Get Adobe Flash player

Voor de tweede keer afscheid van het paradijs

ze zeggen wel eens dat dingen de tweede keer makkelijker zijn. Ik weet nu dat dit niet in alle gevallen zo is.
Vorig jaar had ik moeite om het eiland Bali achter me te laten. Belangrijkste reden was dat we er gewoon heel erg van genoten hadden. Het weer, de villa, het personeel en het fantastisch mooie land. In 1 woord het paradijs op aarde zoals ik het toen genoemd heb en dat gevoel is dus alleen nog maar sterker geworden.
Ook het afscheid van het personeel was dit jaar lastiger omdat er inmiddels toch ook een relatie begint te ontstaan. Komang Su en Komang Nik hebben 3 weken fantastisch voor ons gezorgd en de nieuwe tuinman Kadek is werkelijk fantastisch. Hij is een echte vakman en de tuin ziet er fantastisch uit. Maar ook de kleine dingen zoals tussendoor even weer het terras of het zwembad schoonmaken. Je ziet hem nauwelijks maar hij is er altijd en op de juiste plek. Deze man is echt een aanwinst voor de Villa. We hebben net als voorgaande jaren ook nu weer extra geld aan het personeel gegeven en de dankbaarheid daarvoor was dit keer duidelijk zichtbaar bij allemaal. Komang Su had ons uitgenodigd voor haar ceremonie en vlak voordat we vertrokken hebben we het daarover gehad en ook met name de financiële consequentie voor de familie. komang Su heeft zoals meerdere familieleden geld geleend van de respectievelijke werkgevers. Voor hun deel van de gezamenlijke ceremonie is 25.000.000 Rupiah bij elkaar gebracht wat neerkomt op ongeveer € 2.000. Het bedrag voor de gehele ceremonie kwam uit op 175.000.000 Rupiah en dat komt neer op € 14.000 een astronomisch bedrag wanneer je nagaat dat een modaal salaris op Bali ongeveer € 70 bedraagt.
De mensen op Bali leven hun geloof, het is onderdeel van alles wat ze doen en het dagelijks leven staat bol van tradities. Je kunt daar niet anders dan groot respect voor hebben.
Net als vorig jaar maak ik ook van de laatste dag een verslag, het is dit keer niet het mooie weer wat we achter laten, de regen komt met bakken uit de hemel. regen zoals we die ook vorig jaar eenmaal hadden meegemaakt toen we een bezoek wilden brengen aan de Sekumpul watervallen. Het is ook nu weer een gevecht om alles in de koffers te krijgen, we hebben meer gekocht dan vorig jaar en dan is 23 kg erg weinig. Ik moet dit keer spullen bij anderen in de koffer stoppen want ik ga dik over het gewicht heen. Ook dit jaar krijgen we als lunch de gevulde Sotosoep en ook dit jaar eet ik meer dan 1 kop leeg omdat niet iedereen het op krijgt. Niet 2,5 zoals vorig jaar maar slechts 1,5. De soep is weer fantastisch zoals al het eten van de afgelopen drie weken. Door de enorme regenval is het de eerste keer dat we binnen eten aan de tafel. De tafel wordt normaal gebruikt als opslagplaats van allerlei spullen die we regelmatig gebruiken en dus gewoon bij de hand willen hebben. De weersverandering is het begin van het regenseizoen, Komang Su had een hele simpele verklaring voor deze verandering; alle ceremonies zijn afgerond de regen mag dus nu gaan vallen. En je kunt stellen dat het eiland het nodig heeft want het is dit jaar extreem droog geweest en dat is aan de natuur op veel plaatsen duidelijk te zien.
We worden uitgezwaaid door het voltallige personeel en de bewaker is er zelfs speciaal voor gekomen en bedankt nogmaals voor de financiële bijdrage. Het is anders dan vorig jaar omdat Ketut ons niet kan wegbrengen in verband met andere verplichtingen. Een vriend van Ketut brengt ons weg. Dit is een stevige jongen die het erg warm heeft en anders dan bij andere Balinezen komt het bij hem met bakken uit zijn poriën spuiten, hetgeen hij met een speciaal doekje regelmatig absorbeert.
Hij rijdt goed door en heeft ergens halverwege een sanitaire stop waarbij je je afvraagt waar hij het vocht in godsnaam nog vandaan haalt. Ook onderweg regent het regelmatig maar dat laat deze coureur niet afschrikken. We komen ruim op tijd aan op het vliegveld en onze chauffeur vraagt 650.000 Rupiah voor de rit wat ruim meer is dan onze Ketut altijd vraagt. Een tip zit er voor hem vanzelfsprekend niet meer in.
We lopen met onze bagage richting vertrekhal en gaan allemaal nog even naar het toilet gevolgd door een uitgebreid diner bij McDonald’s.
Het afgelopen jaar hadden we een hoop gedoe bij het binnengaan naar de check-in balie omdat we geen boardingpas hadden om te laten zien. Om dit te voorkomen hadden we online ingecheckt en Sandra gevraagd om de tickets te printen. We komen probleemloos bij de check-in balie en leveren onze bagage in. De gewichten zijn toch weer hoger dan we zelf hebben gemeten maar ook dat mag geen roet in het eten gooien en we kunnen na betaling van de oprotpremie van 150.000 Rupiah door naar het belastingvrije gebied waar al je dromen waar kunnen worden gemaakt. Dure merken voor een “habbekrats”, voetmassages, volledige massages enz…
Het is nu wachten op het moment dat we de gate mogen betreden voor het onvermijdelijke boarden in onze Boeing 777 van de KLM. Een fantastisch vliegtuig met heel veel zitplaatsen en een enorme berg luxe. Dat laatste realiseer ik me op het moment dat ik dit schrijf, onderweg naar Barcelona in een Boeing 737 waar eigenlijk helemaal geen luxe in zit.
De reis verloopt fantastisch, waarbij we een bewonderenswaardige landing meemaken wanneer we de Nederlandse grond weer raken. Werkelijk perfect zonder een enkele voelbare overgang wordt deze reus op het asfalt gezet. De laatste fase breekt aan van deze belevenis, het ophalen van de bagage, het afscheid van elkaar en het weerzien met de klaarstaande dierbaren. Maar wat blijft is de onuitwisbare ervaring om met elkaar een paar weken in een waar paradijs te zijn geweest …………..

Één reactie op Voor de tweede keer afscheid van het paradijs

  • Ton schreef:

    Zwager, ik heb je laatste verslag met kippenvel zitten lezen. Treffend geschreven en precies zo gegaan……ik kan niet wachten om weer in te stappen en de reis naar Bali weer aan te vangen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *