Get Adobe Flash player

Maandelijks archief: november 2013

Een blik op de rijstvelden in de avondzon

20131114-184355.jpg
Het is een fantastisch gezicht en een mooi sfeerplaatje

Snorkelen bij het Menjangan eiland

We spreken af om 09:00 uur om de trip naar het westen van Bali te maken naar het nationaal park. We zijn in 2012 wezen snorkelen bij het Menjangan eiland in het Nationaal Park en dat was een fantastische ervaring. Een goede reden om deze trip nog een keer te maken.
De beide Komangs zijn vandaag iets eerder begonnen om ervoor te zorgen dat het ons aan niets ontbreekt tijdens het ontbijt. Voordat we vertrekken verzorgen ze ook nog onze lunch voor op de boot die bestaat uit 6 keurige doosjes gevuld met overheerlijke nasi goreng, een eitje en twee plakjes komkommer.
IMG_5337DSC_2261
Uitgerust met handdoeken en zwemkleding stappen we in het busje van Ketut die ons staat op te wachten. Het is een reis van ongeveer 1 uur om bij het nationaal park te komen. Vanaf Temukus waar het landschap behoorlijk groen is veranderd het landschap al heel snel naar droog en dor. Veel huizen langs de weg staan leeg of zijn vervallen en naar het lijkt is het leven in dit deel van Bali nog minder makkelijk.
Op een gegeven moment zien we langs de weg grote groepen stilstaande scooter bestuurders staan die lijken te wachten op iets. Een paar honderd meter verder krijgen we antwoord op de vraag wat hier de oorzaak van is. De polisi voert een controle op papieren uit bij scooter bestuurders en de bestuurders die we eerder tegenkwamen waren schijnbaar gewaarschuwd door andere bestuurders en stonden te wachten tot de controle over was.
Dit fenomeen herhaalt zich na de plek waar gecontroleerd wordt, ook hier grote aantallen wachtende scooter bestuurders. Rustig rijden we verder door dit nog steeds dorre gebied en met een korte onderbreking voor een gebed bij een tempel aan de kant van de weg van onze chauffeur Ketut komen we aan bij het nationaal park. De weg wordt aangeduid met een mooi bord. Het mooie bord staat in schril contrast met de prehistorische weg die we op rijden. Deze weg is nog in de originele staat van honderden jaren geleden en al schommelend komen we aan bij de plek waar de voorbereidingen en de betalingen voor het snorkelen en eventueel duiken kunnen worden gedaan.
Als eerste gaan we onze uitrusting ophalen bij het afgiftepunt, we passen wat flippers en krijgen onze brillen en snorkels uitgereikt. Vorig jaar hadden we een gids met de naam Hari, die zichzelf de roepnaam Hari potter had gegeven. Hari had een eigen onderwater camera bij zich waar we onze eigen SD kaart in mochten doen en hij heeft toen alle foto’s genomen. Dit jaar is Hari niet beschikbaar omdat hij al op weg is met een andere groep die aan het duiken is bij het eiland. Dit jaar hebben we een gids met de naam Kadeh een gids zonder eigen camera want bij het afgifte punt voor de uitrusting zit een jongen die zijn camera aanbiedt voor de prijs van Rp 250.000 en we besluiten dat aanbod aan te nemen. Voor de uitrusting betalen we bij elkaar Rp 200.000.
We zijn nu klaar voor de volgende fase, het betalen voor de boot, de schipper en de gids. Natuurlijk moet ook betaald worden voor een verzekering zodat we alle risico’s hebben gedekt.
IMG_0096 kopie
De totale kosten voor dit deel komen voor 6 personen uit op Rp 818.000 en dat is toch even snel Rp 250.000 duurder dan vorig jaar. Je merkt overigens overal aan dat het leven op Bali steeds iets duurder begint te worden. Je merkt dat aan het eten maar je merkt dat ook aan de prijs die je betaald voor de reis heen en weer naar het Nationaal park. Vorig jaar betaalde we Rp 400.000 en dit jaar Rp 500.000, de uitleg daarbij is dat de benzine beduidend duurder is geworden. De totale kosten voor deze excursie komen daarmee voor 6 personen op Rp 1.718.000 en dat is inclusief de extra kosten voor de camera Rp 525.000 duurder dan vorig jaar.
Nadat we aan alle verplichtingen hebben voldaan zijn we klaar om te vertrekken naar het haventje waar onze enigszins blauwe boot op ons ligt te wachten. De toestand van de boot is slechter dan die van vorig jaar en we zien onze schipper naast het besturen van de boot ook regelmatig tussendoor even een pomp beweging maken wat ons doet vermoeden dat we lichtelijk water maken onderweg. De grootte van de pomp stelt ons echter gerust dat dit niet zal leiden tot onbedoelde duikbewegingen van boot en opvarenden.
Daarnaast hebben we natuurlijk betaald voor een verzekering dus ons kan niets gebeuren. De reis naar het eiland leidt ons over water met een fantastische kleur die op een foto absoluut niet te vergelijken is met het daadwerkelijke beeld. Ik bedenk me nu dat de ik de werkelijkheid beleef met een zonnebril op en dat filter zit natuurlijk niet over de foto heen.
DSC_2270IMG_5210
Na ongeveer 30 minuten varen komen we aan bij het eiland en leggen we de boot aan tussen twee ander blauwe boten die daar al voor anker lagen.
We voorzien onszelf van zonnebrand, flippers, duikbril en snorkel en laten ons soepel in het zilte nat glijden. Kadeh geeft aan dat we hem moeten volgen en dat doen we natuurlijk gedwee. Onze SD kaart zit bij hem in de onderwater camera en hij zal ons dit keer voorzien van onvergetelijk beeldmateriaal. Terwijl wij al snorkelend genieten van de pracht en praal van het rif en zijn bewoners, zien we Kadeh regelmatig tot een diepte van zo’n 4 tot 5 meter afdalen om zoals hieronder te zien is fantastische plaatjes te schieten van de onvoorstelbare schoonheid van deze flora en fauna.
IMG_5352IMG_5331IMG_5314IMG_5305IMG_5296IMG_5290IMG_5266IMG_5263IMG_5260IMG_5256IMG_5254IMG_5252IMG_5227IMG_5221IMG_5220IMG_5218
Tot aan de lunch vertoeven eerst aan de zuidkant van het eiland, tegen lunchtijd verkassen we met de boot naar de oostkant van het eiland waar bovenop het eiland wat tempeltjes staan en in het eiland een aantal grotten te zien zijn waar vleermuizen zich ophouden. Vorig jaar zijn “voor de lol” dichter naar zo’n grot toe gevaren en ik kan je vertellen de stank is daar onbeschrijflijk. Dit jaar doen we dat dus niet en we leggen aan om te genieten van de lunch die zo zorgzaam door de beide komangs is bereid. Het is een zeer smakelijke lunch en zoals gewoonlijk dus weer genieten.
IMG_5335
Na de lunch tuigen we onszelf weer op en laten ons een voor een weer afdalen in deze wondere wereld. Naast onze boot liggen nog wat andere boten en op een daarvan zien we Hari, onze gids van vorig jaar. We spreken hem aan in de verwachting dat hij ons nog herkent maar dat is voor ons iets makkelijker dan voor hem en dat blijkt ook wel. Hij geeft aan dat hij net getrouwd is en dat we elkaar bij de haven nog wel even zullen ontmoeten.
Na een zeer geslaagde snorkel dag stappen we weer aan boord van de boot en beginnen aan de 30 minuten durende terugreis naar de haven waar we weer probleemloos aanleggen en de pier opstappen. Teruglopend naar de kade zien we in het water een zwart wit geblokte zeeslang (Ular Laut), bij navraag aan onze gids gaat het hier om een giftige slang die volgens zeggen niet snel bijt en gezien de positie van de tanden ook geen ernstig letsel kan veroorzaken. Maar zoals iedere beet van een slang moet ook een beet van deze slang direct behandeld worden om ernstig letsel door het gif te voorkomen.
20131109-132822.jpg
Bij de haven ontmoeten we Hari die zijn best doet te doen alsof hij ons herkent en dat lukt hem aardig. Het blijft een vrolijk mannetje met een glimlach van oor tot oor en een berg humor. Na afscheid te hebben genomen van Hari en Kadeh stappen we enigszins vermoeid het vertrouwde busje van Ketut weer in om op weg te gaan naar onze thuishaven Villa Branie.
IMG_0756IMG_0757

Een ongelukje zit in een…..

Ongelukken gebeuren in drieën wordt wel eens gezegd. Tijdens deze vakantie op Bali heb ik ze tot nu toe gehad en dat is een heel geruststellend gevoel. En dat is goed want daarnaar ben je op zoek wanneer je op vakantie gaat.
De reis naar het paradijs verloopt vlekkeloos, we zijn net op tijd weg uit Amsterdam want na het opstijgen breekt de hel los in Nederland. Windkracht 12 is 34 jaar geleden voor het laatst voorgekomen volgens NU.nl en dat begint van zondag op maandag. De vlucht verloopt prima met een paar kleine turbulentiemomenten maar inclusief de landing is het een perfecte vlucht. We zijn ruim op tijd in Singapore en na minder dan een uur mogen we het vliegtuig weer in voor het laatste deel naar Denpasar Bali. In de ontvangsthal krijgen we een sms van de chauffeur die ons naar de villa moet brengen. Het verwarrende bericht gaat over het feit dat hij staat te wachten bij het hotel in Denpasar om ons weg te brengen. Het dringt langzaam door dat de afspraak verkeerd is gemaakt en dat hij een dag te vroeg is. Een sms met verontschuldigen gaat direct terug en het verzoek om de zelfde tijd een dag later weer terug te komen. Dit voelt allemaal niet lekker maar er is niets meer aan te doen.
Ook de vlucht naar Denpasar verloopt goed ondanks het feit dat de piloot van onze 777 vol op de rem gaat om het vliegtuig stil te zetten. Waarom hij zo vol in de rem moest is lastig te begrijpen omdat naar onze mening de landingsbaan behoorlijk verlengd is.
Na het uitstappen in Denpasar komen we in een volledig nieuwe ontvangsthal die het vliegveld een totale upgrade heeft gegeven. We moeten vrij lang wachten op onze koffers maar uiteindelijk kunnen we voorzien van onze koffers richting onze traditionele eerste stop, de flappentap waar we in korte tijd allemaal miljonair worden. Samen goed voor Rp 6.000.000 vervolgen we onze weg naar de chauffeur van het hotel die ons met een bordje “Antonie Plezier” al op staat te wachten. De hoge vochtigheid en de hoge temperatuur vallen je het eerste moment altijd even zwaar, het blijft toch even wennen aan deze nieuwe omstandigheden. De chauffeur heeft moeite om alle koffers in de bus te krijgen maar na wat puzzelen zijn we op weg naar het inmiddels door het programma “opgelicht in het buitenland” wereld beroemde Mutiara hotel.
IMG_0740
Na een goede nachtrust en een prima ontbijt staat onze chauffeur rond 12 uur voor de tweede keer in twee dagen voor het hotel. Hij is niet boos en begrijpt de verwarring allemaal wel, het tijdverschil maakt het lastig en hij woont gelukkig in Denpasar dus hij heeft geen rit van 6 uur heen en weer moeten maken een dag eerder.
Hij rijdt zijn oude bus voor waar ook weer even gepuzzeld moet worden om de 6 koffers kwijt te raken. Maar ook dit lukt en we stappen in voor deze laatste fase van de reis naar Villa Branie te Temukus.
Rond 15:15 uur komen we aan bij de villa waar we verwelkomt worden met op het hek oranje vlaggetjes.
DSC_2124
Bij navraag blijken de vlaggetjes van “mijn vriend” te zijn die ze heeft achtergelaten bij zijn bezoek in het begin van het jaar. Het heeft net enorm geregend zoals de plassen op de foto laten zien. Maar de temperatuur is goed en ik ga wat rondkijken bij de villa om te kijken hoe de internet voorzieningen zijn geregeld…….ik stap aan de zijkant van het terras en maak een enorme uitglijder op de steentjes van het pad aan de zijkant. Alles nat en vies, iedereen komt bezorgt aanrennen om te vragen hoe het gaat en ik laat me niet kennen dus ik zeg “gaat prima hoor”. Dit was dus de eerste van de drie ongelukken. Die avond staat het welkomstgerecht nasi Goreng weer op het menu en het smaakt zoals gewoonlijk weer fantastisch. Vermoeid van de reis gaan we die avond naar onze van airconditioner voorziene slaapkamers en vallen tevreden in slaap.
De volgende dag krijgen we weer een heerlijk ontbijt dat wordt afgerond met de heerlijke smoothies die alleen Komang Sue en Komang nik kunnen maken.
IMG_0750
Die middag liggen we in de bale benong wanneer plotseling de oplichter van vorig jaar weer voor het hek staat met zijn horloges en ook inmiddels “echte” Ray-Ban zonnebrillen. Hij heeft mij vorig jaar een Rolex automaat verkocht die minder automatisch bleek als belooft. Ik heb hem nog steeds en hij loopt wanneer ik hem iedere ochtend opwind en na een ingrijpende reparatie zal hij dat ook nog lang blijven doen. Maar dat heeft allemaal niet aan deze man gelegen en hij heeft mij vorig jaar kwaad gemaakt. Alsof er niets gebeurd is heet hij mij weer welkom en heeft blijkbaar maar heel kort een helder moment want wanneer hij aangesproken wordt op de gebeurtenissen van vorig jaar krijgt hij spontaan een zware aanval van Alzheimer en kent hij ons ineens niet meer. Ik krijg een ingeving naar hem toe te gaan, hoewel ik achteraf nog steeds niet weet waarom, maar ik sta op om de bale benong te verlaten. Met een enorme klap wordt ik letterlijk en figuurlijk terug op mijn plek gezet door een dwarsliggende lat die de dakconstructie ondersteund. Pijnscheuten schieten door mijn hoofd en ik moet even bijkomen van deze liefdevolle aanraking. Dit is ongeluk nummer twee.
En daar blijft het niet bij, het ergste moet nog komen maar ik krijg gelukkig nog de tijd om bij te komen van deze klap waaraan ik een bloederige plek bovenop mijn hoofd over houd en een paar van mijn duur geplaatste haren in mijn handen heb inclusief de bijbehorende haarzakjes. Dat laatste is funest voor het eventueel herstel ter plekke, maar het is niet anders.

Ik heb en traditie dat ik mij ook nog enigszins fysiek inspan om niet het idee te hebben dat ik helemaal niets meer aan mijn conditie doe. Ik pleeg namelijk iedere avond na het eten een aantal baantjes in het zwembad te maken. Deze avond ga ik voor minimaal 70 baantjes en ik bouw dat gedurende de week langzaam uit naar 100 per dag. Ook deze avond laat ik mij soepel in het zilte nat glijden (zilt = chloor in dit geval).
Ik begin aan mijn grote serie van minimaal 70 en ik moet zeggen, het gaat gestaag. Zonder problemen kom ik tot de 65 en ik weet niet waarom maar op het moment dat ik aan mijn 66ste baantje begin schiet een gedachte door mijn hoofd….Mijn hand voelt voorzichtig aan de linker zak van mijn zwembroek en tot mijn ontsteltenis voel ik mijn telefoon. Heel langzaam komt het besef, je wil het niet geloven maar dan ineens dringt het door. Je begint te zweten en het is ongelofelijk maar alle poriën in je lichaam gaan open op zo’n moment.
Je klimt moeizaam datzelfde zilte nat weer uit en bekijkt je telefoon. Hij is morto en niet een klein beetje, hij is 40 minuten onder water gehouden en dan treedt definitief en onvermijdelijk de dood in.
Dit was ongeluk nummer drie
Drie is het magische getal, daarna gaat alles goed en ik kan niet anders zeggen dan dat het fijn is om je daar aan vast te kunnen houden.
Ik denk dat ik een vierde niet zou kunnen verwerken en dat zou voor mij het paradijselijke van dit eiland bezoedelen en dat zou heel erg zijn.