Get Adobe Flash player

Trip naar Ubud

Vorig jaar hebben we een trip gemaakt naar Ubud en dat was alles bij elkaar niet echt een succes geweest. We hebben uiteindelijk bijna niets kunnen bekijken en waren aan het einde van de rit nog te laat thuis voor het eten ook.
We kunnen het niet hard maken maar we hadden na het eten allemaal het gevoel dat de beide Komangen ons hadden willen straffen met een enorm gepeperde maaltijd.

Dit jaar willen we het beter doen en te laat thuis komen is absoluut onacceptabel omdat we echt hebben geleerd van de toorn van de Komangen.

Om 09:00 uur staat Ketut weer trouw voor de deur en we gaan iets later dan bedoeld op weg naar onze bestemming 2,5 uur rijden verderop. De eerste stop die we maken is bij de plaatselijke ATM voor de broodnodige Rupiahs.

Het is altijd een lastige klus om geld uit deze automaten te krijgen ondanks de mogelijke keuze voor de engelse taal. Hoe vaak we het ook al gedaan hebben, het is iedere keer weer een waar avontuur om de juiste knoppen in te drukken en daadwerkelijk met de gewenste hoeveelheid Rupiahs het pand te verlaten. Waarbij “pand” in dit geval niet al te letterlijk moet worden genomen want de gemiddelde ruimte waar deze automaten staan is zo klein dat je net tussen het glas en de automaat past. afstand nemen om je pincode in te drukken is dus ook in sommige niet mogelijk. Ik denk dat de onze lengte hier ook een handicap is.

Uiteindelijk lukt het om de cash te innen en zijn we klaar om verder te reizen naar Ubud. Het is een warme dag en ik mag voorin zitten vandaag, bedanken voor deze eer is geen optie dus ik laat mij gedwee op de voorbank ploffen. Ik heb normaal al moeite om mijn ogen open te houden in een auto maar voorin werkt de airco in de Suzuki iets minder dan achterin en dat helpt al helemaal niet om wakker te blijven maar we houden goede moed.

De reis leidt ons al knikkebollend over de toppen van de bergen en door het groene landschap van het vruchtbare Bali en 2,5 uur later stoppen we bij de shop waar we ook vorig jaar heel mooi houtsnijwerk hebben gescoord.

We hebben weer een aantal Budha’s nodig voor verschillende familieleden en ik wil zelf naast een grote Budha ook kijken naar een draak omdat die zo verschrikkelijk mooi gemaakt zijn.
Vorig jaar zijn we na eerst aan de weg gekeken te hebben later naar achteren gegaan om daar de voorraad te bekijken en dit jaar gaan we direct naar achteren omdat we uit ervaring weten dat daar de echt mooie dingen te vinden zijn.

Onze chauffeur Ketut speelt een stukje muziek voor ons terwijl wij na het uitzoeken van de gewenste artikelen beginnen aan de onderhandelingen voor het afrekenen van de uitgezochte artikelen. Het onderhandelen gaat beduidend lastiger dan vorig jaar en we betalen uiteindelijk ook beduidend meer.

Als voorbeeld betaalden we afgelopen jaar voor dezelfde Budha die ik dit keer koop 220.000 Rupiah en daar word nu zonder schroom 350.000 Rupiah voor gevraagd. Voor de draak die ik heb uitgezocht wordt nog eens 400.000 Rupiah gevraagd, een totaal van 750.000 Rupiah dus. Na zware onderhandelingen weet ik het terug te brengen naar 630.000 Rupiah voor beide items maar het blijft een heel stuk duurder. Voor deze fantastische houtsnijkunst leg ik uiteindelijk omgerekend € 50,- neer en dat betekent dat ik er toch € 10,- heb afgepraat………respect !!!!!

Terwijl we naar de auto lopen schud de verkoper me de hand en bedankt me nog eens met een intens gelukkige blik hartelijk voor de aankopen….. heb je toch weer het gevoel niet het onderste uit de kan te hebben gehaald maar ja, niet te lang bij stil staan want we moeten door naar de volgende stop.

De volgende stop is het centrum van Ubud met de vele winkeltjes met kleding en speciale huisvlijt zoals bollen gemaakt van kokosnoot, gegraveerde schedels en nog veel meer.

We worden in eerste instantie nog wat afgeremd doordat bijna direct na het verlaten van de auto bij iemand een slipper sneuvelt. De eerste prioriteit is dus het kopen van nieuwe slippers hetgeen na het bezoeken van twee kandidaat winkels nog niet echt wil lukken. Er wordt een houtje, touwtje oplossing bedacht om even door te kunnen . Ondertussen bewonderen we een eigenwijze aap met jong die alle bloemetjes uit de offerbakjes steelt.

We gaan nu als eerste naar een tattoo shop om te vragen of de tattoo artist in staat is om een naam en het woord “familie” in Balinees script mooi uit te schrijven. De man van Komang Su heeft dit al op een papier geschreven maar het is zodanig niet te gebruiken voor een tatoeage.
Het is dan de bedoeling om dit in Nederland te laten tatoeëren omdat we geen risico’s willen nemen zo ver van huis.Op het moment dat we de winkel binnenlopen is de tattoo artist zichzelf aan het tatoeëren. We stellen hem de vraag, maar het blijkt al snel dat deze jonge Balinees het script zelf niet machtig is. Gelukkig kent zijn overbuurman het getuige het feit dat hij direct aan kan geven wat er staat op ons papier. Hij stelt voor om het voor ons te doen en we spreken af een paar uur later terug te komen om het resultaat tegen betaling op te halen.

Nu gaan we eerst naar het winkeltje waar we vorig jaar een uit kokosnoot gesneden bol hadden gekocht die gebruikt kan worden als sfeerverlichting door het over een waxine lichtje te plaatsen.

Het exemplaar van vorig jaar is in het geweld van de kofferafhandeling op de terugreis gesneuveld, evenals het been van een houten paard dat in een van de koffers zat.

Voor de broodnodige bevochtiging en maagvulling kopen we een paar flesjes limonade en een paar zakjes chips in de plaatselijke minimarkt, waarna we onze tocht vervolgen in de richting van een overdekte markt die ons het voorgaande jaar bij het vertrek uit Ubud was opgevallen.

Echter na nog even de weg aan Ketut te hebben gevraagd kunnen we de markt na grondig onderzoek niet meer vinden. Gezien de tijd besluiten om terug te gaan naar Ketut, want we willen natuurlijk niet te laat thuiskomen…

Terwijl we in de richting van de auto lopen wordt het steeds drukker voor de plaatselijke school waar ouders wachten om hun kinderen op te halen. De vele scooters veroorzaken opstoppingen in het verkeer.

Na in de auto te zijn gestapt rijdt Ketut langs de markt die we niet meer konden vinden. We besluiten echter niet meer te stoppen omdat we op weg naar de villa nog even langs de Hardys willen rijden voor proviand. Stoppen zou ervoor zorgen dat we echt te laat bij de villa terug zouden zijn. Na een reis waarbij bijna iedereen het moeilijk heeft om zijn ogen open te houden komen we aan bij de Hardys mall.

Voorzien van boodschappen, een aantal mooie kado’s voor het thuisfront en aankopen voor onszelf komen we exact om 18:00 uur aan bij de villa en dit keer is het diner weer fantastisch en absoluut niet zo gepeperd als die keer dat we te laat terug kwamen. Het blijft natuurlijk de vraag of er toen opzet in het spel was………….

Één reactie op Trip naar Ubud

  • veronique schreef:

    Haha geweldig verhaal!!! Ik denk met opzet de gepeperde maaltijd!!:) Tikkeltje jaloers;)
    Geniet ervan, en hoop ook nog is terug te keren naar bali! <3
    Xxxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *