Get Adobe Flash player

Maandelijks archief: november 2012

De Ceremonie

We zijn uitgenodigd om te komen kijken bij de ceremonie van Komang Su, om duidelijk te maken wat zo’n ceremonie inhoudt eerst wat achtergrond informatie:

Bali-Hindoeïsme en crematie
Het eiland Bali is overwegend hindoe en worden de mensen er na overlijden gecremeerd.
Op Bali gelooft men in reïncarnatie. In het Bali-hindoeïsme gelooft men dat een persoon na de dood weer terugkeert in het gedaante van een mens.
Om deze wedergeboorte te garanderen moet de ziel loskomen van het lichaam, de reden waarom mensen worden gecremeerd.
Een graf ziet de Balinees als een donkere omklemming van de elementen vuur, lucht, aarde, water en ether. Als iemand daarentegen gecremeerd wordt, kan hij samensmelten met het goddelijke.
Een crematie-ceremonie luistert erg nauw. Vaak wordt er jaren voor gespaard, zodat de overledene eerst begraven wordt, om als het geld bij elkaar gespaard is uiteindelijk waardig te kunnen worden gecremeerd.

De overledene wordt de weg gewezen
Een sterfgeval op het eiland der Goden ‘Bali’ wordt omkleed met veel Bali-Hindoestaanse rituelen. Deze rituelen worden gebruikt om de overledene de weg te wijzen naar zijn volgende pad in het levensrad. Om weer op aarde te kunnen terugkeren is het volgens deze religie een voorwaarde dat de gestorvene gecremeerd wordt. Balinezen doen er dan ook alles voor om hun doden een rituele crematie te bieden. Voorouderverering is daarnaast ook nog een veel voorkomende Balinese bezigheid, dus deze eisen rusten zwaar op de schouders van de Balinees. Ook al is het jaren na de dood, een crematie moet er komen voor een overleden familielid.
De crematie ceremonie is erg kostbaar, daar er van alles aanwezig behoord te zijn.
De priester, de kisten, de poppenspeler, het gamelan orkest, de rituele voorwerpen en het eten opgemaakt in de mooiste vormen.
Iedereen is welkom op een crematie op Bali, want hier telt: hoe meer mensen erbij zijn, hoe groter het aanzien van de overledene is en dus van de nabestaanden. Er worden zelfs mensen ingehuurd, om het aantal mensen die de overledene de laatste eer te bewijzen, te vergroten.

Tijdelijk graf
Tot de crematie mogelijk is worden de doden in een graf ten rusten gelegd.
Verse graven kunnen herkend worden aan de doorboorde bamboestokken, waardoor de ziel zijn uitweg kan vinden vanuit de onderwereld. Onder gezang worden de stoffelijke resten opgegraven. Jongemannen samen met een banjar gamelan, een plaatselijk muziekgezelschap gaat men op pad op heilig water uit de bron te halen. Met dit heilige water zal de overledene gereinigd worden door de pedanda-priester.

Rituele reiniging
Voor deze reiniging wordt het stoffelijk overschot eerst versierd. Soms komt het echter voor dat er niet meer veel over is van het lichaam, zodat er een pop gemaakt wordt die de overledene vervangt.
Scherven van een spiegel worden op de oogkassen gelegd, zodat hij bij zijn reïncarnatie verzekerd zal zijn van een paar heldere ogen. Tevens worden er bloemen in de neusgaten gestoken zodat de geur de ziel zal versterken. Dit gebeurd in een ontspannen sfeer waar bij gelachen en gepraat wordt. Men is blij een mooie crematie te kunnen geven. Er is echt wel verdriet bij een sterfgeval, maar als iemand een goed leven heeft gehad wordt treuren in het openbaar als ongepast gezien. Daarnaast gaat men ervan uit dat huilen de ziel stoort bij het losraken van het lichaam.
Vervolgens begint de pedanda-priester met de symbolische rituele reiniging. Ondertussen wordt elders in het huis een wajang lema spel opgevoerd. Een daglicht – schaduwspel zonder een scherm of lamp. Vooral de kinderen kijken naar het spel van de ‘dalang’, de poppenspeler.

Samen eten
Bij de crematie-plechtigheid hoort een overvloedige maaltijd, daar dit het laatste eerbetoon aan de overledene is. Hierna is het moment aangebroken om naar de crematie te vertrekken.

De familie van Komang Su gaat ervan uit dat de overledene reïncarneert in de eigen familie, haar vader is inmiddels volgens haar zeggen alweer teruggekeerd in de zoon van haar broer. In het geval van deze ceremonie ging het om een tante die niet getrouwd was en geen kinderen had om de ceremonie te leiden en ook te financieren. De familie neemt het dan op zich om de ceremonie te regelen omdat de ceremonie ten allen tijden moet worden gedaan. De kosten van een ceremonie zijn enorm. De ceremonie die we hebben bijgewoond heeft in totaal 175.000.000 Rupiah gekost wat ongeveer € 14.000 is. Zelfs voor ons is dat een enorm bedrag voor een uitvaart en wanneer je je realiseert dat het gemiddeld maandloon van een Balinees € 70 bedraagt is dat een zware last voor de families. Het deel van de ceremonie van Komang Su koste 25.000.000 Rupiah, een bedrag dat geleend wordt bij de verschillende werkgevers. De lening wordt afbetaald in termijnen door inhoudingen op het salaris.

Crematie
Na de laatste omwenteling van de kist op de crematie-plaats, wordt de dode uit de kist genomen en vervolgens in een witte lijkwade gewikkeld.
crematie
Een andere prachtige gedecoreerde kist, in de vorm van een dier staat inmiddels klaar.
Vergezeld van allerlei symbolische voorwerpen wordt de overledene in deze kist verbrand. Ook de wade zelf van in het vuur neergelegd, om door de vlammen verslonden te worden.
verbranding
Als het vuur uiteindelijk is gedoofd verzamelt de oudste zoon de as van zijn vader, of moeder. Kinderen komen erom staan om te speuren naar muntjes in het as. De zoon legt de asresten in een doek en vertrekt. Na twaalf dagen zal het as uitgestrooid worden boven de zee. De plicht aan de ouder is nagekomen en deze is op weg geholpen naar een nieuw leven.

Opkomst van de gezamenlijke ceremonie
Een crematie op Bali is een dure aangelegenheid. De status van de overledene wordt dan ook afgemeten aan het vertoon waar de crematie mee gepaard gaat. Botweg gezegd, hoe duurder de crematie, hoe belangrijker de familie is.

De persoon wordt in een lijktoren naar zijn crematieplaats gebracht, Hoe hoger de persoon in aanzien was hoe hoger de toren zal zijn.
Dit heeft gevolgen, want de gewone man, wil ook gecremeerd worden, maar zo’n crematie is voor de nabestaanden veelal een grote belasting. Maar erg belangrijk om de status van de familie ermee aan te geven. Maar soms is de last zo groot dat er dan bijvoorbeeld geen schoolgeld of gezondheidszorg betaald kan worden.
Daarom heeft men om de kosten te drukken, de mogelijkheid gecreëerd van een gezamenlijke crematie. Zo zijn er crematies van een aantal familieleden bij elkaar, maar ook van een heel dorp. Ook de koninklijke families organiseren crematies van meerdere familieleden tegelijk, zodat een dergelijke massa- crematie niet status verlagend werkt.

Dit is een heleboel informatie maar het maakt wel een heleboel duidelijk van wat we hebben gezien. De Ceremonie van Komang Su was ook een gezamenlijke, niet een village ceremonie maar een privé ceremonie met meerdere families. Komang Su was een maand bezig met de voorbereidingen en aanstaande zondag zullen de versieringen worden opgeruimd en is de ceremonie voorlopig afgerond. Over een jaar zal nog een dag aan de ceremonie worden geweid en daarna is het echt afgerond en is de geest klaar om in een andere familie weer als mens te reïncarneren.

Mobiel Wifi Breedband Default Mobiel Wifi Breedband Default

De Sekumpul Waterfalls

Het is dan nu echt zover, vorig jaar was ons bezoek aan de Sekumpul waterfalls letterlijk volledig in het water gevallen en we hadden ons voorgenomen om het dit jaar opnieuw te proberen.

Ook dit jaar dreigt het niet te gaan lukken omdat één van ons last van zijn darmen heeft en niet het risico wil lopen onderweg in de shit te raken. Om deze reden hebben we het al een dag verzet omdat we hadden gehoopt dat het probleem dan wel over zou zijn. Maar dat is niet het geval en we besluiten in ieder geval de dokter te bellen voor de thuisblijver en met z’n vijven de trip naar de watervallen te gaan maken.

We gaan vol goede moed op weg, het is mooi weer en zelfs boven de bergen ziet het er goed uit. Plotseling staan we stil en worden we in korte tijd volledig ingesloten zodat we geen kant meer uit kunnen. Het blijkt om een “Village ceremonie” te gaan waarbij de ceremonie die bij het overlijden van familieleden plaatsvindt als het ware wordt “opgespaard” om de kosten te drukken. Een ceremonie is een dure aangelegenheid die niet door alle families persoonlijk te dragen is. Men kiest er dan voor om een ceremonie te houden voor meerdere overledenen. Het gevolg is in dit geval dat een stoet van honderden mensen de weg op gaat om vanuit een speciaal voor de ceremonie ingerichte plek in het dorp naar de plaatselijke begraafplaats te lopen. Uiteindelijk staan we 1,5 uur in de file voordat we de rest van onze reis kunnen voortzetten.

Inmiddels hebben we een deadline want in de auto vertelt Ketut dat de ceremonie van Komang Su om 15:00 uur begint en ze zou het heel erg waarderen wanneer we langskomen. Deze 1,5 uur tijdverlies komt ons dus nu heel slecht uit, er staat dus nu druk op de ketel!
Zonder al te veel problemen komen we aan bij de parkeerplaats bij de watervallen en we vervolgen onze tocht te voet gewapend met onze camera’s en een handdoek omdat je bij de watervallen naar zeggen volledig doorweekt raakt.

We kopen onze entree kaartjes en lopen naar de eerste stop waar we water kopen voor de rest van de reis. Het zijn 350 treden naar beneden om bij de watervallen te komen en met een gevoelstemperatuur van 38 graden en een vochtigheid van rond de 90% heb je echt wel water nodig.
Het begin van de wandeling gaat redelijk steil naar beneden en ik heb grote problemen met het lopen op mijn slippers. Ik besluit dan ook al snel om mijn slippers uit te trekken en op blote voeten door te gaan.
Waar de trap naar beneden begint neemt Ketut afscheid van ons en benoemd één van ons die er twee jaar geleden al is geweest officieel tot gids. Op de vraag wat hij gaat doen, antwoordt hij; slapen. Op de plek waar we afscheid nemen zijn de watervallen al zichtbaar.

Het is best een lastige tocht naar beneden het is warm en de treden zijn hoog, ik doe dit met een bril met een leesdeel onderin en dat maakt dat je heel bewust naar je voeten moet kijken bij iedere stap om niet naar beneden te vallen. En vallen op deze trap kan catastrofale gevolgen hebben. Het is erg warm en mijn overhemd is al bijna even nat als vorig jaar en geloof me…. dat was nat.

Er zit dan ook niets anders op dan het hemd uit te trekken want het gutst letterlijk van ons af in deze zinderende omstandigheden.

Na enige tijd komen we beneden bij de rivier aan waar we doorheen moeten om bij de watervallen te komen, het blijft ook hier uitkijken want je wil niet met een camera in de rivier vallen. Na de rivier is het nog een klein stukje over een smal modderig paadje tussen het gebladerte door om daadwerkelijk bij de watervallen te komen.

Het is een fantastisch gezicht hoe deze watervallen naar beneden denderen met als gevolg een totale waas van water vanuit waar de waterval neerkomt.

Drie dappere onder ons wagen het om dichter naar de watervallen toe te gaan waarbij de achterblijvers beloven foto’s te maken.
Het is glibberig maar het lukt om heelhuids aan te komen en daadwerkelijk zeiknat te worden in de nevel van de waterval.

Ondanks het feit dat het een behoorlijke onderneming is om er te komen is het de moeite absoluut waard en ook dit moet je echt gezien hebben en vooral ook meegemaakt hebben.

Het is met een foto alleen toch lastig om te laten zien wat een geweld dit is, hieronder twee filmpjes om meer “het gevoel” te geven.
watervalbeekje
We hadden in deze fantastische omgeving nog best wat langer kunnen vertoeven maar vergeet niet, we hebben een deadline en we moeten dus zo snel mogelijk terug. We beginnen vol goede moed aan de weg terug, de eerste hindernis is de rivier die best lastig is over te steken en hier en daar wordt dan ook een helpende hand toegestoken.

We hebben het warm gehad op de heenweg maar we kunnen ons op het moment dat we de rivier oversteken nog niet voorstellen wat ons nog te wachten staat. 350 treden omlaag was een klus maar om deze ook weer omhoog te gaan in deze omstandigheden zal menigeen niet overleven. Je hartslag wordt opgepompt tot enorme hoogte die je dwingt om regelmatig te stoppen. Daarnaast gaan je poriën open en loopt het nu echt met stralen van je af. We snappen nu veel beter waarom Ketut boven aan de trap afscheid van ons nam.
We komen na een ware topprestatie en een maximale belasting van ons menselijk lichaam aan op de plek waar Ketut op ons zit te wachten en we laten ons vallen op de “comfortabele” bankjes. We komen langzaam weer bij….

Na bij te zijn gekomen en we weer in staat zijn om op te staan, betalen we ons water en vervolgen onze tocht terug naar de parkeerplaats. Na bij de parkeerplaats aangekomen te zijn blijkt dat de pech op deze dag nog niet over is. Met de tijdsdruk die er als is komen we er achter dat boven een tasje is blijven liggen met daarin een fototoestel. Ketut twijfelt geen moment en leent een motorbike van een aanwezige bouwvakker en rijdt zo snel hij kan terug naar boven. Ongeveer 10 minuten later komt hij terug met de camera en we kunnen nu echt aan de terugweg beginnen die nog even onderbroken wordt door een bezoek aan de Hardys.

Even over 15:00 uur komen we aan bij de Villa en zijn dus nog bijna op tijd voor de ceremonie. De dokter is langs geweest voor onze achterblijver en heeft voor 1.000.000 Rupiah (€ 80,-) aan medicijnen achter gelaten. We hopen van harte dat dit de oplossing gaat geven, bij navraag horen we dat de dokter die wij bellen in de volksmond “Dokter Dollar” wordt genoemd en dat is blijkbaar niet voor niets.

Even later vertrekken we met Ketut in de auto richting de ceremonie van Komang Su

Mobiel Wifi Breedband Default Mobiel Wifi Breedband Default

De dolfijnentrip

Het is vroeg, heeeeel vroeg wanneer we opstaan voor ons volgende avontuur. We gaan vandaag een aantal km uit de kust met een boot om dolfijnen in het wild te zien zwemmen.

De wekker is om 05:30 uur gezet omdat we om 06:00 uur moeten vertrekken. Het is niet zeker dat we gaan omdat we Komang Su hebben gevraagd om deze trip te regelen maar zij kon niet met zekerheid zeggen of het ook echt door zou gaan.
Besloten wordt de wekker te zetten en maar te zien of er iemand komt, zo niet dan is de weg terug naar bed eenvoudig te vinden.

Maar wanneer we de slaapkamer uitkomen zien we direct dat één van de twee boten al op ons ligt te wachten en dat betekent dus dat het echt doorgaat. Er ontstaat toch enige paniek omdat twee van de opvarende nog op één oor liggen en die moeten nu toch wel heel snel onder zeil vandaan komen om op tijd te kunnen vertrekken. Boot twee arriveert ondertussen ook en enige minuten later stappen we voltallig, op tijd en nog niet helemaal wakker uit de tuin op het strand. Wanneer ik dit schrijf besef ik dat het wel een heel groot voorrecht is om dit te kunnen zeggen…… Maar goed dit gezegd hebbende gaan we terug naar het strand en de twee boten die op ons liggen te wachten.

De kapiteins stellen zich voor, Ketut en putu. Ze zien er vriendelijk en betrouwbaar uit en dat laatste is wel heel belangrijk wanneer je enkele kilometers uit de kust vaart. De bootjes zijn smal en aan weerskanten voorzien van drijvers voor de stabiliteit. We worden vriendelijk verzocht plaats te nemen in de boot en onder het toeziend oog van onze vaste cameracrew verdwijnen we langzaam aan de horizon.
varen
Deze bootjes die er op het eerste gezicht niet zo heel solide en stabiel uitzien blijken in de praktijk alles te zijn wat je niet verwacht. Ze zijn dus heel betrouwbaar en enorm stabiel (de rechter foto hierboven is een filmpje om dit te laten zien). Al snel hebben we volkomen vertrouwen in de situatie en genieten we van al het moois om ons heen. De opkomende zon is fantastisch en wanneer je het gezegde “een goed begin is het halve werk” even door je gedachten laat gaan kan deze dag niet meer stuk. En getuige de foto van de kapitein Ketut, denkt hij er hetzelfde over.

Natuurlijk is er geen garantie voor te geven dat we daadwerkelijk dolfijnen gaan zien, laten we wel wezen het gaat hier om wilde dolfijnen. dolfijnen zijn intelligent en kunnen de boel aardig voor de gek houden. na een reis van ongeveer een half uur zien we in de verte ineens nog eens 20 soortgelijke bootjes opdoemen. Eerlijk gezegd was dit even een domper, gek genoeg dacht ik dat we exclusief zouden gaan kijken naar de dolfijnen maar het is een groepssessie die zijn weerga niet kent.
Natuurlijk moet je dit even verwerken maar je pakt jezelf snel weer op want we zijn gekomen voor de dolfijnen en je mag natuurlijk niet egoïstisch zijn, de natuur is van iedereen.
22 bootjes liggen met stationair draaiende motoren te wachten totdat iemand een vin boven het water uit ziet komen. Wanneer dat gebeurd gaat de hele meute volgas die kant op en…… weg zijn ze weer. Deze intelligente dieren nemen ons gewoon in de maling, zo zijn ze er en zo zijn ze er weer niet.

Wanneer ze er zijn is het een fantastisch gezicht, je kunt niet anders zeggen. in het volgende uur vliegen we van hot naar her met als resultaat een heleboel flippertjes die we op de gevoelige plaat zetten dmv foto’s en op film omdat het eigenlijk geen doen is om te fotograferen. Ik heb het wel geprobeerd maar na een aantal missers ben ik overgestapt op de HD film. gelukkig hebben we in de andere boot een jonge talentvolle fotografe die over het gewenste reactievermogen beschikt en dus wel op tijd op de knop drukt. Het resultaat is een collage van de gefilmde momenten van 28 seconden en een aantal mooie foto’s.
dolfijn
En niet te vergeten een fantastische ervaring die we niet hadden willen missen. We verlaten als een van de laatsten het strijdtoneel met een zeer tevreden gevoel. We hebben veel dolfijnen gezien en dat was natuurlijk te danken aan het goede begin. Tevreden tuffen we terug naar de villa waar onze filmcrew alweer op ons staat te wachten. we stappen van de boot op het strand en van het strand stappen we de tuin in om onze voeten af te spoelen onder de buitendouche. dit uitje heeft ons per persoon 100.000 rupiah gekost wat neerkomt op € 8,- een belachelijk lage prijs voor een onbetaalbare ervaring.
De bootjes vertrekken en de kapiteins nemen zwaaiend afscheid van ons. Het is 08:30 uur, slechts 2,5 uur nadat we vertrokken voor dit avontuur. al zoveel beleefd en de dag moet nog beginnen, we nemen plaats aan de tafel op het terras en eten uitkijkend over de zee onze croissants…………………………..

Mobiel Wifi Breedband Default Mobiel Wifi Breedband Default

Trip naar Ubud

Vorig jaar hebben we een trip gemaakt naar Ubud en dat was alles bij elkaar niet echt een succes geweest. We hebben uiteindelijk bijna niets kunnen bekijken en waren aan het einde van de rit nog te laat thuis voor het eten ook.
We kunnen het niet hard maken maar we hadden na het eten allemaal het gevoel dat de beide Komangen ons hadden willen straffen met een enorm gepeperde maaltijd.

Dit jaar willen we het beter doen en te laat thuis komen is absoluut onacceptabel omdat we echt hebben geleerd van de toorn van de Komangen.

Om 09:00 uur staat Ketut weer trouw voor de deur en we gaan iets later dan bedoeld op weg naar onze bestemming 2,5 uur rijden verderop. De eerste stop die we maken is bij de plaatselijke ATM voor de broodnodige Rupiahs.

Het is altijd een lastige klus om geld uit deze automaten te krijgen ondanks de mogelijke keuze voor de engelse taal. Hoe vaak we het ook al gedaan hebben, het is iedere keer weer een waar avontuur om de juiste knoppen in te drukken en daadwerkelijk met de gewenste hoeveelheid Rupiahs het pand te verlaten. Waarbij “pand” in dit geval niet al te letterlijk moet worden genomen want de gemiddelde ruimte waar deze automaten staan is zo klein dat je net tussen het glas en de automaat past. afstand nemen om je pincode in te drukken is dus ook in sommige niet mogelijk. Ik denk dat de onze lengte hier ook een handicap is.

Uiteindelijk lukt het om de cash te innen en zijn we klaar om verder te reizen naar Ubud. Het is een warme dag en ik mag voorin zitten vandaag, bedanken voor deze eer is geen optie dus ik laat mij gedwee op de voorbank ploffen. Ik heb normaal al moeite om mijn ogen open te houden in een auto maar voorin werkt de airco in de Suzuki iets minder dan achterin en dat helpt al helemaal niet om wakker te blijven maar we houden goede moed.

De reis leidt ons al knikkebollend over de toppen van de bergen en door het groene landschap van het vruchtbare Bali en 2,5 uur later stoppen we bij de shop waar we ook vorig jaar heel mooi houtsnijwerk hebben gescoord.

We hebben weer een aantal Budha’s nodig voor verschillende familieleden en ik wil zelf naast een grote Budha ook kijken naar een draak omdat die zo verschrikkelijk mooi gemaakt zijn.
Vorig jaar zijn we na eerst aan de weg gekeken te hebben later naar achteren gegaan om daar de voorraad te bekijken en dit jaar gaan we direct naar achteren omdat we uit ervaring weten dat daar de echt mooie dingen te vinden zijn.

Onze chauffeur Ketut speelt een stukje muziek voor ons terwijl wij na het uitzoeken van de gewenste artikelen beginnen aan de onderhandelingen voor het afrekenen van de uitgezochte artikelen. Het onderhandelen gaat beduidend lastiger dan vorig jaar en we betalen uiteindelijk ook beduidend meer.

Als voorbeeld betaalden we afgelopen jaar voor dezelfde Budha die ik dit keer koop 220.000 Rupiah en daar word nu zonder schroom 350.000 Rupiah voor gevraagd. Voor de draak die ik heb uitgezocht wordt nog eens 400.000 Rupiah gevraagd, een totaal van 750.000 Rupiah dus. Na zware onderhandelingen weet ik het terug te brengen naar 630.000 Rupiah voor beide items maar het blijft een heel stuk duurder. Voor deze fantastische houtsnijkunst leg ik uiteindelijk omgerekend € 50,- neer en dat betekent dat ik er toch € 10,- heb afgepraat………respect !!!!!

Terwijl we naar de auto lopen schud de verkoper me de hand en bedankt me nog eens met een intens gelukkige blik hartelijk voor de aankopen….. heb je toch weer het gevoel niet het onderste uit de kan te hebben gehaald maar ja, niet te lang bij stil staan want we moeten door naar de volgende stop.

De volgende stop is het centrum van Ubud met de vele winkeltjes met kleding en speciale huisvlijt zoals bollen gemaakt van kokosnoot, gegraveerde schedels en nog veel meer.

We worden in eerste instantie nog wat afgeremd doordat bijna direct na het verlaten van de auto bij iemand een slipper sneuvelt. De eerste prioriteit is dus het kopen van nieuwe slippers hetgeen na het bezoeken van twee kandidaat winkels nog niet echt wil lukken. Er wordt een houtje, touwtje oplossing bedacht om even door te kunnen . Ondertussen bewonderen we een eigenwijze aap met jong die alle bloemetjes uit de offerbakjes steelt.

We gaan nu als eerste naar een tattoo shop om te vragen of de tattoo artist in staat is om een naam en het woord “familie” in Balinees script mooi uit te schrijven. De man van Komang Su heeft dit al op een papier geschreven maar het is zodanig niet te gebruiken voor een tatoeage.
Het is dan de bedoeling om dit in Nederland te laten tatoeëren omdat we geen risico’s willen nemen zo ver van huis.Op het moment dat we de winkel binnenlopen is de tattoo artist zichzelf aan het tatoeëren. We stellen hem de vraag, maar het blijkt al snel dat deze jonge Balinees het script zelf niet machtig is. Gelukkig kent zijn overbuurman het getuige het feit dat hij direct aan kan geven wat er staat op ons papier. Hij stelt voor om het voor ons te doen en we spreken af een paar uur later terug te komen om het resultaat tegen betaling op te halen.

Nu gaan we eerst naar het winkeltje waar we vorig jaar een uit kokosnoot gesneden bol hadden gekocht die gebruikt kan worden als sfeerverlichting door het over een waxine lichtje te plaatsen.

Het exemplaar van vorig jaar is in het geweld van de kofferafhandeling op de terugreis gesneuveld, evenals het been van een houten paard dat in een van de koffers zat.

Voor de broodnodige bevochtiging en maagvulling kopen we een paar flesjes limonade en een paar zakjes chips in de plaatselijke minimarkt, waarna we onze tocht vervolgen in de richting van een overdekte markt die ons het voorgaande jaar bij het vertrek uit Ubud was opgevallen.

Echter na nog even de weg aan Ketut te hebben gevraagd kunnen we de markt na grondig onderzoek niet meer vinden. Gezien de tijd besluiten om terug te gaan naar Ketut, want we willen natuurlijk niet te laat thuiskomen…

Terwijl we in de richting van de auto lopen wordt het steeds drukker voor de plaatselijke school waar ouders wachten om hun kinderen op te halen. De vele scooters veroorzaken opstoppingen in het verkeer.

Na in de auto te zijn gestapt rijdt Ketut langs de markt die we niet meer konden vinden. We besluiten echter niet meer te stoppen omdat we op weg naar de villa nog even langs de Hardys willen rijden voor proviand. Stoppen zou ervoor zorgen dat we echt te laat bij de villa terug zouden zijn. Na een reis waarbij bijna iedereen het moeilijk heeft om zijn ogen open te houden komen we aan bij de Hardys mall.

Voorzien van boodschappen, een aantal mooie kado’s voor het thuisfront en aankopen voor onszelf komen we exact om 18:00 uur aan bij de villa en dit keer is het diner weer fantastisch en absoluut niet zo gepeperd als die keer dat we te laat terug kwamen. Het blijft natuurlijk de vraag of er toen opzet in het spel was………….

Snorkelen op Menjangan island

Het is 06:30 uur op 2 november 2012, de wekker loopt af. We gaan vandaag snorkelen en vertrekken vroeg om ervoor te zorgen dat we de dag zo goed mogelijk benutten. Normaal ontbijten we rond 09:00 uur maar we willen vandaag al om 08:00 uur gaan rijden. Dit betekent dat we de bakker vandaag extra vroeg hebben laten komen en dat iemand op tijd z’n bed uit moet om de bakker van Rupiahs te voorzien. Ik had mezelf als vrijwilliger opgeworpen, vandaar het zetten van de wekker.
Ik druk de wekker weg zoals ik dat thuis ook pleeg te doen, het is namelijk zo lekker om nog even te blijven liggen. Om 06:40 uur ga ik er uit en maak mezelf toonbaar voor zover dat op mijn leeftijd überhaupt nog mogelijk is.
Ik open de gordijnen en open de deuren naar het terras, direct valt op dat op de tafel een witte plastic zak staat. Alle twijfel wordt direct weggenomen door de tuinman die de rekeningen van de bakker uit zijn zak tovert begeleid door de uitleg dat de bakker om 06:45 uur al was geweest. Ik stamel nog dat 07:00 uur was afgesproken en neem de rekeningen van hem over en transporteerde de plastic zak naar de keuken waarmee voor mij de kous af was. Teruglopend naar buiten staat echter uit het niets ineens de bakker voor mijn neus met een duidelijke Rupiah behoefte.
Ik haal mijn portemonnee en haal 200.000 Rupiah te voorschijn. Dankbaar voor dit mooie gebaar krijg ik een hoeveel verfrommeld papier terug wat in schril contrast staat tot de keurig gestreken briefjes die ik hem heb gegeven.
Maar goed, hij is duidelijk gelukkig met deze transactie en daar gaat het uiteindelijk om in het leven.
Ik bewonder daarna het werk van de tuinman die bezig is met het schoonmaken van het zwembad, een bezigheid die ik normaal nooit te zien krijg. Wat ik eveneens nooit zie is de lage stand van de zee in de morgen ofwel in de volksmond het fenomeen eb.

Dankbaar voor deze cadeautjes begint de rest van de familie ook wakker te worden en beginnen we aan een schraal ontbijt, zonder eieren en smoothies.
De beide komangs komen pas om 08:00 uur en het is echt behelpen zonder de kundige en toegewijde ondersteuning van beide dames.

Het is 08:00 uur en de trouwe Ketut staat alweer klaar om ons naar de plek te brengen waarvandaan we onze trip naar het eiland zullen gaan maken. We hebben niets voorbereid en vragen nog even snel of het misschien handig is een handdoek mee te nemen hetgeen bevestigend wordt beantwoord.
We stappen in de Suzuki en vertrekken richting het nationaal park waar het eiland onderdeel van uitmaakt.
Onderweg wordt nog even gestopt voor een religieuze verplichting waarbij Ketut gezeten naast een aap wordt benat en een paar rijstkorrels tussen zijn ogen geplakt krijgt. Om ons heen kijkende zien we ineens een inheemse bewoner die gezeten op zijn stalen ros de haren uit zijn kin probeert te epileren, we kunnen het niet laten dit even op de gevoelige plaat vast te leggen.

Na een reis van 5 kwartier komen we aan bij het West Bali National Park (Taman Nasional Bali Barat). Na een paar minuten rijden op een heel slechte weg komen we aan op de parkeerplaats waar ze ons van alle benodigdheden voor een succesvol dagje snorkelen kunnen voorzien.
We schrijven ons eerst in bij een man die na het vernemen van het aantal personen een indrukwekkende berekening op papier zet met de nog indrukwekkender eindbedrag van 593.000 Rupiah (48 euro)

 

Ineens duikt een klein mannetje op uit het niets en zegt enthousiast en met een big smile “I am your guide for today” , hij stelt zich voor als Harry Potter en neemt ons mee. Op de bon zien we echter dat zijn ouders niet aan Potter hebben gedacht bij de naamgeving want ze noemen hem Hary. Als liefhebber van Engelse humor herkent hij mij direct en verwelkomd mij met mijn artiestennaam Mr Bean.
Hary brengt ons eerst naar de plek waar we de noodzakelijke gear kunnen huren in de vorm van snorkelvinnen, een duikbril en natuurlijk de snorkel. Dit is voor 5 personen een totaal van 250.000 Rupiah (20 euro)
Op de valreep vraagt hary ons of we water bij ons hebben en na een ontkennend antwoord van onze kant, is het advies toch maar even water te halen in het winkeltje. Gewapend met 9 ltr water gaan we op weg naar het schip waarin we onze overtocht zullen gaan maken.

Na in de boot plaats te hebben genomen vraagt Hary Potter of we een onderwater camera bij ons hebben en ook hier moeten we weer ontkennend op reageren. Hij komt bij me zitten en stelt voor dat ik mijn SD card aan hem geef zodat hij hem in zijn waterdichte camera kan plaatsen. Hij geeft aan dat geen normale situatie is en dat we dit niet aan onze chauffeur moeten vertellen. Hary zal ons op deze manier van adembenemende foto’s gaan voorzien.

We maken de oversteek naar het eiland die ongeveer 30 minuten duurt. Onderweg genieten we van de omgeving en de ongekend blauwe kleur van delen van Balinese zee.
alternatief
Aangekomen bij het eiland springt Hary behendig op de steven van ons zeewaardig jacht om het anker uit te gooien.
De kapitein stuurt met veel vakmanschap zijn schip de “haven”  binnen en het is daarna tijd om ons om te kleden tot professionele snorkelaars.

Wat we te zien krijgen is adembenemend mooi en je begrijpt daarmee direct waarom mensen verslaafd raken aan duiken. Je bent geïsoleerd van alles en je wordt één met de wereld om je heen. Je kunt volledig genieten van de fauna van het koraalrif dat rondom dit eiland aanwezig is.
De veelheid aan soorten vissen en koraal is ongelofelijk en is met geen pen te beschrijven. Ik ga het dus ook niet proberen, de volgende foto’s geven een impressie van wat we beleefd hebben.

Na ongeveer een uur snorkelen aan de zuidkant van het eiland nemen we een korte pauze waarna de kapitein het anker licht om ons voor een tweede snorkel avontuur naar de oostkant van het eiland te brengen. Aan deze kant is het water veel rustiger en is het aanzienlijk makkelijker om koers te houden tijdens het zwemmen. Hary heeft aan deze kant van het eiland geen foto’s meer genomen maar dat nemen we hem niet kwalijk. Hary heeft ons van onvergetelijke foto’s voorzien die we zelf nooit hadden kunnen maken.

Voldaan van deze fantastische ervaring brengt de boot ons terug naar het vaste land, waarna we met de Suzuki bestuurd door Ketut vertrekken naar onze thuishaven Villa Branie.