Get Adobe Flash player

Een ongelukje zit in een…..

Ongelukken gebeuren in drieën wordt wel eens gezegd. Tijdens deze vakantie op Bali heb ik ze tot nu toe gehad en dat is een heel geruststellend gevoel. En dat is goed want daarnaar ben je op zoek wanneer je op vakantie gaat.
De reis naar het paradijs verloopt vlekkeloos, we zijn net op tijd weg uit Amsterdam want na het opstijgen breekt de hel los in Nederland. Windkracht 12 is 34 jaar geleden voor het laatst voorgekomen volgens NU.nl en dat begint van zondag op maandag. De vlucht verloopt prima met een paar kleine turbulentiemomenten maar inclusief de landing is het een perfecte vlucht. We zijn ruim op tijd in Singapore en na minder dan een uur mogen we het vliegtuig weer in voor het laatste deel naar Denpasar Bali. In de ontvangsthal krijgen we een sms van de chauffeur die ons naar de villa moet brengen. Het verwarrende bericht gaat over het feit dat hij staat te wachten bij het hotel in Denpasar om ons weg te brengen. Het dringt langzaam door dat de afspraak verkeerd is gemaakt en dat hij een dag te vroeg is. Een sms met verontschuldigen gaat direct terug en het verzoek om de zelfde tijd een dag later weer terug te komen. Dit voelt allemaal niet lekker maar er is niets meer aan te doen.
Ook de vlucht naar Denpasar verloopt goed ondanks het feit dat de piloot van onze 777 vol op de rem gaat om het vliegtuig stil te zetten. Waarom hij zo vol in de rem moest is lastig te begrijpen omdat naar onze mening de landingsbaan behoorlijk verlengd is.
Na het uitstappen in Denpasar komen we in een volledig nieuwe ontvangsthal die het vliegveld een totale upgrade heeft gegeven. We moeten vrij lang wachten op onze koffers maar uiteindelijk kunnen we voorzien van onze koffers richting onze traditionele eerste stop, de flappentap waar we in korte tijd allemaal miljonair worden. Samen goed voor Rp 6.000.000 vervolgen we onze weg naar de chauffeur van het hotel die ons met een bordje “Antonie Plezier” al op staat te wachten. De hoge vochtigheid en de hoge temperatuur vallen je het eerste moment altijd even zwaar, het blijft toch even wennen aan deze nieuwe omstandigheden. De chauffeur heeft moeite om alle koffers in de bus te krijgen maar na wat puzzelen zijn we op weg naar het inmiddels door het programma “opgelicht in het buitenland” wereld beroemde Mutiara hotel.
IMG_0740
Na een goede nachtrust en een prima ontbijt staat onze chauffeur rond 12 uur voor de tweede keer in twee dagen voor het hotel. Hij is niet boos en begrijpt de verwarring allemaal wel, het tijdverschil maakt het lastig en hij woont gelukkig in Denpasar dus hij heeft geen rit van 6 uur heen en weer moeten maken een dag eerder.
Hij rijdt zijn oude bus voor waar ook weer even gepuzzeld moet worden om de 6 koffers kwijt te raken. Maar ook dit lukt en we stappen in voor deze laatste fase van de reis naar Villa Branie te Temukus.
Rond 15:15 uur komen we aan bij de villa waar we verwelkomt worden met op het hek oranje vlaggetjes.
DSC_2124
Bij navraag blijken de vlaggetjes van “mijn vriend” te zijn die ze heeft achtergelaten bij zijn bezoek in het begin van het jaar. Het heeft net enorm geregend zoals de plassen op de foto laten zien. Maar de temperatuur is goed en ik ga wat rondkijken bij de villa om te kijken hoe de internet voorzieningen zijn geregeld…….ik stap aan de zijkant van het terras en maak een enorme uitglijder op de steentjes van het pad aan de zijkant. Alles nat en vies, iedereen komt bezorgt aanrennen om te vragen hoe het gaat en ik laat me niet kennen dus ik zeg “gaat prima hoor”. Dit was dus de eerste van de drie ongelukken. Die avond staat het welkomstgerecht nasi Goreng weer op het menu en het smaakt zoals gewoonlijk weer fantastisch. Vermoeid van de reis gaan we die avond naar onze van airconditioner voorziene slaapkamers en vallen tevreden in slaap.
De volgende dag krijgen we weer een heerlijk ontbijt dat wordt afgerond met de heerlijke smoothies die alleen Komang Sue en Komang nik kunnen maken.
IMG_0750
Die middag liggen we in de bale benong wanneer plotseling de oplichter van vorig jaar weer voor het hek staat met zijn horloges en ook inmiddels “echte” Ray-Ban zonnebrillen. Hij heeft mij vorig jaar een Rolex automaat verkocht die minder automatisch bleek als belooft. Ik heb hem nog steeds en hij loopt wanneer ik hem iedere ochtend opwind en na een ingrijpende reparatie zal hij dat ook nog lang blijven doen. Maar dat heeft allemaal niet aan deze man gelegen en hij heeft mij vorig jaar kwaad gemaakt. Alsof er niets gebeurd is heet hij mij weer welkom en heeft blijkbaar maar heel kort een helder moment want wanneer hij aangesproken wordt op de gebeurtenissen van vorig jaar krijgt hij spontaan een zware aanval van Alzheimer en kent hij ons ineens niet meer. Ik krijg een ingeving naar hem toe te gaan, hoewel ik achteraf nog steeds niet weet waarom, maar ik sta op om de bale benong te verlaten. Met een enorme klap wordt ik letterlijk en figuurlijk terug op mijn plek gezet door een dwarsliggende lat die de dakconstructie ondersteund. Pijnscheuten schieten door mijn hoofd en ik moet even bijkomen van deze liefdevolle aanraking. Dit is ongeluk nummer twee.
En daar blijft het niet bij, het ergste moet nog komen maar ik krijg gelukkig nog de tijd om bij te komen van deze klap waaraan ik een bloederige plek bovenop mijn hoofd over houd en een paar van mijn duur geplaatste haren in mijn handen heb inclusief de bijbehorende haarzakjes. Dat laatste is funest voor het eventueel herstel ter plekke, maar het is niet anders.

Ik heb en traditie dat ik mij ook nog enigszins fysiek inspan om niet het idee te hebben dat ik helemaal niets meer aan mijn conditie doe. Ik pleeg namelijk iedere avond na het eten een aantal baantjes in het zwembad te maken. Deze avond ga ik voor minimaal 70 baantjes en ik bouw dat gedurende de week langzaam uit naar 100 per dag. Ook deze avond laat ik mij soepel in het zilte nat glijden (zilt = chloor in dit geval).
Ik begin aan mijn grote serie van minimaal 70 en ik moet zeggen, het gaat gestaag. Zonder problemen kom ik tot de 65 en ik weet niet waarom maar op het moment dat ik aan mijn 66ste baantje begin schiet een gedachte door mijn hoofd….Mijn hand voelt voorzichtig aan de linker zak van mijn zwembroek en tot mijn ontsteltenis voel ik mijn telefoon. Heel langzaam komt het besef, je wil het niet geloven maar dan ineens dringt het door. Je begint te zweten en het is ongelofelijk maar alle poriën in je lichaam gaan open op zo’n moment.
Je klimt moeizaam datzelfde zilte nat weer uit en bekijkt je telefoon. Hij is morto en niet een klein beetje, hij is 40 minuten onder water gehouden en dan treedt definitief en onvermijdelijk de dood in.
Dit was ongeluk nummer drie
Drie is het magische getal, daarna gaat alles goed en ik kan niet anders zeggen dan dat het fijn is om je daar aan vast te kunnen houden.
Ik denk dat ik een vierde niet zou kunnen verwerken en dat zou voor mij het paradijselijke van dit eiland bezoedelen en dat zou heel erg zijn.

Een hectische dag in Le Lauzet

29 juli 2013
We worden wakker van het lichten en het gebulder dat daar onlosmakend op volgt. Het was voorspeld door de app op de iPhone, het zou ergens tussen 05:00 uur en 08:00 uur gaan regenen en om 07:15 uur was het zover. Piet kan hier een puntje aan zuigen met zo’n keurige voorspelling. Zoals hier op de camping regelmatig gebeurd wanneer het regent flikkert ook nu de stroom er weer uit en wordt herhaaldelijk (op het moment dat ik dit schrijf zitten we op 30) de stroom hersteld door de zekering weer in te drukken. Ik ga ervan uit dat dit de tactiek is om het probleem op te lossen maar dat weet je hier nooit. We kijken naar buiten en hebben medelijden met alle kampeerders die nu in een tentje zitten of in een kleine camper zoals mijn gisteren vers aangekomen overbuurman. Wanneer je in een caravan zit van alle gemakken voorzien is het toch best wel goed vertoeven. Vooral wanneer je een belangrijke levenslijn als het internet ter beschikking hebt…… en dat hebben we dus nu niet want dat draait op elektriciteit en dat hadden we dus even niet. Alle apparatuur heb ik uit voorzorg maar even uit het stopcontact gehaald want 30 keer van iets de stroom afhalen en er vervolgens weer opzetten is een veel gebruikte martelmethode en niet goed voor je spulletjes.
Alle levenslijnen zijn afgesneden dus op dit moment en dan ben je aangewezen op een iPad en een iPhone die we gisteren nog even vol energie hebben gepompt en waar we het even gezellig mee kunnen maken. Lezen van een boek op de iPad gaat subliem en een muziekje spelen op de iPhone gaat ook uitstekend. En bij de muziek uit de jaren 80 en het tikken van de regen op het dak van onze caravan schrijf ik op dit moment dit verhaal. Wat nou het beste er van maken…. ik dacht het wel!
We hebben tussen het aan en uitschakelen nog voor elkaar gekregen om water te koken voor een bakkie koffie en tijdens het drinken van dit heerlijke bakkie leut kreeg ik een heuglijke mededeling. Met een trots gezicht haalde Saskia een sigaret uit het doosje en deed de mededeling dat dit een belangrijk moment was. Dit was de laatste sigaret uit dit doosje en volgens zeggen ook meteen de laatste echte sigaret. Er wordt volledig overgestapt naar de elektrische versie met de bedoeling om op deze wijze de weg naar verlossing te vinden. Ik ben er blij mee, het zijn belangrijke stappen naar een nieuw begin. We gaan 29 juli op de kalender zetten als de dag waarop een belangrijke beslissing werd genomen, het stoppen met roken.

Inmiddels is het 08:47 uur en de regen tikt nog steeds gestaag op het dak van de caravan hetgeen overigens een oorverdovend geluid is en absoluut niet het “zachtjes tikt de regen tegen het zolderraam” gevoel oproept uit het nummer van Rob de Nijs.
Het is inmiddels al ruim 20 minuten donker gebleven hetgeen aangeeft dat het herstellen van de zekering is gestaakt en dat eventueel een groot onderzoek moet worden gestart naar dit duidelijk niet zomaar op te lossen probleem. Het zou overigens ook kunnen betekenen dat we gewoon wachten tot het weer droog is met de hoop dat daarmee alles vanzelf oplost. Ook deze laatste methode wordt in Frankrijk regelmatig toegepast. Laten we wel zijn tijd heelt alle wonden en vaak ook de elektriciteit.
Michel mijn bovenbuurman komt vragen of wij stroom hebben en heeft het idee het heft in eigen handen te nemen en op zoek te gaan naar de eventuele veroorzaker van de kortsluiting aangezien de kampbaas zich de uitspraak “ce ne pas ma problem” heeft laten vallen. We gaan op zoek naar oorzaken en vinden een groot aantal stekker verbindingen die je zelfs binnen nog zou willen inpakken in plastic open en bloot in het natte gras. Bij enkele loopt letterlijk het water er uit en we zien wantoestanden van aan elkaar geknoopte kabels, sommige 4 kabels aan elkaar om de lengte te overbruggen. Je vraagt je af waar het verstand zit wanneer je dit soort dingen doet. Maar goed, de stekkers liggen te drogen en de kabel is voorlopig verwijderd dus het zou weer moeten werken….. Maar nee het tegendeel is waar, we hebben nu 10:08 uur nog steeds geen stroom ondanks dat de “experts” volop bezig zijn het probleem op te lossen. We zullen zien of we vandaag nog stroom krijgen, je weet het nooit en toch is dat ook weer de charme van deze camping en zijn bewoners.

Terwijl we tussendoor van ons ontbijt zijn gaan genieten is de telefoon afgegaan in de caravan maar die neem ik niet zomaar in Frankrijk in verband met de hoge kosten die daaraan verbonden zijn. Ik heb daarvoor een Skype abonnement om goedkoper te bellen zoals dat een echte Nederlander betaamd.
Na het ontbijt kijken we naar wie heeft gebeld en we schrikken van de naam Veronique die we zien in het display, omdat Veronique in verwachting is en vanaf deze week iedere dag zou kunnen bevallen. We bellen direct terug en ja hoor de vliezen zijn vannacht gebroken en de geboorte zal binnen drie dagen gaan plaatsvinden. Het gevoel is om in de auto te springen en naar huis te rijden maar Veronique vindt dat eigenlijk niet nodig omdat we mogelijkheden genoeg hebben om contact te houden via Skype en Facetime en dat is eigenlijk ook wel waar. Ondanks dat blijft een gevoel om in de auto te springen bestaan… We kunnen nu alleen afwachten en hopen dat de nieuwe technieken ons kunnen betrekken bij de komende gebeurtenissen.

Bekomen van dit fantastische en toch ook spannende nieuws begeef ik mij weer naar buiten om te kijken wat de acties zijn ten aanzien van het oplossen van het probleem met de elektriciteit en tot mijn grote verbazing zie ik dat de elektra expert in de vorm van de zoon van de kampbaas alle zekeringen aan het vervangen is in de kast, hetgeen in mijn ogen een onzinnige actie is maar we zijn in een ander land en “de wonderen zijn natuurlijk Frankrijk nog niet uit” zoals een oud chinees spreekwoord luidt.
Het belooft voorlopig geen saaie dag te worden wanneer hij verder gaat als hierboven beschreven kunnen we nog veel verwachten…

Later bleek dat de “onzinnige” actie waar de zoon van de kampbaas mee bezig was een hele goede was omdat in ieder geval alle zekeringen nu 10 ampère zijn ipv 3 ampère, een actie waar ik hem heel hartelijk voor heb bedankt. Mocht dit het probleem niet oplossen hebben we wel heel grote stappen gemaakt in de goede richting.
Uiteindelijk is de oorzaak ontdekt in een buurman met een camper die door de regen het idee had opgevat om zijn vertier elders te gaan zoeken. Toen hij de elektriciteit loskoppelde kwam ongeveer 1 ltr water uit de verbinding lopen. Het mag duidelijk zijn dat hierna alles weer was opgelost.

De zon begon weer te schijnen en alle problemen waren opgelost en met alle verbeteringen en goede berichten bleek het na een moeizaam begin toch een hele mooie dag te worden.

Voor de tweede keer afscheid van het paradijs

ze zeggen wel eens dat dingen de tweede keer makkelijker zijn. Ik weet nu dat dit niet in alle gevallen zo is.
Vorig jaar had ik moeite om het eiland Bali achter me te laten. Belangrijkste reden was dat we er gewoon heel erg van genoten hadden. Het weer, de villa, het personeel en het fantastisch mooie land. In 1 woord het paradijs op aarde zoals ik het toen genoemd heb en dat gevoel is dus alleen nog maar sterker geworden.
Ook het afscheid van het personeel was dit jaar lastiger omdat er inmiddels toch ook een relatie begint te ontstaan. Komang Su en Komang Nik hebben 3 weken fantastisch voor ons gezorgd en de nieuwe tuinman Kadek is werkelijk fantastisch. Hij is een echte vakman en de tuin ziet er fantastisch uit. Maar ook de kleine dingen zoals tussendoor even weer het terras of het zwembad schoonmaken. Je ziet hem nauwelijks maar hij is er altijd en op de juiste plek. Deze man is echt een aanwinst voor de Villa. We hebben net als voorgaande jaren ook nu weer extra geld aan het personeel gegeven en de dankbaarheid daarvoor was dit keer duidelijk zichtbaar bij allemaal. Komang Su had ons uitgenodigd voor haar ceremonie en vlak voordat we vertrokken hebben we het daarover gehad en ook met name de financiële consequentie voor de familie. komang Su heeft zoals meerdere familieleden geld geleend van de respectievelijke werkgevers. Voor hun deel van de gezamenlijke ceremonie is 25.000.000 Rupiah bij elkaar gebracht wat neerkomt op ongeveer € 2.000. Het bedrag voor de gehele ceremonie kwam uit op 175.000.000 Rupiah en dat komt neer op € 14.000 een astronomisch bedrag wanneer je nagaat dat een modaal salaris op Bali ongeveer € 70 bedraagt.
De mensen op Bali leven hun geloof, het is onderdeel van alles wat ze doen en het dagelijks leven staat bol van tradities. Je kunt daar niet anders dan groot respect voor hebben.
Net als vorig jaar maak ik ook van de laatste dag een verslag, het is dit keer niet het mooie weer wat we achter laten, de regen komt met bakken uit de hemel. regen zoals we die ook vorig jaar eenmaal hadden meegemaakt toen we een bezoek wilden brengen aan de Sekumpul watervallen. Het is ook nu weer een gevecht om alles in de koffers te krijgen, we hebben meer gekocht dan vorig jaar en dan is 23 kg erg weinig. Ik moet dit keer spullen bij anderen in de koffer stoppen want ik ga dik over het gewicht heen. Ook dit jaar krijgen we als lunch de gevulde Sotosoep en ook dit jaar eet ik meer dan 1 kop leeg omdat niet iedereen het op krijgt. Niet 2,5 zoals vorig jaar maar slechts 1,5. De soep is weer fantastisch zoals al het eten van de afgelopen drie weken. Door de enorme regenval is het de eerste keer dat we binnen eten aan de tafel. De tafel wordt normaal gebruikt als opslagplaats van allerlei spullen die we regelmatig gebruiken en dus gewoon bij de hand willen hebben. De weersverandering is het begin van het regenseizoen, Komang Su had een hele simpele verklaring voor deze verandering; alle ceremonies zijn afgerond de regen mag dus nu gaan vallen. En je kunt stellen dat het eiland het nodig heeft want het is dit jaar extreem droog geweest en dat is aan de natuur op veel plaatsen duidelijk te zien.
We worden uitgezwaaid door het voltallige personeel en de bewaker is er zelfs speciaal voor gekomen en bedankt nogmaals voor de financiële bijdrage. Het is anders dan vorig jaar omdat Ketut ons niet kan wegbrengen in verband met andere verplichtingen. Een vriend van Ketut brengt ons weg. Dit is een stevige jongen die het erg warm heeft en anders dan bij andere Balinezen komt het bij hem met bakken uit zijn poriën spuiten, hetgeen hij met een speciaal doekje regelmatig absorbeert.
Hij rijdt goed door en heeft ergens halverwege een sanitaire stop waarbij je je afvraagt waar hij het vocht in godsnaam nog vandaan haalt. Ook onderweg regent het regelmatig maar dat laat deze coureur niet afschrikken. We komen ruim op tijd aan op het vliegveld en onze chauffeur vraagt 650.000 Rupiah voor de rit wat ruim meer is dan onze Ketut altijd vraagt. Een tip zit er voor hem vanzelfsprekend niet meer in.
We lopen met onze bagage richting vertrekhal en gaan allemaal nog even naar het toilet gevolgd door een uitgebreid diner bij McDonald’s.
Het afgelopen jaar hadden we een hoop gedoe bij het binnengaan naar de check-in balie omdat we geen boardingpas hadden om te laten zien. Om dit te voorkomen hadden we online ingecheckt en Sandra gevraagd om de tickets te printen. We komen probleemloos bij de check-in balie en leveren onze bagage in. De gewichten zijn toch weer hoger dan we zelf hebben gemeten maar ook dat mag geen roet in het eten gooien en we kunnen na betaling van de oprotpremie van 150.000 Rupiah door naar het belastingvrije gebied waar al je dromen waar kunnen worden gemaakt. Dure merken voor een “habbekrats”, voetmassages, volledige massages enz…
Het is nu wachten op het moment dat we de gate mogen betreden voor het onvermijdelijke boarden in onze Boeing 777 van de KLM. Een fantastisch vliegtuig met heel veel zitplaatsen en een enorme berg luxe. Dat laatste realiseer ik me op het moment dat ik dit schrijf, onderweg naar Barcelona in een Boeing 737 waar eigenlijk helemaal geen luxe in zit.
De reis verloopt fantastisch, waarbij we een bewonderenswaardige landing meemaken wanneer we de Nederlandse grond weer raken. Werkelijk perfect zonder een enkele voelbare overgang wordt deze reus op het asfalt gezet. De laatste fase breekt aan van deze belevenis, het ophalen van de bagage, het afscheid van elkaar en het weerzien met de klaarstaande dierbaren. Maar wat blijft is de onuitwisbare ervaring om met elkaar een paar weken in een waar paradijs te zijn geweest …………..

De Ceremonie

We zijn uitgenodigd om te komen kijken bij de ceremonie van Komang Su, om duidelijk te maken wat zo’n ceremonie inhoudt eerst wat achtergrond informatie:

Bali-Hindoeïsme en crematie
Het eiland Bali is overwegend hindoe en worden de mensen er na overlijden gecremeerd.
Op Bali gelooft men in reïncarnatie. In het Bali-hindoeïsme gelooft men dat een persoon na de dood weer terugkeert in het gedaante van een mens.
Om deze wedergeboorte te garanderen moet de ziel loskomen van het lichaam, de reden waarom mensen worden gecremeerd.
Een graf ziet de Balinees als een donkere omklemming van de elementen vuur, lucht, aarde, water en ether. Als iemand daarentegen gecremeerd wordt, kan hij samensmelten met het goddelijke.
Een crematie-ceremonie luistert erg nauw. Vaak wordt er jaren voor gespaard, zodat de overledene eerst begraven wordt, om als het geld bij elkaar gespaard is uiteindelijk waardig te kunnen worden gecremeerd.

De overledene wordt de weg gewezen
Een sterfgeval op het eiland der Goden ‘Bali’ wordt omkleed met veel Bali-Hindoestaanse rituelen. Deze rituelen worden gebruikt om de overledene de weg te wijzen naar zijn volgende pad in het levensrad. Om weer op aarde te kunnen terugkeren is het volgens deze religie een voorwaarde dat de gestorvene gecremeerd wordt. Balinezen doen er dan ook alles voor om hun doden een rituele crematie te bieden. Voorouderverering is daarnaast ook nog een veel voorkomende Balinese bezigheid, dus deze eisen rusten zwaar op de schouders van de Balinees. Ook al is het jaren na de dood, een crematie moet er komen voor een overleden familielid.
De crematie ceremonie is erg kostbaar, daar er van alles aanwezig behoord te zijn.
De priester, de kisten, de poppenspeler, het gamelan orkest, de rituele voorwerpen en het eten opgemaakt in de mooiste vormen.
Iedereen is welkom op een crematie op Bali, want hier telt: hoe meer mensen erbij zijn, hoe groter het aanzien van de overledene is en dus van de nabestaanden. Er worden zelfs mensen ingehuurd, om het aantal mensen die de overledene de laatste eer te bewijzen, te vergroten.

Tijdelijk graf
Tot de crematie mogelijk is worden de doden in een graf ten rusten gelegd.
Verse graven kunnen herkend worden aan de doorboorde bamboestokken, waardoor de ziel zijn uitweg kan vinden vanuit de onderwereld. Onder gezang worden de stoffelijke resten opgegraven. Jongemannen samen met een banjar gamelan, een plaatselijk muziekgezelschap gaat men op pad op heilig water uit de bron te halen. Met dit heilige water zal de overledene gereinigd worden door de pedanda-priester.

Rituele reiniging
Voor deze reiniging wordt het stoffelijk overschot eerst versierd. Soms komt het echter voor dat er niet meer veel over is van het lichaam, zodat er een pop gemaakt wordt die de overledene vervangt.
Scherven van een spiegel worden op de oogkassen gelegd, zodat hij bij zijn reïncarnatie verzekerd zal zijn van een paar heldere ogen. Tevens worden er bloemen in de neusgaten gestoken zodat de geur de ziel zal versterken. Dit gebeurd in een ontspannen sfeer waar bij gelachen en gepraat wordt. Men is blij een mooie crematie te kunnen geven. Er is echt wel verdriet bij een sterfgeval, maar als iemand een goed leven heeft gehad wordt treuren in het openbaar als ongepast gezien. Daarnaast gaat men ervan uit dat huilen de ziel stoort bij het losraken van het lichaam.
Vervolgens begint de pedanda-priester met de symbolische rituele reiniging. Ondertussen wordt elders in het huis een wajang lema spel opgevoerd. Een daglicht – schaduwspel zonder een scherm of lamp. Vooral de kinderen kijken naar het spel van de ‘dalang’, de poppenspeler.

Samen eten
Bij de crematie-plechtigheid hoort een overvloedige maaltijd, daar dit het laatste eerbetoon aan de overledene is. Hierna is het moment aangebroken om naar de crematie te vertrekken.

De familie van Komang Su gaat ervan uit dat de overledene reïncarneert in de eigen familie, haar vader is inmiddels volgens haar zeggen alweer teruggekeerd in de zoon van haar broer. In het geval van deze ceremonie ging het om een tante die niet getrouwd was en geen kinderen had om de ceremonie te leiden en ook te financieren. De familie neemt het dan op zich om de ceremonie te regelen omdat de ceremonie ten allen tijden moet worden gedaan. De kosten van een ceremonie zijn enorm. De ceremonie die we hebben bijgewoond heeft in totaal 175.000.000 Rupiah gekost wat ongeveer € 14.000 is. Zelfs voor ons is dat een enorm bedrag voor een uitvaart en wanneer je je realiseert dat het gemiddeld maandloon van een Balinees € 70 bedraagt is dat een zware last voor de families. Het deel van de ceremonie van Komang Su koste 25.000.000 Rupiah, een bedrag dat geleend wordt bij de verschillende werkgevers. De lening wordt afbetaald in termijnen door inhoudingen op het salaris.

Crematie
Na de laatste omwenteling van de kist op de crematie-plaats, wordt de dode uit de kist genomen en vervolgens in een witte lijkwade gewikkeld.
crematie
Een andere prachtige gedecoreerde kist, in de vorm van een dier staat inmiddels klaar.
Vergezeld van allerlei symbolische voorwerpen wordt de overledene in deze kist verbrand. Ook de wade zelf van in het vuur neergelegd, om door de vlammen verslonden te worden.
verbranding
Als het vuur uiteindelijk is gedoofd verzamelt de oudste zoon de as van zijn vader, of moeder. Kinderen komen erom staan om te speuren naar muntjes in het as. De zoon legt de asresten in een doek en vertrekt. Na twaalf dagen zal het as uitgestrooid worden boven de zee. De plicht aan de ouder is nagekomen en deze is op weg geholpen naar een nieuw leven.

Opkomst van de gezamenlijke ceremonie
Een crematie op Bali is een dure aangelegenheid. De status van de overledene wordt dan ook afgemeten aan het vertoon waar de crematie mee gepaard gaat. Botweg gezegd, hoe duurder de crematie, hoe belangrijker de familie is.

De persoon wordt in een lijktoren naar zijn crematieplaats gebracht, Hoe hoger de persoon in aanzien was hoe hoger de toren zal zijn.
Dit heeft gevolgen, want de gewone man, wil ook gecremeerd worden, maar zo’n crematie is voor de nabestaanden veelal een grote belasting. Maar erg belangrijk om de status van de familie ermee aan te geven. Maar soms is de last zo groot dat er dan bijvoorbeeld geen schoolgeld of gezondheidszorg betaald kan worden.
Daarom heeft men om de kosten te drukken, de mogelijkheid gecreëerd van een gezamenlijke crematie. Zo zijn er crematies van een aantal familieleden bij elkaar, maar ook van een heel dorp. Ook de koninklijke families organiseren crematies van meerdere familieleden tegelijk, zodat een dergelijke massa- crematie niet status verlagend werkt.

Dit is een heleboel informatie maar het maakt wel een heleboel duidelijk van wat we hebben gezien. De Ceremonie van Komang Su was ook een gezamenlijke, niet een village ceremonie maar een privé ceremonie met meerdere families. Komang Su was een maand bezig met de voorbereidingen en aanstaande zondag zullen de versieringen worden opgeruimd en is de ceremonie voorlopig afgerond. Over een jaar zal nog een dag aan de ceremonie worden geweid en daarna is het echt afgerond en is de geest klaar om in een andere familie weer als mens te reïncarneren.

Mobiel Wifi Breedband Default Mobiel Wifi Breedband Default

De Sekumpul Waterfalls

Het is dan nu echt zover, vorig jaar was ons bezoek aan de Sekumpul waterfalls letterlijk volledig in het water gevallen en we hadden ons voorgenomen om het dit jaar opnieuw te proberen.

Ook dit jaar dreigt het niet te gaan lukken omdat één van ons last van zijn darmen heeft en niet het risico wil lopen onderweg in de shit te raken. Om deze reden hebben we het al een dag verzet omdat we hadden gehoopt dat het probleem dan wel over zou zijn. Maar dat is niet het geval en we besluiten in ieder geval de dokter te bellen voor de thuisblijver en met z’n vijven de trip naar de watervallen te gaan maken.

We gaan vol goede moed op weg, het is mooi weer en zelfs boven de bergen ziet het er goed uit. Plotseling staan we stil en worden we in korte tijd volledig ingesloten zodat we geen kant meer uit kunnen. Het blijkt om een “Village ceremonie” te gaan waarbij de ceremonie die bij het overlijden van familieleden plaatsvindt als het ware wordt “opgespaard” om de kosten te drukken. Een ceremonie is een dure aangelegenheid die niet door alle families persoonlijk te dragen is. Men kiest er dan voor om een ceremonie te houden voor meerdere overledenen. Het gevolg is in dit geval dat een stoet van honderden mensen de weg op gaat om vanuit een speciaal voor de ceremonie ingerichte plek in het dorp naar de plaatselijke begraafplaats te lopen. Uiteindelijk staan we 1,5 uur in de file voordat we de rest van onze reis kunnen voortzetten.

Inmiddels hebben we een deadline want in de auto vertelt Ketut dat de ceremonie van Komang Su om 15:00 uur begint en ze zou het heel erg waarderen wanneer we langskomen. Deze 1,5 uur tijdverlies komt ons dus nu heel slecht uit, er staat dus nu druk op de ketel!
Zonder al te veel problemen komen we aan bij de parkeerplaats bij de watervallen en we vervolgen onze tocht te voet gewapend met onze camera’s en een handdoek omdat je bij de watervallen naar zeggen volledig doorweekt raakt.

We kopen onze entree kaartjes en lopen naar de eerste stop waar we water kopen voor de rest van de reis. Het zijn 350 treden naar beneden om bij de watervallen te komen en met een gevoelstemperatuur van 38 graden en een vochtigheid van rond de 90% heb je echt wel water nodig.
Het begin van de wandeling gaat redelijk steil naar beneden en ik heb grote problemen met het lopen op mijn slippers. Ik besluit dan ook al snel om mijn slippers uit te trekken en op blote voeten door te gaan.
Waar de trap naar beneden begint neemt Ketut afscheid van ons en benoemd één van ons die er twee jaar geleden al is geweest officieel tot gids. Op de vraag wat hij gaat doen, antwoordt hij; slapen. Op de plek waar we afscheid nemen zijn de watervallen al zichtbaar.

Het is best een lastige tocht naar beneden het is warm en de treden zijn hoog, ik doe dit met een bril met een leesdeel onderin en dat maakt dat je heel bewust naar je voeten moet kijken bij iedere stap om niet naar beneden te vallen. En vallen op deze trap kan catastrofale gevolgen hebben. Het is erg warm en mijn overhemd is al bijna even nat als vorig jaar en geloof me…. dat was nat.

Er zit dan ook niets anders op dan het hemd uit te trekken want het gutst letterlijk van ons af in deze zinderende omstandigheden.

Na enige tijd komen we beneden bij de rivier aan waar we doorheen moeten om bij de watervallen te komen, het blijft ook hier uitkijken want je wil niet met een camera in de rivier vallen. Na de rivier is het nog een klein stukje over een smal modderig paadje tussen het gebladerte door om daadwerkelijk bij de watervallen te komen.

Het is een fantastisch gezicht hoe deze watervallen naar beneden denderen met als gevolg een totale waas van water vanuit waar de waterval neerkomt.

Drie dappere onder ons wagen het om dichter naar de watervallen toe te gaan waarbij de achterblijvers beloven foto’s te maken.
Het is glibberig maar het lukt om heelhuids aan te komen en daadwerkelijk zeiknat te worden in de nevel van de waterval.

Ondanks het feit dat het een behoorlijke onderneming is om er te komen is het de moeite absoluut waard en ook dit moet je echt gezien hebben en vooral ook meegemaakt hebben.

Het is met een foto alleen toch lastig om te laten zien wat een geweld dit is, hieronder twee filmpjes om meer “het gevoel” te geven.
watervalbeekje
We hadden in deze fantastische omgeving nog best wat langer kunnen vertoeven maar vergeet niet, we hebben een deadline en we moeten dus zo snel mogelijk terug. We beginnen vol goede moed aan de weg terug, de eerste hindernis is de rivier die best lastig is over te steken en hier en daar wordt dan ook een helpende hand toegestoken.

We hebben het warm gehad op de heenweg maar we kunnen ons op het moment dat we de rivier oversteken nog niet voorstellen wat ons nog te wachten staat. 350 treden omlaag was een klus maar om deze ook weer omhoog te gaan in deze omstandigheden zal menigeen niet overleven. Je hartslag wordt opgepompt tot enorme hoogte die je dwingt om regelmatig te stoppen. Daarnaast gaan je poriën open en loopt het nu echt met stralen van je af. We snappen nu veel beter waarom Ketut boven aan de trap afscheid van ons nam.
We komen na een ware topprestatie en een maximale belasting van ons menselijk lichaam aan op de plek waar Ketut op ons zit te wachten en we laten ons vallen op de “comfortabele” bankjes. We komen langzaam weer bij….

Na bij te zijn gekomen en we weer in staat zijn om op te staan, betalen we ons water en vervolgen onze tocht terug naar de parkeerplaats. Na bij de parkeerplaats aangekomen te zijn blijkt dat de pech op deze dag nog niet over is. Met de tijdsdruk die er als is komen we er achter dat boven een tasje is blijven liggen met daarin een fototoestel. Ketut twijfelt geen moment en leent een motorbike van een aanwezige bouwvakker en rijdt zo snel hij kan terug naar boven. Ongeveer 10 minuten later komt hij terug met de camera en we kunnen nu echt aan de terugweg beginnen die nog even onderbroken wordt door een bezoek aan de Hardys.

Even over 15:00 uur komen we aan bij de Villa en zijn dus nog bijna op tijd voor de ceremonie. De dokter is langs geweest voor onze achterblijver en heeft voor 1.000.000 Rupiah (€ 80,-) aan medicijnen achter gelaten. We hopen van harte dat dit de oplossing gaat geven, bij navraag horen we dat de dokter die wij bellen in de volksmond “Dokter Dollar” wordt genoemd en dat is blijkbaar niet voor niets.

Even later vertrekken we met Ketut in de auto richting de ceremonie van Komang Su

Mobiel Wifi Breedband Default Mobiel Wifi Breedband Default

De dolfijnentrip

Het is vroeg, heeeeel vroeg wanneer we opstaan voor ons volgende avontuur. We gaan vandaag een aantal km uit de kust met een boot om dolfijnen in het wild te zien zwemmen.

De wekker is om 05:30 uur gezet omdat we om 06:00 uur moeten vertrekken. Het is niet zeker dat we gaan omdat we Komang Su hebben gevraagd om deze trip te regelen maar zij kon niet met zekerheid zeggen of het ook echt door zou gaan.
Besloten wordt de wekker te zetten en maar te zien of er iemand komt, zo niet dan is de weg terug naar bed eenvoudig te vinden.

Maar wanneer we de slaapkamer uitkomen zien we direct dat één van de twee boten al op ons ligt te wachten en dat betekent dus dat het echt doorgaat. Er ontstaat toch enige paniek omdat twee van de opvarende nog op één oor liggen en die moeten nu toch wel heel snel onder zeil vandaan komen om op tijd te kunnen vertrekken. Boot twee arriveert ondertussen ook en enige minuten later stappen we voltallig, op tijd en nog niet helemaal wakker uit de tuin op het strand. Wanneer ik dit schrijf besef ik dat het wel een heel groot voorrecht is om dit te kunnen zeggen…… Maar goed dit gezegd hebbende gaan we terug naar het strand en de twee boten die op ons liggen te wachten.

De kapiteins stellen zich voor, Ketut en putu. Ze zien er vriendelijk en betrouwbaar uit en dat laatste is wel heel belangrijk wanneer je enkele kilometers uit de kust vaart. De bootjes zijn smal en aan weerskanten voorzien van drijvers voor de stabiliteit. We worden vriendelijk verzocht plaats te nemen in de boot en onder het toeziend oog van onze vaste cameracrew verdwijnen we langzaam aan de horizon.
varen
Deze bootjes die er op het eerste gezicht niet zo heel solide en stabiel uitzien blijken in de praktijk alles te zijn wat je niet verwacht. Ze zijn dus heel betrouwbaar en enorm stabiel (de rechter foto hierboven is een filmpje om dit te laten zien). Al snel hebben we volkomen vertrouwen in de situatie en genieten we van al het moois om ons heen. De opkomende zon is fantastisch en wanneer je het gezegde “een goed begin is het halve werk” even door je gedachten laat gaan kan deze dag niet meer stuk. En getuige de foto van de kapitein Ketut, denkt hij er hetzelfde over.

Natuurlijk is er geen garantie voor te geven dat we daadwerkelijk dolfijnen gaan zien, laten we wel wezen het gaat hier om wilde dolfijnen. dolfijnen zijn intelligent en kunnen de boel aardig voor de gek houden. na een reis van ongeveer een half uur zien we in de verte ineens nog eens 20 soortgelijke bootjes opdoemen. Eerlijk gezegd was dit even een domper, gek genoeg dacht ik dat we exclusief zouden gaan kijken naar de dolfijnen maar het is een groepssessie die zijn weerga niet kent.
Natuurlijk moet je dit even verwerken maar je pakt jezelf snel weer op want we zijn gekomen voor de dolfijnen en je mag natuurlijk niet egoïstisch zijn, de natuur is van iedereen.
22 bootjes liggen met stationair draaiende motoren te wachten totdat iemand een vin boven het water uit ziet komen. Wanneer dat gebeurd gaat de hele meute volgas die kant op en…… weg zijn ze weer. Deze intelligente dieren nemen ons gewoon in de maling, zo zijn ze er en zo zijn ze er weer niet.

Wanneer ze er zijn is het een fantastisch gezicht, je kunt niet anders zeggen. in het volgende uur vliegen we van hot naar her met als resultaat een heleboel flippertjes die we op de gevoelige plaat zetten dmv foto’s en op film omdat het eigenlijk geen doen is om te fotograferen. Ik heb het wel geprobeerd maar na een aantal missers ben ik overgestapt op de HD film. gelukkig hebben we in de andere boot een jonge talentvolle fotografe die over het gewenste reactievermogen beschikt en dus wel op tijd op de knop drukt. Het resultaat is een collage van de gefilmde momenten van 28 seconden en een aantal mooie foto’s.
dolfijn
En niet te vergeten een fantastische ervaring die we niet hadden willen missen. We verlaten als een van de laatsten het strijdtoneel met een zeer tevreden gevoel. We hebben veel dolfijnen gezien en dat was natuurlijk te danken aan het goede begin. Tevreden tuffen we terug naar de villa waar onze filmcrew alweer op ons staat te wachten. we stappen van de boot op het strand en van het strand stappen we de tuin in om onze voeten af te spoelen onder de buitendouche. dit uitje heeft ons per persoon 100.000 rupiah gekost wat neerkomt op € 8,- een belachelijk lage prijs voor een onbetaalbare ervaring.
De bootjes vertrekken en de kapiteins nemen zwaaiend afscheid van ons. Het is 08:30 uur, slechts 2,5 uur nadat we vertrokken voor dit avontuur. al zoveel beleefd en de dag moet nog beginnen, we nemen plaats aan de tafel op het terras en eten uitkijkend over de zee onze croissants…………………………..

Mobiel Wifi Breedband Default Mobiel Wifi Breedband Default

Trip naar Ubud

Vorig jaar hebben we een trip gemaakt naar Ubud en dat was alles bij elkaar niet echt een succes geweest. We hebben uiteindelijk bijna niets kunnen bekijken en waren aan het einde van de rit nog te laat thuis voor het eten ook.
We kunnen het niet hard maken maar we hadden na het eten allemaal het gevoel dat de beide Komangen ons hadden willen straffen met een enorm gepeperde maaltijd.

Dit jaar willen we het beter doen en te laat thuis komen is absoluut onacceptabel omdat we echt hebben geleerd van de toorn van de Komangen.

Om 09:00 uur staat Ketut weer trouw voor de deur en we gaan iets later dan bedoeld op weg naar onze bestemming 2,5 uur rijden verderop. De eerste stop die we maken is bij de plaatselijke ATM voor de broodnodige Rupiahs.

Het is altijd een lastige klus om geld uit deze automaten te krijgen ondanks de mogelijke keuze voor de engelse taal. Hoe vaak we het ook al gedaan hebben, het is iedere keer weer een waar avontuur om de juiste knoppen in te drukken en daadwerkelijk met de gewenste hoeveelheid Rupiahs het pand te verlaten. Waarbij “pand” in dit geval niet al te letterlijk moet worden genomen want de gemiddelde ruimte waar deze automaten staan is zo klein dat je net tussen het glas en de automaat past. afstand nemen om je pincode in te drukken is dus ook in sommige niet mogelijk. Ik denk dat de onze lengte hier ook een handicap is.

Uiteindelijk lukt het om de cash te innen en zijn we klaar om verder te reizen naar Ubud. Het is een warme dag en ik mag voorin zitten vandaag, bedanken voor deze eer is geen optie dus ik laat mij gedwee op de voorbank ploffen. Ik heb normaal al moeite om mijn ogen open te houden in een auto maar voorin werkt de airco in de Suzuki iets minder dan achterin en dat helpt al helemaal niet om wakker te blijven maar we houden goede moed.

De reis leidt ons al knikkebollend over de toppen van de bergen en door het groene landschap van het vruchtbare Bali en 2,5 uur later stoppen we bij de shop waar we ook vorig jaar heel mooi houtsnijwerk hebben gescoord.

We hebben weer een aantal Budha’s nodig voor verschillende familieleden en ik wil zelf naast een grote Budha ook kijken naar een draak omdat die zo verschrikkelijk mooi gemaakt zijn.
Vorig jaar zijn we na eerst aan de weg gekeken te hebben later naar achteren gegaan om daar de voorraad te bekijken en dit jaar gaan we direct naar achteren omdat we uit ervaring weten dat daar de echt mooie dingen te vinden zijn.

Onze chauffeur Ketut speelt een stukje muziek voor ons terwijl wij na het uitzoeken van de gewenste artikelen beginnen aan de onderhandelingen voor het afrekenen van de uitgezochte artikelen. Het onderhandelen gaat beduidend lastiger dan vorig jaar en we betalen uiteindelijk ook beduidend meer.

Als voorbeeld betaalden we afgelopen jaar voor dezelfde Budha die ik dit keer koop 220.000 Rupiah en daar word nu zonder schroom 350.000 Rupiah voor gevraagd. Voor de draak die ik heb uitgezocht wordt nog eens 400.000 Rupiah gevraagd, een totaal van 750.000 Rupiah dus. Na zware onderhandelingen weet ik het terug te brengen naar 630.000 Rupiah voor beide items maar het blijft een heel stuk duurder. Voor deze fantastische houtsnijkunst leg ik uiteindelijk omgerekend € 50,- neer en dat betekent dat ik er toch € 10,- heb afgepraat………respect !!!!!

Terwijl we naar de auto lopen schud de verkoper me de hand en bedankt me nog eens met een intens gelukkige blik hartelijk voor de aankopen….. heb je toch weer het gevoel niet het onderste uit de kan te hebben gehaald maar ja, niet te lang bij stil staan want we moeten door naar de volgende stop.

De volgende stop is het centrum van Ubud met de vele winkeltjes met kleding en speciale huisvlijt zoals bollen gemaakt van kokosnoot, gegraveerde schedels en nog veel meer.

We worden in eerste instantie nog wat afgeremd doordat bijna direct na het verlaten van de auto bij iemand een slipper sneuvelt. De eerste prioriteit is dus het kopen van nieuwe slippers hetgeen na het bezoeken van twee kandidaat winkels nog niet echt wil lukken. Er wordt een houtje, touwtje oplossing bedacht om even door te kunnen . Ondertussen bewonderen we een eigenwijze aap met jong die alle bloemetjes uit de offerbakjes steelt.

We gaan nu als eerste naar een tattoo shop om te vragen of de tattoo artist in staat is om een naam en het woord “familie” in Balinees script mooi uit te schrijven. De man van Komang Su heeft dit al op een papier geschreven maar het is zodanig niet te gebruiken voor een tatoeage.
Het is dan de bedoeling om dit in Nederland te laten tatoeëren omdat we geen risico’s willen nemen zo ver van huis.Op het moment dat we de winkel binnenlopen is de tattoo artist zichzelf aan het tatoeëren. We stellen hem de vraag, maar het blijkt al snel dat deze jonge Balinees het script zelf niet machtig is. Gelukkig kent zijn overbuurman het getuige het feit dat hij direct aan kan geven wat er staat op ons papier. Hij stelt voor om het voor ons te doen en we spreken af een paar uur later terug te komen om het resultaat tegen betaling op te halen.

Nu gaan we eerst naar het winkeltje waar we vorig jaar een uit kokosnoot gesneden bol hadden gekocht die gebruikt kan worden als sfeerverlichting door het over een waxine lichtje te plaatsen.

Het exemplaar van vorig jaar is in het geweld van de kofferafhandeling op de terugreis gesneuveld, evenals het been van een houten paard dat in een van de koffers zat.

Voor de broodnodige bevochtiging en maagvulling kopen we een paar flesjes limonade en een paar zakjes chips in de plaatselijke minimarkt, waarna we onze tocht vervolgen in de richting van een overdekte markt die ons het voorgaande jaar bij het vertrek uit Ubud was opgevallen.

Echter na nog even de weg aan Ketut te hebben gevraagd kunnen we de markt na grondig onderzoek niet meer vinden. Gezien de tijd besluiten om terug te gaan naar Ketut, want we willen natuurlijk niet te laat thuiskomen…

Terwijl we in de richting van de auto lopen wordt het steeds drukker voor de plaatselijke school waar ouders wachten om hun kinderen op te halen. De vele scooters veroorzaken opstoppingen in het verkeer.

Na in de auto te zijn gestapt rijdt Ketut langs de markt die we niet meer konden vinden. We besluiten echter niet meer te stoppen omdat we op weg naar de villa nog even langs de Hardys willen rijden voor proviand. Stoppen zou ervoor zorgen dat we echt te laat bij de villa terug zouden zijn. Na een reis waarbij bijna iedereen het moeilijk heeft om zijn ogen open te houden komen we aan bij de Hardys mall.

Voorzien van boodschappen, een aantal mooie kado’s voor het thuisfront en aankopen voor onszelf komen we exact om 18:00 uur aan bij de villa en dit keer is het diner weer fantastisch en absoluut niet zo gepeperd als die keer dat we te laat terug kwamen. Het blijft natuurlijk de vraag of er toen opzet in het spel was………….

Snorkelen op Menjangan island

Het is 06:30 uur op 2 november 2012, de wekker loopt af. We gaan vandaag snorkelen en vertrekken vroeg om ervoor te zorgen dat we de dag zo goed mogelijk benutten. Normaal ontbijten we rond 09:00 uur maar we willen vandaag al om 08:00 uur gaan rijden. Dit betekent dat we de bakker vandaag extra vroeg hebben laten komen en dat iemand op tijd z’n bed uit moet om de bakker van Rupiahs te voorzien. Ik had mezelf als vrijwilliger opgeworpen, vandaar het zetten van de wekker.
Ik druk de wekker weg zoals ik dat thuis ook pleeg te doen, het is namelijk zo lekker om nog even te blijven liggen. Om 06:40 uur ga ik er uit en maak mezelf toonbaar voor zover dat op mijn leeftijd überhaupt nog mogelijk is.
Ik open de gordijnen en open de deuren naar het terras, direct valt op dat op de tafel een witte plastic zak staat. Alle twijfel wordt direct weggenomen door de tuinman die de rekeningen van de bakker uit zijn zak tovert begeleid door de uitleg dat de bakker om 06:45 uur al was geweest. Ik stamel nog dat 07:00 uur was afgesproken en neem de rekeningen van hem over en transporteerde de plastic zak naar de keuken waarmee voor mij de kous af was. Teruglopend naar buiten staat echter uit het niets ineens de bakker voor mijn neus met een duidelijke Rupiah behoefte.
Ik haal mijn portemonnee en haal 200.000 Rupiah te voorschijn. Dankbaar voor dit mooie gebaar krijg ik een hoeveel verfrommeld papier terug wat in schril contrast staat tot de keurig gestreken briefjes die ik hem heb gegeven.
Maar goed, hij is duidelijk gelukkig met deze transactie en daar gaat het uiteindelijk om in het leven.
Ik bewonder daarna het werk van de tuinman die bezig is met het schoonmaken van het zwembad, een bezigheid die ik normaal nooit te zien krijg. Wat ik eveneens nooit zie is de lage stand van de zee in de morgen ofwel in de volksmond het fenomeen eb.

Dankbaar voor deze cadeautjes begint de rest van de familie ook wakker te worden en beginnen we aan een schraal ontbijt, zonder eieren en smoothies.
De beide komangs komen pas om 08:00 uur en het is echt behelpen zonder de kundige en toegewijde ondersteuning van beide dames.

Het is 08:00 uur en de trouwe Ketut staat alweer klaar om ons naar de plek te brengen waarvandaan we onze trip naar het eiland zullen gaan maken. We hebben niets voorbereid en vragen nog even snel of het misschien handig is een handdoek mee te nemen hetgeen bevestigend wordt beantwoord.
We stappen in de Suzuki en vertrekken richting het nationaal park waar het eiland onderdeel van uitmaakt.
Onderweg wordt nog even gestopt voor een religieuze verplichting waarbij Ketut gezeten naast een aap wordt benat en een paar rijstkorrels tussen zijn ogen geplakt krijgt. Om ons heen kijkende zien we ineens een inheemse bewoner die gezeten op zijn stalen ros de haren uit zijn kin probeert te epileren, we kunnen het niet laten dit even op de gevoelige plaat vast te leggen.

Na een reis van 5 kwartier komen we aan bij het West Bali National Park (Taman Nasional Bali Barat). Na een paar minuten rijden op een heel slechte weg komen we aan op de parkeerplaats waar ze ons van alle benodigdheden voor een succesvol dagje snorkelen kunnen voorzien.
We schrijven ons eerst in bij een man die na het vernemen van het aantal personen een indrukwekkende berekening op papier zet met de nog indrukwekkender eindbedrag van 593.000 Rupiah (48 euro)

 

Ineens duikt een klein mannetje op uit het niets en zegt enthousiast en met een big smile “I am your guide for today” , hij stelt zich voor als Harry Potter en neemt ons mee. Op de bon zien we echter dat zijn ouders niet aan Potter hebben gedacht bij de naamgeving want ze noemen hem Hary. Als liefhebber van Engelse humor herkent hij mij direct en verwelkomd mij met mijn artiestennaam Mr Bean.
Hary brengt ons eerst naar de plek waar we de noodzakelijke gear kunnen huren in de vorm van snorkelvinnen, een duikbril en natuurlijk de snorkel. Dit is voor 5 personen een totaal van 250.000 Rupiah (20 euro)
Op de valreep vraagt hary ons of we water bij ons hebben en na een ontkennend antwoord van onze kant, is het advies toch maar even water te halen in het winkeltje. Gewapend met 9 ltr water gaan we op weg naar het schip waarin we onze overtocht zullen gaan maken.

Na in de boot plaats te hebben genomen vraagt Hary Potter of we een onderwater camera bij ons hebben en ook hier moeten we weer ontkennend op reageren. Hij komt bij me zitten en stelt voor dat ik mijn SD card aan hem geef zodat hij hem in zijn waterdichte camera kan plaatsen. Hij geeft aan dat geen normale situatie is en dat we dit niet aan onze chauffeur moeten vertellen. Hary zal ons op deze manier van adembenemende foto’s gaan voorzien.

We maken de oversteek naar het eiland die ongeveer 30 minuten duurt. Onderweg genieten we van de omgeving en de ongekend blauwe kleur van delen van Balinese zee.
alternatief
Aangekomen bij het eiland springt Hary behendig op de steven van ons zeewaardig jacht om het anker uit te gooien.
De kapitein stuurt met veel vakmanschap zijn schip de “haven”  binnen en het is daarna tijd om ons om te kleden tot professionele snorkelaars.

Wat we te zien krijgen is adembenemend mooi en je begrijpt daarmee direct waarom mensen verslaafd raken aan duiken. Je bent geïsoleerd van alles en je wordt één met de wereld om je heen. Je kunt volledig genieten van de fauna van het koraalrif dat rondom dit eiland aanwezig is.
De veelheid aan soorten vissen en koraal is ongelofelijk en is met geen pen te beschrijven. Ik ga het dus ook niet proberen, de volgende foto’s geven een impressie van wat we beleefd hebben.

Na ongeveer een uur snorkelen aan de zuidkant van het eiland nemen we een korte pauze waarna de kapitein het anker licht om ons voor een tweede snorkel avontuur naar de oostkant van het eiland te brengen. Aan deze kant is het water veel rustiger en is het aanzienlijk makkelijker om koers te houden tijdens het zwemmen. Hary heeft aan deze kant van het eiland geen foto’s meer genomen maar dat nemen we hem niet kwalijk. Hary heeft ons van onvergetelijke foto’s voorzien die we zelf nooit hadden kunnen maken.

Voldaan van deze fantastische ervaring brengt de boot ons terug naar het vaste land, waarna we met de Suzuki bestuurd door Ketut vertrekken naar onze thuishaven Villa Branie.

Terug naar het paradijs

Vandaag is het zover, de koffer is weer ingepakt en we zijn klaar om de reis naar het paradijs nogmaals te maken. Het grote verschil met vorig jaar is dat ik toen nog niet wist dat dit voor mij een paradijselijke ervaring zou gaan worden. Voor veel mensen is nogmaals naar een zelfde plek teruggaan not done omdat het dan geen nieuwe ervaring is en zij zijn op zoek naar zoveel mogelijk ervaringen. Voor mij is dat laatste zeker geen must aangezien ik voor het eerst naar de camping in Le Lauzet ubaye ging in 1976 en er sindsdien al minstens 28 keer geweest ben. Ook daar krijg ik geen genoeg van en ondanks het feit dat een paar keer de gedachte door mijn hoofd is geschoten om eens ergens anders heen te gaan, ga ik ieder jaar terug.

Bali is voor mij vorig jaar een paradijs gebleken. Het kan ook niet anders wanneer je volledig in de watten wordt gelegd door toegewijd personeel dat iedere dag voor je klaar staat. Alle wereldse zaken zoals wassen, afwassen, koken, schoonmaken en tuinieren worden van je afgenomen. Wat overblijft zijn alleen de leuke dingen in het leven en dat in een fantastische entourage, mooi weer, lekker doen waar je zin in hebt, lekker (en gezond) eten en heerlijk tot rust komen.

Maar terug naar zondag 28 oktober 2012, het is 17:30 uur en het is tijd om de reis naar Schiphol, vertrekhal 2 te maken. Saskia brengt me weg samen met onze nieuwe aanwinst in het leven de Shishu Indy. Het is slecht weer in Nederland, het is koud en het dreigt te gaan regenen. Na verenigd te zijn met de leden van ons reisgezelschap nemen we afscheid van de achterblijvers en gaan richting de check-in voor het afgeven van onze koffers. De volgende stop is de douane waar nors kijkende mannen onze paspoorten en boardingpassen bekijken en met enig machtsvertoon aangeven dat je verder mag naar de volgende fase. We komen nu in het gebied waar alleen mensen mogen verblijven die op het punt staan te vertrekken naar zeer uiteenlopende bestemmingen. Hier wordt traditiegetrouw een stop bij de McDonald’s ingelast om voor het vertrek nog even aan de menselijke behoefte te voldoen.

Om 19:40 uur moeten we boarden, het is een hele wandeling naar gate E24 waarvandaan de Boeing 777 ons in eerste instantie naar Singapore gaat brengen.

Het vertrek staat gepland om 21:00 uur maar door de drukte wordt dit ongeveer 20 minuten later. Maar dan is het zover, de krachtige motoren brengen ons naar grote hoogte. Rustig kabbelend en met een klein beetje turbulentie worden we veilig om 16:20 uur plaatselijke tijd, na ruim 11 uur en 50 minuten op het asfalt van de luchthaven van Singapore neergevleid door de uitstekende piloot van de KLM.
Omdat we wat vertraging hadden opgelopen bij het vertrek uit Amsterdam wordt de stop in Singapore terug gebracht naar slechts 60 minuten, waarin we even de tijd nemen voor een sanitaire stop en het invullen van de noodzakelijke bescheiden om Bali in te mogen. Tijdens de stop kunnen we even een blik werpen op de lucht boven de luchthaven en die ziet er nog niet veelbelovend uit.

Om 17:30 uur kunnen we weer boarden en onze vertrouwde plek in de 777 weer innemen voor de volgende stop op onze reis, namelijk het vliegveld van Denpasar Bali. Ook hier hebben we weer een kleine vertraging ivm een inspectie aan de startbaan. Om 18:00 uur stijgen we op en na een probleemloze reis van 2 uur en 5 minuten worden we ook weer “vlekkeloos” neergezet op het asfalt van Denpasar om 20:05 uur.
Vlekkeloos is in dit geval wat optimaal mogelijk is in Denpasar omdat het een korte landingsbaan is waar de piloot in feite vol op de rem moet om deze grote jongen op tijd stil te zetten.
Op het vliegveld van Denpasar zijn een aantal zaken die op volgorde moeten worden afgewerkt. Als eerste moet een visum worden gekocht van € 21,-, daarna is het zaak om de douane door te gaan. Vorig jaar hebben we hier een lange tijd in de rij gestaan maar dit keer ging het eigenlijk heel voorspoedig.
Dan dienen de koffers van de band gehaald te worden. Dit laatste doen we zelf en laten we niet door een van de klaarstaande hulpvaardige “dragers” doen want daar moet achteraf voor betaald worden en we zijn natuurlijk niet voor niets Nederlanders. Daarna is het zaak om de plaatselijke valuta in te slaan om in onze dagelijkse onkosten te kunnen voorzien.

We storten per persoon altijd een bedrag in de pot zodat gezamenlijke zaken daaruit kunnen worden betaald.  De opname is gemiddeld 2.000.000 Rupiah wat overeen komt met ongeveer € 160,- en daar moeten we deze vakantie een heel eind mee komen. om een voorbeeld te geven betalen we voor het eten per dag per persoon op een normale dag € 4,- en dat is dan voor het ontbijt, de lunch en het diner. Natuurlijk is dat niet alles want we halen ook nog wat boodschappen bij de plaatselijke Hardy’s supermarket.De laatste stap is de scan van de koffers en handbagage, ik heb de narcotica gedumpt in de vuilnisbak na het lezen van de regel dat het smokkelen van drugs op Bali wordt bestraft met de doodstraf. We komen dus probleemloos door deze laatste hindernis. Het is nu zaak om de chauffeur te begroeten die reeds op ons staat te wachten. De verbazing op het gezicht bij het zien van het aantal personen was duidelijk zichtbaar en hij verontschuldigde zich dan ook voor het feit dat hij op 3 personen had gerekend en dus niet voldoende plek had voor ons allemaal. Na te melden dat hij versterking ging regelen nam hij afscheid van ons bij de plaatselijke Starbucks waar in de tussentijd een beker werd gescoord voor de verzameling.

Na ongeveer 20 minuten wachten gaan we dan met twee busjes op weg naar het hotel in Seminyak, waar we de eerste nacht doorbrengen.

Na een nacht lekker liggend slapen en een goed ontbijt is het vervolgens rond 12:00 uur tijd om met een busje bestuurd door onze vertrouwde chauffeur Ketut richting de villa in Lovina Temukus te vertrekken.

Ruim 2,5 uur later komen we aan in een regenachtig Temukus waar we zeer warm worden onthaald bij Villa Branie door Komang Su, Komang Nik en de nieuwe tuinman. Het is toch fijn om te zien dat we afgelopen jaar een goede indruk hebben achter gelaten.

We zijn weer thuis in het paradijs….en het voelt goed.

Het moet zo zijn

Het blijft toch altijd weer wonderlijk hoe dingen kunnen lopen. Ondanks het feit dat je denkt alles voor elkaar te hebben kom je toch gewoon weer voor verrassingen te staan. Dit jaar was de televisie een probleem, de kaart van Canal Digitaal wilde dit jaar niet de zenders prijs geven.
De reden daarvoor was dat de ontvanger die we tijdens vakantie gebruiken al een jaar niet was gebruikt en het activeren van de kaart wilde niet lukken.

Navraag bij Canal Digitaal leerde me dat het apparaat te lang uit de lucht was geweest en dat hij schijnbaar door verouderde software het activatie signaal niet meer kon ontvangen.
Het was dus niet mogelijk om tv te kijken met de ontvanger die we bij ons hadden.
We moesten een list verzinnen en dat was om een HD ontvanger van thuis op te sturen naar de camping in Frankrijk. Mijn zoon heeft alles thuis bij elkaar gezocht en op transport naar Frankrijk gezet.
Het paketje kwam uiteindelijk 5 dagen later aan en…….het werkte het signaal kwam binnen en de zenders werden vrijgegeven.
Maar toen kwam het volgende probleem , de tv die we gebruiken heeft geen HDMI aansluiting en we waren dus gedwongen om een scartkabel te gebruiken met als gevolg een belabberd slecht beeld.
Een beetje googlen op het internet bracht al snel uitkomst.
het is mogelijk om een HDMI aansluiting te verbinden met een DVI aansluiting. Deze laatste aansluiting zit dus wel op de tv en dat zou dus het probleem op kunnen lossen.

Op het internet bestellen en in Frankrijk laten afleveren is geen optie meer in je laatste week vakantie dus we kiezen ervoor om eens te gaan kijken in de dichtstbijzijnde stad Gap of daar misschien zo’n kabel te vinden is.
We zijn uiteindelijk bijna bij alle mogelijke winkels geweest zonder succes totdat ik de laatste mogelijkheid binnen loop. en je kan het je haast niet voorstellen maar in het schap hing slechts 1 eenzame kabel en dat was precies de kabel die ik zocht. Je knippert met je ogen omdat je het niet geloofd maar ook na een extra controle is het echt de enige juiste.
Soms moeten dingen gewoon zo zijn en dit was voor mij weer zo’n voorbeeld, het stelt niets voor en het is niet wereldschokkend maar toch…..