de zelfde artikelen. Er waren er die zich achteraf “genaaid” voelden en anderen hadden het gevoel een hele goede prijs te hebben betaald. Onder aan de streep denk ik dat de verkopers als winnaars uit de strijd zijn gekomen. Vermoeid maar voldaan door al het moois wat we hadden gezien en het avontuur dat we hadden beleefd vertrokken we terug naar villa Branie.

Rondleiding villa Branie

Iedere avond komt de security medewerker om over ons te waken gedurende de nacht, wanneer hij vertrekt bij zonsopgang sluit hij het hek achter zich met een hangslot waar wij natuurlijk ook gewoon een sleutel van hebben. We starten dan ook onze rondleiding bij het afgesloten hek en het beeld naar links in de straat waar de villa aan gelegen is.

hieronder het beeld naar rechts in de straat en daarnaast het beeld wanneer je met je rug naar het hek staat. De parkeerplaats en het uitzicht op de tuin daarachter.

Vervolgens kijken we naar rechts waar het huisje waar de bewaking s’nachts vertoeft staat met daarnaast de twee huistempeltjes

Wanneer we vervolgens naar links kijken zien we het pad naar de villa en de achterkant van de villa, daaronder de zijkant van de villa waar het pad naar het terras aan de achterkant ligt en de zijkant van de villa.

wanneer we het pad volgen naar de achterkant van de villa dan zien we links het terras met onder andere de tafel waar we drie maal per dag eten en wanneer we naar rechts kijken zien we het uitzicht op de keurig onderhouden tuin met de zee op de achtergrond.

De onderstaande foto’s laten van links naar rechts de achterkant van de villa zien met op de voorgrond het 10 mtr lange zwembad daarnaast een deel van de woonkamer en de keuken op de achtergrond.

Het dak van de woonkamer is volledig open wat maakt dat het een heel ruimtelijk gevoel geeft. De woonkamer is via het hoge dak volledig open verbonden met buiten. Daarnaast een foto van het woongedeelte met de TV en de DVD speler.

De villa heeft 3 badkamers die er allemaal ongeveer hetzelfde uitzien, daarnaast een foto van 1 van de 4 slaapkamers die er ook allemaal ongeveer hetzelfde uitzien. Helemaal rechts de livesaver in de vorm het water apparaat, water uit de kraan drinken is hier niet slim omdat we daar als westerling absoluut niet tegen kunnen.

Hieronder een andere livesaver, slapen zonder airco is hier onmenselijk en is ook gewoon niet mogelijk. Omdat ik de negende bewoner ben in een villa voor acht personen heb ik als enige een privé bed in de vorm van een luchtbed en een slaapzak, waar ik overigens heel lekker op slaap.

Achter in de tuin staat een bale benong waar je heerlijk kunt genieten van de rust, met alleen het geluid van de kabbelende zee. De foto’s daarna laten zien wat het uitzicht is vanuit de bale benong.

Wanneer je vanaf het terras en het zwembad richting de zee loopt zien we aan weerskanten het strand, eerst naar rechts en daarna naar links.

langs het hek loopt een pad dat uitkomt bij de buitendouche waar je wanneer je van het strand komt je voeten en benen kunt afspoelen. De foto daarnaast laat de tuin zien vanaf de zeekant.

We sluiten af met een overzichtsfoto van het zwembad. Ik hoop dat deze rondleiding een beeld geeft van villa Branie, een klein paradijsje in het noorden van Bali. Overigens wil ik jullie de foto van onze vaste huisgekko die ons iedere avond komt vergezellen niet onthouden.

 

Een dag zonder personeel

Het is een rustige dag in villa Branie, geheel zonder personeel. We hebben de dag ervoor geregeld dat de bakker het brood langs zal brengen om 09:00 uur en we moeten er dus voor zorgen dat we op tijd uit bed zijn om het in ontvangst te kunnen nemen. We worden echter bruut uit onze droom gehaald door 1 van de kinderen. De bakker staat al voor het afgesloten hek.

We kunnen 1 ding stellen en dat is dat de Balinezen zeer stipt zijn, afspraken kan je absoluut maken want ze zijn altijd ruim op tijd (wij hebben daar duidelijk meer moeite mee). Ook deze morgen is dat dus weer het geval.

Het ontbijt wordt door ons zelf klaargemaakt en daarna is er ruimte voor een rustige dag in het zwembad en een warme wandeling langs het strand. Het strand is hier zo heet dat je alleen met een flinke spurt naar de branding kan rennen en daarna je wandeling vervolgen in het water. De zee is niet echt uitnodigend door de grote hoeveelheid algen die in het water drijven.

Om twee uur in de middag was een afspraak gemaakt met de masseuse om enkele van de dames eens flink van de knopen af te helpen.

Drie van de dames hebben zich eens heerlijk laten verwennen en vonden het allemaal een heerlijke ervaring.

Je kunt het je haast niet voorstellen maar we hebben die middag gewoon Hollandse kroketten gegeten die een paar villa’s verderop in een soort restaurant te krijgen zijn. Ik denk dat dit komt omdat in deze villa’s regelmatig Nederlanders zitten die niet zonder deze puur Hollandse delicatesse kunnen. Overigens hebben ze naast de kroketten ook de bitterballen in de aanbieding. Ondanks het feit dat het eten hier heerlijk is moeten we toch allemaal toegeven dat dit ook wel heeeeel erg lekker is.

Toen was het tijd om eens na te denken over het diner want zonder personeel moet je daar dus zelf voor zorgen. Toen we dit probleem aan de masseuse voorlegde, had ze daar direct een oplossing voor en er werden door haar direct via de telefoon afspraken over gemaakt. We werden om 18:00 uur met twee busjes van het restaurant opgehaald om ons vervolgens af te zetten bij Tropis Bistro & Bar in Lovina, een bistro waar je heerlijk westers en Indonesisch kunt eten. Bij binnenkomst stond de tafel keurig gedekt voor negen personen en werden we zeer hartelijk ontvangen.

Het was een gezellige avond met een zeer vrolijke tafeldame (de vriendin van Justin Bieber naar eigen zeggen)‎ die de boel regelmatig aan het lachen kreeg en daarmee de sfeer op een hele leuke wijze tot een hoog niveau wist te krijgen.

In eerste instantie hadden we ons voorgenomen om Indonesisch te gaan eten omdat je dat natuurlijk nergens zo lekker kunt krijgen dan hier. Eenmaal met de kaart in de hand hadden we toch al snel besloten om westerse maaltijden te bestellen omdat we dat thuis in de villa niet kunnen laten maken. En dat was geen verkeerde keuze. Een heerlijk soepje vooraf, een brok vlees in het midden en de afsluiting met een heerlijke sorbet. Bij het afrekenen is het altijd een feestje hier, de rekening was 1.230.000 Roepia hetgeen we afgerond hebben naar 1.300.000 Roepia en daar waren ze zichtbaar zeer dankbaar voor. Bij het weggaan hebben we onze tafeldame bedankt voor de fijne avond en verteld dat we de volgende week weer terug zouden komen en ook daar waren ze heel blij mee. De twee busjes stonden alweer voor de deur om ons terug te brengen naar de villa. Het is fantastisch om de service verlening van dit restaurant te zien met de haal en breng service en de vriendelijke en vooral prettige sfeer en niet te vergeten het goede eten.

Alles bij elkaar een heerlijke avond voor € 11,72 per persoon (incl. halen en brengen)