Get Adobe Flash player

Het ultieme contrast

Ik ben nu voor de vierde keer op Bali, met de zelfde mensen in de zelfde villa, met het zelfde personeel en in de zelfde periode van het jaar. Nee ik ben geen autist, althans niet dat ik weet.
Ik heb wel gemerkt dat ik lastig tegen veranderingen kan, misschien omdat dat je weghaalt van de dingen die je kent en vertrouwd zijn.
DSC_2777
Ik ben verslaafd geraakt aan wat je hier op Bali vindt, ultieme rust van buiten maar ook van binnen. De hectiek van het leven in nederland valt volledig weg, van alles moet naar…..niets moet.
Het is eindeloos, zo beeld je het leven in na een leven van “hard” werken. Ik zet hard tussen aanhalingstekens omdat ik me schuldig voel over dat woord. Hard werken, dat deed mijn Opa en de generatie daarvoor. Maar terwijl ik dat denk vraag ik me af of dat terecht is. Het wordt vaak gezegd; Van hard werken ga je niet dood, en dat is ook zo. Ik doe dat soms wel eens lekker fysiek werken in de fabriek, even de kop leeggooien en alleen focussen op het moment en de handelingen waar je mee bezig bent. Heerlijk is dat en nog heel erg bevredigend ook.
Er komt op dat moment echt iets uit je handen wat tastbaar is en wanneer je dan naar huis gaat schud je alles van je af en ben je vrij van werkgerelateerde zorgen.
Voor mijzelf is dat anders wanneer ik met mijn eigen werk bezig ben. Dat houdt nooit op, je neemt het mee naar huis want je bent verantwoordelijk en je voelt je verantwoordelijk voor wat er in de fabriek gebeurd. Werken in de avond en in het weekend is mij niet vreemd en wakker schrikken en over je werk in zitten ook niet.
Alles op een rijtje zettend denk ik dus dat ik alle recht heb om de aanhalingstekens bij het hard van hard werken weg te halen. Ik denk dat ik harder werk dan mijn Opa, gewoon omdat er veel meer druk op staat en omdat ik het meeneem naar huis. Stress is iets van de laatste decennia en wordt steeds meer gemeen goed. Om je heen hoor je over mensen die door de stress geveld worden en voor het leven getekend zijn. Wanneer je namelijk over het randje gaat is dat voor het leven, het komt nooit meer goed.
Ook hoor ik steeds vaker dat mensen met hartproblemen worden opgenomen in het ziekenhuis, het kan toeval zijn maar daarvoor zou ik mijn hand niet in het vuur durven te steken.
Ik denk dat stress veel kapot maakt, zowel bij de persoon die het treft als de personen om hem of haar heen.
Op Bali heb ik geen stress en ik denk ook dat de Balinees het woord niet kent en het bijbehorende fenomeen ook niet.
Ze leven eenvoudig en zijn vaak arm maar ze kennen een soort levensgeluk wat wij allang niet meer kennen. Wij hebben zoveel zaken waar we ons druk over maken dat we nauwelijks meer tot rust komen en vaak niet meer kunnen relativeren om ons te focussen op de de zaken die echt belangrijk zijn.
De Balinees wordt gedreven door zijn geloof en dat is ook hetgeen wat in grote mate het leven bepaald. Ze werken 7 dagen in de week en zijn vrij wanneer een ceremonie dat vraagt en niet anders.
Voor ons valt op Bali alle druk weg, wij hebben niets meer wat ons drijft en niets moet meer. Het is een totale rust die maakt dat je volledig je stress kwijt raakt. je leest een boek, luistert naar muziek of kijkt een film en helmaal niets moet. In de vorige jaren zijn we regelmatig weg geweest om dingen te bekijken. Wanneer je hier voor de vierde keer komt hoeft dat allemaal niet meer zo want dan heb je de meeste bezienswaardigheden gezien. Dit jaar doen we voornamelijk ………niets en dat is heerlijk. De hectiek is 15000 km verderop en je beseft dat je hier aan zou kunnen wennen. Natuurlijk realiseer ik me dat dit een vakantie situatie is in een villa aan het strand met personeel die fantastisch voor ons zorgt. Ze verzorgen ons eten drie keer per dag, maken het huis schoon en doen de was. De tuinman maakt aan het begin van zijn werkdag de bale benong schoon en legt de kussens recht, veegt rond het zwembad en maakt het zwembad schoon. Voor de rest van de dag is hij bezig met de fantastische tuin. Je wordt letterlijk in de watten gelegd en dat maakt het gewenningsproces heel eenvoudig, zeker ook omdat het hier overdag standaard rond de 32 graden is en je in de avond heerlijk buiten kan blijven zitten.
De combinatie is fantastisch, de rust, het weer, de kabbelende zee en het niets moeten maar alles mogen.
Verdien je dat niet na een leven van stress en sappelen. Ik denk van wel!
Ik zou hier oud kunnen worden en wat mij betreft vanaf morgen….
Het vervelende is alleen dat ik 55 ben en dus nog 12 jaar moet werken. Wie kan mij vertellen hoe ik me voel wanneer ik die leeftijd heb bereikt. Wat ik me hierbij realiseer is dat mijn vader op 58 jarige leeftijd stopte met werken en in dat geval zou ik nog maar 3 jaar hoeven te werken. Ook weer reden te meer om de aanhalingstekens bij het hard van hard werken weg te halen. Vroeger was alles beter schiet door mijn hoofd en ik realiseer me eens te meer dat dit ook de waarheid is.

Ik heb nu nog ruim 1,5 week te gaan op Bali en ik neem me voor om nog meer dan ik al heb gedaan tot nu toe te gaan genieten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *